(Fronda.pl)

Orzeczenie wydano w związku ze skargą na obecność krzyża, którą wniosła obywatelka Włoch pochodzącą z Finlandii. Trybunał nakazał państwu włoskiemu wypłacenie kobiecie odszkodowania w wysokości 5 tysięcy euro za “straty moralne”.

Decyzja Trybunału w Strasburgu wywołała falę oburzenia większości polityków we Włoszech. Ostro zareagowała także minister oświaty, która przypomniała, że krzyż jest “symbolem tradycji” narodowej w tym kraju. Wiceprzewodniczący Izby Deputowanych Rocco Buttiglione nazwał orzeczenie zasługującą na odrzucenie „aberracją”. – Kto przybywa do nas, musi zrozumieć i zaakceptować naszą kulturę i naszą historię – podsumował.

Batalia Soile Lautsi Albertin, mieszkającej koło Padwy, przeciwko obecności krzyży w szkole, do której uczęszczały jej dzieci, rozpoczęła się w 2002 roku. Poprosiła ona dyrekcję placówki o zdjęcie krzyży w klasach. Następnie bez rezultatu usiłowała uzyskać taki nakaz we włoskich sądach. Po 7 latach rację przyznał jej dopiero trybunał w Strasburgu.

Reprezentant włoskiego rządu przed trybunałem Nicola Lettieri zapowiedział odwołanie się od tego orzeczenia.

AJ/PAP

a w tym samym czasie, asymetryczna tolerancja inaczej (?) pozwala na takie sceny w Paryzu (za zgoda i ochrona Merostwa dzielnicy) …

http://www.fdesouche.com/articles/77476

Just read this !

(13 pages to change …)

http://www.nothingtodowithco2.com/pdf/AGW_presentation_ILMCD.pdf

Enjoy !

(Fronda.pl)

(Nasz Dziennik)

Gdyby chcieć streścić w kilku słowach to wszystko, co dzieje się w listopadowe dni, trzeba by użyć zwrotu “ocalenie pamięci”. No bo przecież – patrząc realnie – czy tym, o których istnieniu świadczy już może tylko garść pyłu zmieszanego z czarną jak ludzki znój ziemią, potrzebne są wieńce, zapalone znicze, drogie granitowe grobowce? Odpowiedź jest do bólu szczera: nie. Brzmi to zaskakująco. Ale też nie mają racji ci, którzy deprecjonują wartość tychże może ułomnych znaków pamięci. One są potrzebne. Są ważne o tyle, o ile towarzyszy im coś stokroć ważniejszego. Co? Wiara, że życie nie kończy się z chwilą ostatniego oddechu i ostatniego drgnienia linii na encefalogramie, wiara w świętość “mimo wszystko”, przekonanie, że nasze “obcowanie” może trwać. To nie pajęcza nitka, którą łatwo przerwać. Jeśli prawdą jest, że miłość nie umiera, wielką lekkomyślnością byłoby zapomnienie, pozostawienie samym sobie tych, którzy odeszli, tylko dlatego, że nie można ich już dotknąć, ucałować, przytulić. Oni przecież żyją…
ks. Paweł Siedlanowski

Najpiękniejsze oblicze Kościoła -1 listopada Kościół oddaje cześć swym najlepszym dzieciom. Jest to dzień dumy, a zarazem święto pokory

(bibula.com)

Żydowscy przywódcy we Włoszech rozpoczęli nagonkę na Antonio Caracciola, profesora filozofii renomowanego uniwersytetu La Sapienza w Rzymie, po jego wypowiedzi uznającej dwa główne filary wydarzeń określanych pojęciem Holokaustu, jako “mity”.

59-letni prof. Anotnio Caracciola określił na swoim blogu internetowym, że liczba 6 milionów ofiar żydowskich jest “legendą-mitem” oraz wezwał do głębszego zbadania tematyki tzw. ludobójczego wykorzystania komór gazowych. Prof. Caracciola napisał, że komory gazowe są “jedną z wielu ‘prawd’, które należy zweryfikować”.

Oburzony wypowiedzią prof. Caraccila przywódca rzymskiej społeczności żydowskiej, Riccardo Pacifici zapowiedział przedsięwzięcia środków prawnych przeciwko naukowcowi. Wezwał też do zaprowadzenia cenzury na uniwersytecie: “Oczekujemy od uniwersytetu kroków mających uchronić studentów.”- powiedział Pacifici.

Rektor uniwersytetu, Luigi Frati wydaje się przychylać do żądań grup żydowskich zapowiadając, że “rozpatrzymy rozpoczęcie dyscyplinarnego procesu przeciwko prof. Caracciolo”.

Frati posłużył się przy tym infantylnym argumentem aby prof. Caracciolo “jeśli nie jest w stanie tego pojąć, powinien odwiedzić obóz w Dachau, który ja odwiedziłem gdy miałem 16 lat.” Rektor najwyraźniej zapomniał, że oficjalnie w obozie w Dachau – tak jak we wszystkich niemieckich obozach koncentracyjnych położonych na terenie III Rzeszy sprzed września 1939 roku – zrezygonowano już z  mitów o ludobójczym wykorzystaniu komór gazowych.

W sukurs niedouczonemu rektorowi przyszedł burmistrz Rzymu, Gianni Alemanno, który również sprzeciwił się publicznemu wypowiadaniu się na niektóre drażliwe tematy historyczne, i stwierdził wprost, że “Nie wydaje mi się aby profesor, który ma opinie negujące Holokaust, powinien wykładać na La Sapienza“.

Wypowiedź i postawa prof. Caracciolo stanowi przykład powiększania się świadomości wśród warstw inteligencji na niektóre, dotychczas szczelnie izolowane, tematy historyczne. Siły sprzeciwiające się publicznej dyskusji na kontrowersyjne tematy, dążą jednak do zaprowadzenia cenzury i uniemożliwiają swobodną dyskusję.

Problem komór gazowych

“Komora gazowa – zakamuflowana jako ‘pomieszczenie z natryskami’. Nigdy nie używana jako komora gazowa.”

Warto zwrócić uwagę, że nawet w lewicowo-syjonistycznej Wikipedii, pod hasłem “Dachau (KL)”, jedynie w wydaniu polskojęzycznym mowa jest jeszcze o ludobójczym wykorzystaniu komór gazowych, lecz w wydaniu angielskim, nie istnieje żadna na ten temat wzmianka, poza niezwiązanym z KL Dachau przypisem. W polskojęzycznym haśle zilustrowano też obóz dezorientującym czytelnika zdjęciem “komór gazowych” – w ujęciu z daleka. Z bliska jednak, każda wizytująca ten obóz osoba jest w stanie osobiście przeczytać wielojęzyczny napis umieszczony przed “komorami gazowymi”. Napis przed komorami gazowymi w KL Dachau głosi:  “Komora gazowa – zakamuflowana jako ‘pomieszczenie z natryskami’. Nigdy nie używana jako komora gazowa.” Ten wielce interesujący (i trzeba przyznać wewnętrznie sprzeczny) napis poparty został oficjalnym listem przesłanym przez Muzeum Holokaustu w Waszyngtonie panu Erichowi Brudehl, który zwrócił się z prośbą o wyjaśnienie “komór gazowych” w obozie KL Dachau. W liście z Muzeum Holokaustu, datowanym na 28 stycznia 1998 roku czytamy, że “Dachau nigdy nie był planowany jako obóz śmierci ["extermination camp"]. [...] Po decyzji Ostatecznego Rozwiązania, zbudowano w 1942 roku krematorium oraz komorę gazową, której użycie jednak nie może być potwierdzone. [...] Jest to zgodne z innymi badaczami obozu Dachau. Jakkolwiek amerykańscy żołnierze twierdzili, że ludzie byli tam gazowani, lecz po procesach [sądowych] Dachau i studiach historycznych, zgodne twierdzenie wydaje się stanowić, że ludzie byli tam rutynowo zabijani na wiele brutalnych sposobów, lecz nie gazowani.”

Problem “6 milionów ofiar żydowskich”

Po raz pierwszy liczba “6 milionów ofiar żydowskich” pojawiła się już w 1919 roku

Według historyków i badaczy nieoficjalnego nurtu, liczba “6 milionów ofiar żydowskich” nie ma żadnego pokrycia w faktach, jest natomiast symboliczną reprezentacją cierpienia Żydów. Po raz pierwszy liczba “6 milionów ofiar żydowskich” pojawiła się już w 1919 roku (np. na łamach żydowskiego dziennika The New York Times), gdy mowa była o liczbie ofiar żydowskich podczas I wojny światowej. Potem była systematycznie powtarzana w  latach 1930., 40. i późniejszych. Nienaruszalna liczba “6 milionów ofiar żydowskich” odrodziła się na dobre w czasie Trybunału Norymberskiego, kiedy to sędziemu Jacksonowi grupka Żydów zaprezentowała odręcznie zapisane “podliczenie ofiar”.  Wiemy jednak, że w tym czasie obowiązywały nierealne, wytworzone przez propagandę sowiecką i syjonistyczną liczby ofiar obozów koncentracyjnych. Na przykład, twierdziło się powszechnie, że w Majdanku zginęło półtora miliona ludzi (co miało stnowić efekt “dogłębnych badań komisji naukowców radzieckich”), w KL Auschwitz – nawet 10 milionów, w Treblince – 3 miliony, w Sobiborze – 350 tysięcy , itd, itp.

Dziś wiemy, że w Majdanku zginęło kilkanaście do kilkudziesiąt tysięcy więźniów (oficjalnie: 50-80 tysięcy), wiemy że w KL Auschwitz po obowiązywaniu przez kilkudziesiąt lat wyrytych na kamieniach “4 milionach ofiar”, liczba ta stopniała do “miliona”, a żydowscy badacze już obniżają ją nawet do 600 tysięcy, przy czym niezależni historycy od wielu lat twierdzą niezmiennie to samo: że w KL Auschwitz zginęło 120-150 tysięcy osób, w tym Żydów. Z “3 milionów” w Treblince, pisze się dzisiaj (J.C. Pressac) o “poniżej 250 tysięcy”, choć w rzeczywistości może się okazać, że mamy do czynienia z liczbą w granicach 80 tysięcy. W Sobiborze dane wskazują na 15 tysięcy ofiar. Itd, itp.

Oprócz kwestionowania tej liczby, historycy nieoficjalnego nurtu twierdzą również, że tak samo kontrowersyjne jest zagadnienie ludobójczego wykorzystania komór gazowych w niemieckich obozach koncentracyjnych, co do których brakuje merytorycznych, naukowych podstaw, które zastępowane są najczęściej niewiarygodnymi zeznaniami świadków oraz naciąganymi interpretacjami dokumentów. Wszyscy zgodni są natomiast, że komory gazowe wykorzystywane były do procesów dezynfekcyjnych – co stanowiło rytunę stosowaną również np. w koszarach niemieckich – chociaż strona oficjalna uważa, że dotyczyło to tylko części komór gazowych, natomiast niezależni badacze twierdzą, że dotyczyło to wszystkich istniejących komór gazowych.

(Nasz Dziennik)

Z Marianną Popiełuszko, mamą Sługi Bożego księdza Jerzego Popiełuszki, rozmawiają Katarzyna Soborak, notariusz procesu beatyfikacyjnego księdza Jerzego Popiełuszki, szefowa Archiwum Księdza Jerzego, i Małgorzata Rutkowska

Katarzyna Soborak: To wielka radość spotkać się z Mamą w Okopach, w rodzinnym domu księdza Jerzego. Jak zdrowie Mamy?
- Za życie dziękuję, od śmierci się nie wypraszam, bo i życie, i śmierć są darem Bożym. “Skoro tylko wstaję z rana, natychmiast wołam do Pana,/Niechaj będzie pochwalony, Jezus Chrystus uwielbiony”. Ważne, że jeszcze do kościoła mogę chodzić. Starego drzewa nie przesadzają, bo korzenie daleko, tak i silna wiara trzyma człowieka. Po bierzmowaniu trzeba prosić Ducha Świętego i On da dary. A jak wiary zabraknie, to i Duch Święty nie działa.

Małgorzata Rutkowska: Matka potrafi sercem zobaczyć, kim będzie jej dziecko. Pragnęła Pani, by syn został księdzem?
- Matka najwięcej może uprosić pod sercem. Od pierwszego miesiąca trzeba kierować to pragnienie. Kiedy nosiłam księdza Jerzego pod sercem, ofiarowałam go na chwałę Bożą. Był moim trzecim dzieckiem. Pierwszy był Józef, potem Teresa, czwarta była dziewczynka, Jadzia, zmarła, gdy miała rok i dziesięć miesięcy, i ostatni Staś. Jednego miesiąca i jednego dnia brakowało do 60-lecia pożycia małżeńskiego z mężem. Ślub braliśmy na św. Jakuba.

M.R.: Jakim dzieckiem był ksiądz Jerzy?
- Na jakiego wyszedł, takim był. Był z powołania Bożego. Miły, posłuszny, przytulny… Każde dziecko może być takie, jeśli matka nie puści luzem. Jak z domu nie wyniesie słowa dobrego, to gdzie, na ulicy znajdzie?

K.S.: Ksiądz Jerzy urodził się 14 września, w święto Podwyższenia Krzyża Świętego. Tak było planowane, taki był termin?
- To teraz tylko tak planują: będzie dziecko, czy nie będzie. Kiedyś żyło się, jak wiara pokazywała, i żadnych terminów się nie wyznaczało. Ile Pan Bóg komu dawał dzieci, tyle było. A teraz co – na szkle robią.

M.R.: Ksiądz Jerzy był inny od pozostałych dzieci w rodzinie?
- U mnie wszystkie dzieci były jednakowe. Nie biłam, nie karałam ich, było tylko surowe słowo: tak masz zrobić i już. Z maleńkiego trzeba nauczyć posłuszeństwa rodzicom. A teraz – jak wymagać posłuszeństwa, skoro zaraz ukarzą rodziców, że zmuszają dziecko do czegoś. Teraz rodzice nie mają prawa do dziecka, żeby je wychowywać, jak chcą.

M.R.: W czym przejawiała się pobożność księdza Jerzego w dzieciństwie?
- Gdy został ministrantem, codziennie chodził 5 km do kościoła w Suchowoli. Zawsze na piechotę, autobusem nie dowozili, trzeba było samemu iść. Do szkoły sąsiad raz jeden czy drugi podwiózł furmanką, ale do kościoła ksiądz Jerzy nie miał towarzystwa, bo szedł służyć do Mszy Świętej. Razem nikt nie jechał. Tyle do Mszy św. służył, że nawet w Suchowoli zwracali mi uwagę: “Na co on idzie tyle służyć do Mszy?”. Ich dzieci na miejscu tyle nie służyły co on.

M.R.: Może pamięta Pani jakąś historię związaną z codziennymi wyprawami syna do Suchowoli?
- Na ukos przez las była dróżka, ksiądz Jerzy nią chodził do kościoła. Jednego razu po ciemku, wcześnie rano, przestraszył sąsiada. Sołtys szedł z pieniędzmi, niósł podatek. Ksiądz Jerzy chciał go dogonić, bo zawsze to raźniej i krótsza droga we dwóch. Tamten jednak nie wiedział, kto za nim idzie, więc pospieszył, żeby szybciej iść. A ksiądz Jerzy też zaczął szybciej iść. Sołtys myślał, że go ktoś goni. Dopiero zeszli się w Suchowoli i się zaśmieli.

M.R.: Nie bała się Pani, że syn sam musi iść przez las?
- A Opatrzność Boża gdzie? Zaufałam Bogu.

M.R.: Jak w domu wyglądała codzienna modlitwa?
- W maju – litania do Matki Bożej, w czerwcu – do Serca Pana Jezusa, w październiku – Różaniec. W środy modliliśmy się do Matki Bożej Nieustającej Pomocy, w piątki – do Serca Pana Jezusa. I przez cały rok często Różaniec.

K.S.: Ksiądz Jerzy wyniósł więc wiarę z domu i taki pozostał?
- Z dziadów pradziadów tak było. Mój chrzestny syn był księdzem, niestety, nie żyje, miał wypadek, syna też chrzestny był księdzem.

M.R.: Czy syn zwierzał się, że chce zostać księdzem?
- Kiedyś, jak ksiądz chodził po kolędzie, spytał o to. A ja mówię: to nie moja sprawa. Przyjdzie czas i będę wiedziała. Zawczasu nie ma co śpiewać.

M.R.: W szkole ksiądz Jerzy nie miał kłopotów z powodu swej gorliwości religijnej? To przecież były lata nasilonej laicyzacji.
- Chcieli mu nawet obniżyć stopnie, była taka nauczycielka rosyjskiego. Ksiądz Jerzy codziennie chodził na Różaniec. “A na co on tak chodzi?” – dopytywała. Ksiądz Jerzy napisał podanie, żeby mu nie obniżała stopnia, nie szkodziła. Nie mówił jednak, jakie ma plany, nikt w szkole nie wiedział, że wybiera się do seminarium. Kiedy maturzyści mieli swój bal, on siadł w pociąg i pojechał do Warszawy.

K.S.: Jeden z księży mówił, że ksiądz Jerzy chciał studiować blisko ks. kard. Stefana Wyszyńskiego, był zafascynowany Prymasem Polski. A Mama pamięta, co napisał na obrazku prymicyjnym? “Posyła mnie Bóg, abym głosił Ewangelię i leczył rany zbolałych serc”. Co napisał, to czynił w swoim życiu. Ksiądz Jerzy to był kapłan wierny…
- Tak, mam ten obrazek prymicyjny.

K.S.: A jak to było z tym, że ksiądz Jerzy odwiedzał franciszkanów w Niepokalanowie? Wzorował się chyba na św. Maksymilianie Kolbem?
- Po VII klasie chciał iść do Niepokalanowa, ale ja trochę przyhamowałam. “Jeszcze tobie lata dziecinne, może się rozmyśli”. Przytrzymałam go.

K.S.: Mama opowiadała, że w dzieciństwie ksiądz Jerzy ustawiał sobie ołtarzyki, kwiaty. Tak było, Mamo?
- Jeszcze jak był maleńki, kładł węgielki do pudełka i jakby kadził. Na stole robił ołtarzyki, z firanek komżę i tak “odprawiał” Mszę Świętą.

K.S.: Poważnym czasem próby dla kapłaństwa księdza Jerzego był okres służby wojskowej. Okazał wtedy swoją niezłomność i siłę charakteru.
- Spotkał mnie teraz w Częstochowie jeden ksiądz, mówił, że znał księdza Jerzego. Tamten ksiądz wchodził do wojska, a nasz wychodził. Ksiądz Jerzy zostawił na nim duży ślad, zwłaszcza historia z różańcem. Jak wyszedł z wojska, to ci, którzy zostali, dalej się podtrzymywali.

M.R.: Ksiądz Jerzy opowiadał o wojsku, o szykanach, jakie go spotykały?
- Nigdy mi nic smutnego nie powiedział, żebym się nie przejmowała.

K.S.: Na święceniach księdza Jerzego Mama była razem z całą rodziną. Tata też przyjechał?
- Ja bez niego nigdzie nie byłam i on beze mnie. Mój mąż był mi ojcem, a ja jemu matką.

K.S.: Pierwszą Mszę św. prymicyjną ksiądz Jerzy odprawił w Warszawie, drugą w Suchowoli?
- Ksiądz Jerzy przyjechał do domu i na ganku spotkaliśmy go z kwiatami. Złożył życzenia bratankowi, synowi brata, żeby doczekał swojej Prymicji. I tak się stało, poszedł do seminarium.

K.S.: Ksiądz Kazimierz Gniedziejko jest dziś księdzem, opowiada o tym zdarzeniu. Mamo, ale ja pragnę przypomnieć ostatnie słowa księdza Jerzego, które wypowiedział w Bydgoszczy 19 października 1984 r.: “Módlmy się, byśmy byli wolni od lęku, zastraszenia, ale przede wszystkim od żądzy odwetu i przemocy”. Po tych słowach udał się na męczeństwo, na Golgotę. Ksiądz Jerzy jakby przewidywał, co mogłoby się stać. W przeddzień wyjazdu do Bydgoszczy był na Mszy św. w kościele Sióstr Wizytek w Warszawie razem z ks. bp. Józefem Kraszewskim, który ostrzegał go: “Tyle o tobie mówią, zrobią ci krzywdę, są zdolni to uczynić”. A ksiądz Jerzy na to: “Ja już się niczego nie lękam, przeszedłem barierę strachu, jestem gotowy na wszystko”. Tego dnia był też u spowiedzi u ks. Wiesława Kądzieli. Ksiądz Zdzisław Król opowiada, że podczas tej Mszy św. na znak pokoju podszedł do księdza Jerzego, uścisnęli się. Zobaczył, jak po szatach księdza Jerzego popłynęła łza…
- Zło dobrem zwyciężaj! Tak wskazuje nasza wiara. Dobrego człowieka każdy chce przytulić, ale który coś złego zrobi… A przecież każdy jeden ma w sobie coś troszeczkę dobrego. Dziś jeden lepszy, a jutro drugi może być lepszy. Za złego trzeba się modlić, a dobry niech już się cieszy tym, co dostał.

M.R.: Pani Marianno, przyjeżdżała Pani na Msze Święte za Ojczyznę do kościoła św. Stanisława Kostki za życia księdza Jerzego?
- Nie pozwalał mi, żebym nie przeraziła się ZOMO i armatek wodnych.

K.S.: Mamo, muszę zadać bardzo trudne pytanie. Jak to jest być Mamą męczennika?
- Ten dowie się, kto przeżyje. Trzeba przyjąć wolę Bożą.

M.R.: Nie miała Pani nigdy żalu, pretensji do Pana Boga?
- Przecież w Jego mocy wszystko. Widocznie wola Boża taka była. Bóg sam wybiera na męczennika, bo gdyby Bóg nie wybrał, nie dał swojej łaski, to by człowiek męczeństwa nie przyjął.

K.S.: Ksiądz Jerzy był gotowy wypełnić do końca wolę Bożą, tak jak mówił: “Jestem gotowy na wszystko”.
- Jak porwali księdza Jerzego, usłyszałam i zrozumiałam, ale myślałam, że dla okupu. Może więc pójść do parafii i wykupimy. A że to prawdziwie już się nie zobaczymy, nikt nie pomyślał. Mąż bardzo się przejął. Ja mówię: “Czekaj, może to nieprawda”. Jeszcze się nie wierzyło… Pojechał Staś do Warszawy, żeby dowiedzieć się, czy to nie plotka. Nie chcieli go wpuścić. A potem ani spania nie było, ani jedzenia, tylko oczekiwanie.

M.R.: Najtrudniejsza dla Matki musiała być identyfikacja ciała… Esbecy chcieli wymóc na Pani, by ksiądz Jerzy został pochowany w Suchowoli, a nie w Warszawie?
- Po co tu [do Białegostoku - przyp. red.] zwieźli ciało? Tu nie byli mądrzejsi. Chcieli oszukać. Zabili, żeby był spokój. I byłoby cicho…

M.R.: Wiele osób nazywa Panią Mamą. Ale Pani czuje się przede wszystkim matką kapłanów, prawda?
- Tak było, jest i będzie. Matka jednego kapłana nazywa się matką wszystkich kapłanów.

K.S.: A pamięta Mama spotkanie z Ojcem Świętym Janem Pawłem II przy grobie księdza Jerzego? Najpierw Papież złożył na grobie biało-czerwone kwiaty, modlił się przez dłuższą chwilę, potem podszedł do Mamy i reszty rodziny…
- Ojciec Święty wziął mnie pod rękę i poprowadził od grobu księdza Jerzego do dzwonu “Jerzy”. Zapytał, ile mam lat. Gdy dowiedział się, że urodziłam się w 1920 r., powiedział: “Toż my z jednego rocznika”. Ojciec Święty był bardzo serdeczny, pobłogosławił nam i wręczył wszystkim różańce.

M.R.: W jakich intencjach modli się Pani na Różańcu?
- O nawrócenie grzeszników, o powołania zakonne i kapłańskie, za łaski otrzymane.

M.R.: A za morderców księdza Jerzego?
- Modlę się o nawrócenie grzeszników. Bóg nie chce grzesznika, czeka na nawrócenie.

M.R.: Czy było trudno przebaczyć mordercom?
- Nie, bo to nie są moje sądy. Sądy będą Boże. Nie sądźmy nikogo, sami nie będziemy sądzeni.

M.R.: W 2007 r. podpisała się Pani pod apelem do polskiego Sejmu o zagwarantowanie w Konstytucji prawnej ochrony życia od poczęcia do naturalnej śmierci. Tak nauczał ksiądz Jerzy…
- Życie daje nie człowiek, żeby on śmierć zadawał. Jak Bóg daje życie, to daje też śmierć.

M.R.: Pani Marianno, co jest najważniejsze w życiu?
- Bóg. Jeżeli Bóg będzie na pierwszym miejscu, to wszystko będzie na swoim miejscu. Po przebudzeniu myśl od razu do Boga. A potem najpierw Różaniec – jedna część. I wtedy dzień trzeba rozpoczynać.

M.R.: A największe marzenie Pani? Doczekać beatyfikacji księdza Jerzego?
- To wszystko w ręku Boga.

K.S.: Wiele znaków wskazuje, że to może stać się szybko.
- To nikomu jeszcze nie wiadomo, to jest sprawa u Boga.

M.R.: Pani Marianno, modli się Pani do księdza Jerzego?
- Ja modlę się do Boga.

M.R.: Ale za przyczyną Sługi Bożego?
- Nie “dokuczam” mu, bo ludzie mają pilniejsze sprawy, a on wie, czego mi trzeba, to i sam uprosi u Boga. A tak ludzie stoją w kolejce.

M.R.: Odczuwa Pani opiekę księdza Jerzego?
- Ja odczuwam opiekę Maryi, Królowej Polski. Matka najlepiej wszystko rozumie i w rękach Maryi jest wszystko.

Dziękujemy za rozmowę.

(bibula.com)

Z materiałów CBA, do których dotarł „Wprost”, wynika, że „katarski inwestor” nie tylko nie miał pieniędzy na zakup stoczni, ale mógł w ogóle nie istnieć. Tymczasem wczoraj Paweł Graś twierdził, że “na wyraźne polecenie premiera Donalda Tuska” przetarg stoczniowy otoczony był osłoną kontrwywiadowczą.

Według analizy Biura, jedną z głównych postaci w całej sprawie był za to libański handlarz bronią Rahman Abdul El-Assir. Oto fragment przytaczanego przez tygodnik dokumentu CBA:

„Najbardziej zaskakujące wydaje się jednak ustalenie źródła pochodzenia kwoty ponad 26 mln zł wpłaconej jako wadium. Otóż, jak się okazuje, wpłaty tej dokonał z własnych pieniędzy Abdul El-Assir, który w przeszłości pośredniczył w sprzedaży broni produkowanej przez Bumar S.A. na całym świecie, i z tego tytułu wysuwa wobec tej spółki roszczenia z tytułu prowizji(…).

O tym, że wymieniony przez CBA handlarz był zamieszany w sprzedaż stoczni, jako pierwsza napisała Anita Gargas w “Gazecie Polskiej”. Tekst ten można przeczytać tutaj.

“Preferowanie inwestora katarskiego, który nie wywiązał się z zobowiązań, doprowadziło w efekcie do powstania konieczności głoszenia nowych przetargów, w których cena wywoławcza jest niższa od poprzedniej, co oznacza wymierną stratę dla Skarbu Państwa. Tym samym celowe działanie urzędników, którzy zdawali sobie sprawę z tego, że “inwestorzy katarscy”, którzy mieli rzekomo kupić majątek stoczni, nie tylko nie dysponowali potrzebnymi środkami finansowymi, ale w praktyce wręcz nie istnieli, naraziło Rzeczpospolitą Polską nie tylko na groźbę kompromitacji na arenie Unii Europejskiej, ale spowodowało uszczerbek dla budżetu państwa w wielkich rozmiarach” – stwierdziło CBA.

O kłamstwach ministra Grada, który raz twierdził, że nabywcą stoczni jest United International Trust (spółka powiązana z izraelską firmą Sapiens), a raz – że Arabowie, portal Niezalezna.pl pisał wielokrotnie.

Dzisiejsza publikacja “Wprost” rzuca nowe światło na wypowiedź rzecznika rządu Pawła Grasia, który podczas wczorajszego briefingu prasowego odniósł się do informacji na temat akcji CBA w Stoczni Gdynia. - Na wyraźne polecenie premiera Donalda Tuska i z inicjatywy ministra skarbu Aleksandra Grada, przetarg stoczniowy otoczony był osłoną kontrwywiadowczą – informował wczoraj Paweł Graś. Rzecznik rządu Tuska dodał, że wszyscy uczestnicy procedury sprzedaży majątku stoczni… byli świadomi monitorowania jego przebiegu przez służby odpowiedzialne za pilnowanie ekonomicznych interesów państwa polskiego.

(bibula.com)

Płonąca Biblia i odwrócone krzyże wrzucone do rzeki. Opis satanistycznego wybryku? Nie – w ten sposób „zwolennicy wyboru” protestowali w Berlinie przeciwko obrońcom życia.

Zwolennicy zabijania dzieci nienarodzonych ze Związku Przeciwko Religijnemu Fundamentalizmowi zakłócili pod koniec września Marsz Życia w Berlinie. Rzucili chrześcijanom pod nogi płonące Pismo Święte. Mieli też ze sobą transparenty z hasłami „Orgazm zamiast Wieczerzy Pańskiej” i „Gdyby Maryja dokonała aborcji, zostalibyście nam oszczędzeni”. Ponadto nieśli odwrócone krzyże, które po kontrmanifestacji wrzucili do rzeki Sprewy.

Przewodniczący Federalnego Związku Prawa do Życia, organizacji współuczestniczącej w Marszu, Martin Lohmann, jest zaskoczony niewielkim zainteresowaniem mediów tym wydarzeniem. Stwierdził, że brakuje mu oburzenia, jakie pojawiłoby się, gdyby chodziło o symbole żydowskie czy muzułmańskie. – Chrześcijańscy obrońcy życia darzą szacunkiem wszystkie symbole religijne – zaznaczył.

Egzemplarz Pisma Świętego podpalony przez zwolenników zabijania dzieci nienarodzonych w Berlinie.

Niemieccy proliferzy zaprezentowali 4 października zbeszczeszczoną Biblię dziennikarzom. Nie spłonęła cała, gdyż jednemu z uczestników Marszu z 26 września udało się ją ugasić. Okazało się także, że aborcjoniści wyrwali z niej wcześniej część kartek.

Lewaccy wandale zorganizowali swój protest pod hasłem walki przeciwko religijnemu fundamentalizmowi – Jesteśmy ludźmi opierającymi się na fundamencie. Jesteśmy też tolerancyjni i pokojowo nastawieni – skomentował zarzut Lohmann.

W Marszu dla Życia wzięło udział ok 1300 osób. Zwolenników zabijania było ok. 400.

To nie jedyna antychrześcijańska akcja ostatnich dni na obszarze niemieckojęzycznym. W niedzielę wierni parafii Jungholz w Austrii zauważyli, iż do śpiewników kościelnych ktoś włożył zdjęcia pornograficzne. Ponadto do czterech książeczek przyklejono gwiazdę Dawida z wpisaną w nią swastyką.

sks/Idea.de/Kath.net

(bibula.com)

Niedawne przemówienie premiera Izraela Netanyahu na forum ONZ pozwoliło na uzyskanie pewnego wglądu w żydowską mentalność, psychikę i logikę. Netenyahu, skądinąd świetny mówca, ujawnił swe ludobójcze inklinacje oraz przekonanie o wyższości Żydów  nad innymi narodami.

Zarazem jednak uważny słuchacz mógł wyczuć pewne słabe punkty w samym sercu żydowskiego nacjonalizmu. Otóż jest dość oczywiste, że dwa najważniejsze, quasireligijne mity – Shoah oraz “Ziemia Obiecana” – znalazły się na krawędzi załamania. Wydaje się, że prezydent Iranu Ahmadinejad mógł mieć rację.

Żydzi uwielbiają Shoah. To ich najlepszy i najlepiej się sprzedający produkt propagandy. Dzięki niemu mogą dokonywać masowych morderstw, zabijać cywilów, matki, dzieci, nieustannie prowadzić wojny, grabić sąsiadów – a jednocześnie utrzymywać, iż to oni sami są ofiarami!

“Pojechałem do willi w Wannsee, przedmieściu Berlina” – powiedział Netanyahu. “Tam, 20 stycznia 1942, po dobrym posiłku, najważniejsi nazistowscy funkcjonariusze spotkali się i zadecydowali, w jaki sposób eksterminować naród żydowski”.

Panie Netanyahu, jeśli interesują Pana “plany eksterminacji”, nie musi Pan jeździć aż do Berlina. Wystarczy odwiedzić Kwaterę Główną Izraelskich Sił Zbrojnych (IDF) w Tel Aviv. Tam dowódcy pokażą Panu swoje plany odnośnie Palestyńczyków. Bo nie kto inny, jak wy, “ofiary Shoah”, otaczacie Palestyńczyków drutem kolczastym, trzymacie ich w obozach koncentracyjnych bez wystarczającego zaopatrzenia w żywność i lekarstwa. To wy używacie broni masowego rażenia w najgęściej zaludnionych terenach na tej planecie. Historycy nie zgadzają się miedzy sobą, co miało oznaczać hitlerowskie “Endlosung” – ale nie ma żadnej niezgody co do oceny waszego bandyckiego postępowania i waszych zbrodni wojennych.

Netanyahu uznał za konieczne przypomnienie Shoah i nadanie mu ponownie elementów wiarygodności: “Oto kopia planów Auschwitz-Birkenau, gdzie milion Żydów zostało zamordowanych. Czy to też jest kłamstwo?”. Ciekawe, że premier Żydolandii nie mówił o 6 milionach ani nawet o 4 milionach. Ale to nie liczby są istotne, ale dwa pytania:
– Jak to możliwe, że Żydzi, którzy tak wiele wycierpieli, dopuścili się zaledwie 3 lata po wojnie gigantycznej rasistowskiej zbrodni przeciwko Palestyńczykom (Nakba 1948)?
– Dlaczego przywódcy żydowscy, tak przeczuleni na punkcie żydowskich cierpień, totalnie ignorują cierpienia zadawane przez nich milionom Palestyńczyków?

Netanyahu wypomniał Iranowi nierówność płci, dyskryminowanie mniejszości, pederastów, czy innowierców. Ale “zapomniał”, że prawa w Izraelu są bardzo podobne do irańskich. Jeśli chodzi o prawa mniejszości, Izrael jest najciemniejszym miejscem na Ziemi. Połowa ludności nie może brać udziału w ichniejszej demokracji z powodu bycia nie-Żydami. Pederaści akurat mało nas obchodzą i w ogóle życzymy im wszystkiego najgorszego, gdyż są grupą wpływajacą na społeczeństwo demoralizująco i destrukcyjnie – ale przypomnijmy, że właśnie w Izraelu niedawno miał miejsce mord na pederastach na ulicy w biały dzień.

Netanyahu stwierdził również, iż Izrael znajduje się w najściślejszej czołówce postępu technicznego i naukowego, mającego na celu ratowanie ludzkości i planety. Wydaje nam się, iż osiągi techniczno-naukowe Żydolandii należą do całkiem przeciętnych (choć co roku jakaś nagroda Nobla jest zarezerwowana dla przynajmniej jednego Żyda). Nic nam też nie wiadomo o jakimkolwiek wkładzie Izraela w ratowanie ludzkości czy planety Ziemia – przeciwnie, mamy dowody, iż jest zupełnie odwrotnie. To nie kto inny, ale Izrael jest ogniskiem niepokojów i potencjalnym zarzewiem III Wojny. To Izrael eksterminuje Palestyńczyków, to Izrael wywołał wojnę w Iraku, to Izrael dąży do wojny z Iranem.

Netanyhu uważa, iż goje powinni walczyć za Izrael i w interesie Izraela. Po udanej transformacji brytyjskiej i amerykańskiej armii w izraelskie siły szybkiego reagowania, premier Izraela oczekuje, iż również ONZ będzie odgrywać tę samą rolę.

“Izrael chce pokoju” – twierdzi Netanyahu. Tymczasem 94% jego ludności popiera dywanowe naloty bombowe na swych nieżydowskich sąsiadów.

Jednak gdy Netanyahu mówi, że “Największym niebezpieczeństwem naszych czasów jest połączenie religijnego fanatyzmu z bronią masowej zagłady” – zgadzamy się z nim na sto procent. Wypisz wymaluj – opisuje on przecież państwo Izrael, gdzie mamy zarówno talmudyzm z jego fanatyczną pogardą dla gojów, jak i broń termojądrową.

Co ciekawe, Żydzi zdają sobie sprawę, iż tereny Palestyny, które okupują od przeszło 60 lat, wcale nie są krajem ich przodków – gdyż Aszkenazyjczycy (a tych jest ogromna większość) pochodzą z Chazarii, od plemion tatarsko-mongolskich, które przeszły na judaizm. Zatem istnienie jakiejś “żydowskiej ojczyzny” na terenach Palestyny jest bezprawiem, czemu Netanyahu nieudolnie stara się zaprzeczyć. Ale jeśli Obama, Merkel czy Brown wciąż popierają istnienie rasowo ukierunkowanego państwa Izrael, nikt im nie broni wydzielić w tym celu część własnego państwa i oddać Żydom!

Chazar Netanyahu nie tylko jest człowiekiem obcym na terenie, do którego rości sobie prawo. Udowodnił on również, że obce jest mu jakiekolwiek pojecie z zakresu moralności, etyki czy najzwyklejszych odczuć charakteryzujących człowieka. Mur oddzielający Żydów od Palestyńczyków przejdzie na zawsze do historii jako pomnik “żydowskiej demokracji” i zdegenerowanego żydowskiego poczucia narodowego, pozbawionego jakichkolwiek wartości ogólnoludzkich, szowinistycznego w najgorszym stylu. Żydzi nie zdołają wymazać tych kart z książek do historii.

“Izrael potrzebuje bezpieczeństwa”. Niestety, nigdy nie będzie go miał. Państwo to zostało zrodzone w nieprawości i zbrodni, a jego polityka przekracza granice, oddzielające ludzkość od barbarzyńców. Państwo Izrael jest skazane, prędzej czy później, na zniknięcie z powierzchni Ziemi. Miejmy nadzieję, że stanie się to początkiem powrotu Żydów do cywilizacji. Oby jak najprędzej.

Marucha

(bibula.com)

Zbieram sobie zawsze rozmaite informacje, szufladkuję. Dotyczy to też spraw żydowskich. Niezwykłych spraw. Na przykład niedawno Associated Press (22 maja) podała, że Brazylia zgadza się na ekstradycję do Izraela rabina Eliora Noama Hena, który wraz ze swoimi zwolennikami „rzekomo przy pomocy noży, młotków i innych narzędzi okrutnie traktował dzieci w wieku od trzech do czterech lat”.

Rabin i jego pomocnicy bili ofiary po twarzy i przypalali im dłonie. Poszkodowanych zostało ośmioro dzieci. Chodziło o egzorcyzmy – wypędzanie demonów. Jest to dość niezwykła depesza, przemilczana w większości przez tzw. media mainstreamowe, które w tym czasie zajęte były biczowaniem Kościoła katolickiego w Irlandii za surowe traktowanie sierot. Media, które natychmiast zauważają każdy element „wstecznictwa” chrześcijańskiego, użalają się nad ofiarami egzorcyzmów podłych katolickich księży czy ewangelickich pastorów.

Zresztą podobnie dzieje się, gdy media rozpisują się o pedofilii wśród księży katolickich w USA. Zwykle przemilczają szerszy kontekst. Po pierwsze – jest to problem wynikający z permisywizmu wielu hierarchów Kościoła (tzw. lavender mafia – mafia fiołkowa, która opanowała seminaria). Po drugie – okazuje się, że ten odrażający problem, wynikający z rewolucji kulturowej lat 60., nie jest li tylko domeną Kościoła. Jest wręcz zjawiskiem proporcjonalnie porównywalnym do pedofilii wśród duchownych innych wyznań. Jeśli ktoś jest zainteresowany choćby kwestią gwałtów na dzieciach popełnionych przez rabinów, wystarczy poczytać witrynę “The Awareness Center, Jewish Coalition Against Sexual Abuse/Assault, Baltimore, Maryland: http://www.theawarenesscenter.org/“

Z innej części tej samej beczki: niedawno pisałem w „NCz!” o „narodowych judaistach”, czyli syjonistach religijnych w Izraelu. Są ostro nacjonalistyczni, bezwzględni w stosunku do Arabów. Ale istnieją też tacy w USA. Właśnie lewicowo-liberalny „Haaretz” (9 czerwca 2009 r.) opisał sprawę mieszkającego w St. Paul w stanie Minnesota rabina Mamisa Friedmana z sekty Chabad Lubawiczów, który otwarcie wezwał do antyarabskiej przemocy w formie ekstremalnej: „Jedyny sposób, aby toczyć moralną wojnę, to żydowski sposób: niszczcie ich świątynie, zabijajcie mężczyzn, kobiety i dzieci oraz bydło” („The only way to fight a moral war is the Jewish way: destroy their holy sites, kill men, women and children, and cattle”).

Jest to okrutna postawa, wynikająca z zasad starożytnej cywilizacji żydowskiej. Rabin tłumaczy: „Nie jestem wyznawcą moralności zachodniej… Żyjąc według zasad Tory, staniemy się światłem narodów, które cierpią klęski z powodu katastrofalnej moralności wynalezionej przez ludzi” („I don’t believe in Western morality… Living by Torah values will make us a light unto the nations who suffer defeat because of a disastrous morality of human invention”). Według rabina Friedmana, dopiero wtedy, gdy Izraelczycy posłuchają jego porad, staną się bezpieczni i zapanuje powszechny pokój.

Chyba dużo bardziej szokujące – choć podobne – są wyniki badań profesora Petera Schäfera opublikowane jako „Jesus in the Talmud” (Princeton University Press, Princeton and Oxford, 2007). Schäfer jest jednym z najważniejszych autorytetów w dziedzinie teologii hebrajskiej. Oto garść cytatów ze stron 10-13 dotyczących Jezusa i jego uczniów w świetle nauk rabinackich:

● „Jezus nie narodził się z dziewicy, jak twierdzili jego zwolennicy, ale był dzieckiem nieślubnym, synem dziwki i jej kochanka. Dlatego nie mógł być Mesjaszem z domu dawidowego czy też wręcz synem Boga”.

● „Występki seksualne mają miejsce, bowiem kult chrześcijański wciągał swoich członków w tajne praktyki wyuzdania i orgii”.

● A oto „związane z halachą szczegóły dotyczące procesu i egzekucji Jezusa: Jezusa nie ukrzyżowano, a raczej – według prawa żydowskiego – ukamienowano, a następnie powieszono na drzewie, wymierzając ostateczną pośmiertną karę zarezerwowaną dla najgorszych zbrodniarzy… Powodem tej egzekucji było to, że skazano go za uprawianie czarnej magii (sorcery) oraz przekonywanie ludu Izraela do czczenia złotych cielców (idiolatry)”.

● „Najdziwaczniejsza ze wszystkich historyjek o Chrystusie jest opowieść o tym, jak Jezus siedzi w piekle wraz z Tytusem i Balaamem, notorycznymi arcywrogami ludu żydowskiego… Los Jezusa jest taki, że siedzi do końca świata w gotujących się ekskrementach… Historyjka ma ironiczny przekaz: Chrystus nie tylko nie zmartwychwstał, ale cierpi wieczną karę w piekle. W związku z tym jego wyznawcy to banda głupców oszukanych przez cwanego kłamcę”.

Taki właśnie obraz Jezusa wyłania się z interpretacji Nowego Testamentu przez niektórych rabinów w starożytności. Cel był prosty: skompromitować chrześcijaństwo, zapobiec konwersji Żydów. Trudno się dziwić, przecież Prawda Jezusowa podcinała raison d’etre judaizmu. Była to po prostu antychrześcijańska propaganda, najpewniej opracowana w Babilonii przez tamtejszą diasporę. Co więcej, tradycję tę przekazywano wyznawcom judaizmu do czasów współczesnych. O paraliżującej kontakty z ludnością chrześcijańską spuściźnie religijnej judaizmu pisałem już w swojej pracy „Żydzi i Polacy 1918-1955 – współistnienie, Zagłada, komunizm.

O tym, że od małego uczono Żydów, iż Jezus był czarownikiem, a jego matka ulicznicą, o przeklinaniu symboli chrystusowych i szerzeniu nienawiści do chrześcijaństwa jako fałszywego kultu oraz o tym podobnych rzeczach zainteresowani mogą przeczytać choćby we wspomnieniach Rachmiela Frydlanda „When Being Jewish Was a Crime” (Thomas Nelson, Nashville, 1978), str. 17, 51, 54-55; Leona Weliczkera Wellsa „Shattered Faith: A Holocaust Legacy” (The University Press of Kentucky, Lexington, 1995), str. 1-10; Albina (Tobiasza) Kaca „Nowy Sącz – miasto mojej młodości” (KhokerDapas, Kraków, 1997), str. 59-60 oraz w opracowaniach: Edward Fram, „Ideals Face Reality: Jewish Law and Life in Poland, 1550-1655 (Hebrew Union College Press, Cincinnati, 1997), str. 23; Raphael Mahler, „Hasidism and the Jewish Enlightenment: Their Confrontation in Galicia and Poland in the First Half of the Nineteenth Century” (Jewish Publication Society of America, Philadelphia, 1985), str. 16-17, 307; Israel Shahak, „Jewish Religion, Jewish History: The Weight of Three Thousand Years” (Pluto Press, London and Boulder, Colorado, 1994), str. 92-93.

To wszystko byłoby normalne, gdyby nie stałe zaprzeczanie współczesnych, że coś takiego w Talmudzie stoi. A jeśli chodzi o Polskę, sprawa ta dość często wypływa w rozmaitych polemikach. Brylują tu ignorancko lewicowi intelektualiści. Na przykład David M. Crow w pracy „The Holocaust: Roots, History, and Aftermath” (Westview Press, Boulder, Colorado, 2008) na str. 371 zarzuca kłamstwo św. o. Maksymilianowi Kolbe, gdy ten opowiadał o antychrześcijańskich aspektach Talmudu, który „dyszy nienawiścią przeciw Chrystusowi i chrześcijanom”. Prof. Crow był naturalnie wykładowcą na Uniwersytecie Columbia.

Trochę bardziej subtelna jest prof. Magda Teter z Wesleyan University w pracy „Jews and Heretics in Catholic Poland: A Beleaguered Church in the Post-Reform Era” (Cambridge University Press, New York, 2006), str. 117, 119. Pisze, że „znów zgodnie ze średniowieczną retoryką antyżydowską, wielu katolickich pisarzy w Polsce twierdziło, że żydowska wrogość wobec chrześcijan ma swoje korzenie w religii żydowskiej i w Talmudzie. Polscy księża powtarzali stare zarzuty, że w swych rytuałach i modlitwach Żydzi rzucali klątwy na chrześcijaństwo” (str. 117, 119).

W tekście głównym Teter zamyka więc sprawę. W ten sposób sugeruje, że takie jawnie antyżydowskie uprzedzenie nie miało żadnych podstaw. Dopiero głęboko pogrzebawszy w przypisach, znajdziemy nonszalanckie stwierdzenie, że „te zarzuty nie były całkowicie bez pokrycia. Żydowskie modlitwy rzeczywiście zawierały pewne stwierdzenia antychrześcijańskie” (str. 219, przypis 140). „Nie całkiem bez pokrycia…”. To się nazywa “understatement of the year”.

Lepsza Teter od Crowa, ale trudno prowadzić dialog, kiedy druga strona albo nie wie, albo udaje, że nie wie, albo coś ukrywa, albo zajmuje się głównie głoszeniem apologii „swoich”. Zanim Polacy upiorą swoje antyżydowskie brudy, powinni po pierwsze – poznać je (a nie przepraszać w ciemno), a po drugie – dowiedzieć się o tym, co było po stronie żydowskiej. A o to na razie trudno.

Marek Jan Chodakiewicz

(Glos Katolicki)

Nie jestem w stanie zliczyć, iluż to mędrców poucza nas, że polski rząd nie powinien reagować na rozmaite rzucane na nas potwarze, “bo się ośmieszamy”. Niech tam piszą sobie o “polskich obozach koncentracyjnych”, niech odkrywają, że Polacy byli w sojuszu z III Rzeszą, że Beck był hitlerowskim szpionem, niech “historycy” pokroju Sockowa czy Grossa plują nam w gęby, a my udawajmy, że to deszcz pada.

W dobrym tonie jest wręcz się do opluwania dołączać, tak, żeby dać znać innym narodom, że się odróżnia na plus od ksenofobicznego i zacofanego wyznaniowo przeciętnego Polactwa – może za granicą docenią i sypną jakimś stypendium albo zaproszeniem na wykłady.

Jakie obrazy dotyczące Polaków wykreowali na użytek świata nasi wielcy twórcy narodowej kultury? Obraz polskiego ułana-debila obtłukującego szablą lufę niemieckiego czołgu (Andrzej Wajda) i obraz Polaków kręcących się beztrosko na karuzeli, kiedy tuż obok naziści mordują Żydów z getta (Czesław Miłosz).

Nie liczmy, że ktoś na świecie zada sobie za nas trud wojowania z fałszywym stereotypem, wyjaśniania, że Polacy nigdy nie szarżowali na czołgi, że to brednia hitlerowskiej propagandy, a rzekoma karuzela na placu Krasińskich wręcz nie mogła się w trakcie likwidacji getta kręcić, bo raz, że znajdowała się w polu ostrzału, a dwa, że Niemcy nigdy nie pozwoliliby Polakom zbliżyć się na odległość pozwalającą być świadkami ich zbrodni.

Świat powie: sami Polacy, ci światlejsi (światlejszych poznaje się na świecie po tym, że się odcinają i deklarują wstyd za polski antysemityzm, ciasny katolicyzm i konserwatywnego papieża) o tym mówią, a poza tym, skoro wszyscy o Polakach tak piszą i ci nigdy nie zaprotestowali, nigdy nie wytoczyli procesu, to najlepszy dowód, że to wszystko prawda.

Prominentny zawodowy Żyd z Niemiec ogłosił, że porównywanie śmierci mordowanych przez sowietów Polaków ze śmiercią mordowanych przez “nazistów” Żydów jest dla tych drugich zniewagą. Tak jak owi od dawna już pozbawieni narodowości “naziści” (by przeciętny konsument pop-kultury coraz bardziej był przekonany, że byli to Polacy) uważali za oczywiste, że Żydzi są podludźmi, tak dziś dla zawodowych Żydów jest równie oczywiste, że Żydzi są nadludźmi.

Opłakiwanie na równi z zabitym Żydem zabitego jakiegoś tam Polaka to zniewaga. (Rymuje się to z rozpoczętą właśnie przez rządową agendę Izraela akcją propagandową o światowym zasięgu, mającą przeciwdziałać zawieraniu przez Żydów małżeństw mieszanych – w końcu to skandal, gdy krew narodu wybranego miesza się z krwią ras niższych!).

Oczywiście, nie reagujmy na takie wykwity neo-norymberskiego myślenia, bo “się ośmieszamy”. Ciekawe, państwo Izrael reaguje na każdą najdrobniejszą nawet zniewagę bardzo ostro, nawet gdy idzie o kompletną bzdurę, jak artykulik o rzekomym wycinaniu przez izraelską armię narządów do przeszczepów palestyńskim trupom. I nigdy nigdzie nie słyszałem, by ktoś uznał Izrael za państwo śmieszne czy się ośmieszające.

Przed wojną mówiło się o ”żydokomunie”, dziś coraz trudniej nie zauważać antypolskiej “żydochamówy”. Hollywoodzki dupek, niejaki Roth, na okoliczność filmu Quentina Tarantino – kolejnego filmu, mającego wbrew całej historycznej prawdzie pokazać, że Żydzi bohatersko z ”nazistami” walczyli – opluł nas, bredząc w wywiadzie, że Polacy “zawiedli” Żydów, bo powinni ich byli bronić.

Trudno się nawet na idiotę oburzać, warto przyjrzeć się jego osobie, bo to przypadek bardzo typowy skutkowi połączenia szowinizmu z wychowaniem w amerykańskiej pop-kulturze.

Zarzut, że Polacy mogli i powinni zrobić więcej, obronić Żydów albo przynajmniej gdzieś ich wszystkich ukryć, jest nam powszechnie stawiany przez ludzi, którzy w życiu nie przeżyli większej tragedii niż oblanie czerwonym winem najlepszego garnituru.

Ludzie, którzy wychowali się w kraju bezpiecznym i dostatnim, wojnę znają z komiksów, grozy okupacji sowieckiej i hitlerowskiej nie potrafią sobie wyobrazić w najgorszych snach, doskonale wiedzą, że Polacy powinni się byli wykazać w obronie Żydów większym heroizmem, i nie wstydzą się tego głośno mówić. Ku uciesze innych, podobnych im mędrców.

Co by amerykański gwiazdor powiedział o judenratach? O żydowskiej policji zapędzającej braci do transportów nach Auschwitz? O zachowaniu ludności żydowskiej wobec eksterminowanych Polaków na wschodnich kresach Polski, gdy, przed agresją Hitlera, Żydzi czuli się tam bezpieczni i do głowy im nie przychodziło, że mogą wkrótce podzielić los wywożonych sąsiadów?

Nic nie powie, bo, po pierwsze, nic o tym nie wie, a po drugie, jego publiczność też nic o tym nie wie, bo niby skąd. Na tej wspólnej ignorancji stare zło odrasta jak na drożdżach.

Rafał A. Ziemkiewicz

(bibula.com)

Media “polskie” lub polskojęzyczne utrwaliły ciekawą tradycję oświecania Polaków poprzez ich gnojenie. Tradycja ta wyrasta z okresu w którym osoby pochodzenia żydowskiego stały się “popami”- czyli etatowo pełniącymi obowiązki Polaków…Trudno zatem dziwić się niechęci żurnalistów do lustracji. Naukowe klany, prawnicze, lekarskie, medialne, aktorskie, polityczne. Sztucznie hodowane elity pod nadzorem Wielkiego Brata:

“Związany z Jerzym Giedroyciem Instytut Literacki w Paryżu był jak najdalszy od antyżydowskości. Tym wymowniejsza była w tej sytuacji nader szokująca informacja zawarta w wydanej przez ten Instytut w 1967 książce Georga Fleminga “Polska mało znana”:

W okresie stalinowskim na przeszło 100 dzienników, tygodników i miesięczników, wychodzących w samej tylko Warszawie, było tylko dwóch naczelnych nie-Żydów

W okresie stalinowskim na przeszło 100 dzienników, tygodników i miesięczników, wychodzących w samej tylko Warszawie, było tylko dwóch naczelnych nie-Żydów.

(…) Roman Chaim Werfel, czołowy ideolog okresu stalinowskiego w Polsce, syn rabina, który później zateizował się i został bankierem był między innymi redaktorem naczelnym KC PPR Głos Ludu (od grudnia 1944 do września 1945 i od września 1946 do października 1947) i redaktorem naczelnym teoretycznego organu KC PZPR Nowe Drogi od stycznia 1952 do marca 1954 i od lipca 1956 do 30 listopada 1958 r. Od marca 1954 do maja 1956 Werfel był redaktorem naczelnym organu KC PZPR Trybuna Ludu. Nowe Drogi były konsekwentnie w rękach żydowskich towarzyszy. Przed Werflem ich redaktorem naczelnym w latach 1947- 1952 był Franciszek Fiedler (Efroim Truskier), po Werflu od 1959 Stefan Wierbłowski, znany z fanatycznego protegowania swych żydowskich rodaków.

Redaktorem naczelnym Trybuny Ludu był przez szesnaście lat (1948- 1954) i (1957- 1967) Leon Kasman. Tenże Kasman był w 1945 redaktorem naczelnym organu KC PPR Trybuna Wolności. Po nim funkcję redaktora naczelnego tego organu (w latach 1945- 1947) przejął Franciszek Fiedler. Później redaktorem naczelnym Trybuny Wolności (w latach 1947- 1948 i ponownie od 1954) był Józef Kowalczyk (poprzednie nazwisko Schneider vel Rotenberg). Redaktorem naczelnym centralnego organu partii komunistycznej Głos Ludu był od września 1945 Ostap Dłuski (Adolf Langer). Jego zastępcą w Głosie Ludu od 1946 był Józef Kowalczyk.

Później naczelnym Głosu Ludu w latach 1947- 1948 był Juliusz Burgin, syn Mojżesza, poprzednio naczelnik wydziału w Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego. Wiktor Borowski (poprzednio Aron Berman) był redaktorem naczelnym Życia Warszawy (1944- 1951), a od 15 kwietnia 1951 do 19 grudnia 1967 zastępcą naczelnego Trybuny Ludu, Leona Kasmana.

Innym zastępcą redaktora naczelnego Trybuny Ludu w latach 1957- 1959 był Jerzy Baumritter.

Wcześniej, w roku 1948, zastępcą redaktora naczelnego Trybuny Ludu został stary agent sowiecki Stefan Arski (Artur Salman).

Przedstawicielem KC PPR w redakcji organu Biura Informacyjnego Partii Komunistycznych i Robotniczych- pisma O trwały pokój i demokrację ludową był Juliusz (Eliasz) Finkelsztajn, od 1949 pierwszy redaktor naczelny Życia Partii. Jerzy (Benjamin) Borejsza (Goldberg) był w latach 1944- 1945 redaktorem naczelnym Rzeczpospolitej, a w latach 1947- 1950- Odrodzenia.

Bolesław Gebert (ojciec Dawida Warszawskiego) był w latach 1950- 1960 naczelnym redaktorem organu skrajnie serwilistycznych związków zawodowych Głos Pracy. Dodajmy, że ten sam Gebert był przez wiele lat wypróbowanym agenturalnym działaczem komunistycznym w USA.

Zastępcą B. Geberta jako redaktora naczelnego Głosu Pracy był w okresie od 1 stycznia 1951 do 11 marca 1965 Ozjasz Szechter, ojciec Adama Michnika.

Paweł Hoffman, syn Izaaka, był od kwietnia 1945 do 1948 redaktorem naczelnym Rzeczpospolitej, od grudnia 1948 do marca 1950 naczelnym redaktorem czasopisma marksistowskich fanatyków Kuźnica, a w latach 1950 i 1954- 1956 naczelnym redaktorem Nowej Kultury.

Adam Ważyk (Wagman) był naczelnym redaktorem Twórczości (1950-1954). Adam Schaff był w latach 1946- 1951 redaktorem naczelnym głównego pisma filozoficznego Myśl Współczesna, a od 1951 do 1956 redaktorem naczelnym Myśli Filozoficznej.

Rafał Praga – naczelnym redaktorem Expressu Wieczornego, Benedykt (Bencjon) Hirszowicz, podpułkownik WP, redaktorem naczelnym Życia Gospodarczego. Zastępca redaktora naczelnego Rzeczpospolitej w latach 1944- 1948 była Edda Werfel. Zastępcą redaktora naczelnego Sztandaru Młodych była siostra samego Światły- Walczakowa.

Redaktorem naczelnym Szachów (od 1950 do 31 marca 1990) był Władysław Litmanowicz (Abram Wolf Litmanowicz), jeden z najbezwzględniejszych sędziów wojskowych doby stalinizmu. [1] Redaktorem naczelnym Problemów był w latach 1948- 1968 Józef Hurwic. Redaktorem naczelnym Świata był Stefan Arski.

(…)Nawet na czele czasopism rolniczych stawiano osoby pochodzenia żydowskiego, przedtem niemające nic wspólnego z rolnictwem. Na przykład naczelnym redaktorem chłopskiego tygodnika Gromada od 2 lutego 1949 do 30 marca 1952 była Maria Kamińska (Eiger), poprzednio organizatorka i dyrektor Departamentu Szkolenia Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. Z kolei zastępcą redaktora naczelnego gazety Rolnik Polski, a od 1949 do 1971 redaktorem naczelnym tej gazety (od 1952 pod nazwą Gromada Rolnik Polski) była Irena Grosz ( z domu Sznajberg, żona Wiktora Grosza (Izaaka Medresa).”

Za: J.R.Nowak, Nowe kłamstwa Grossa, Warszawa 2006, s. 210- 214.

Nowak przytacza anegdotę…Bratkowskiego:

“Udział Żydów w elicie reżimu był tak duży, tak ostentacyjny, jakby chciano ostatecznie reżim z nimi utożsamić. Nie tylko we władzach partii i nie tylko w aparacie represji. Kiedy moja młoda wtedy przyjaciółka, dziennikarka radiowa, w roku 1955 weszła na posiedzenie kolegium krakowskiego radia, kilkanaście osób zaczęło ze śmiechem bić brawo; piękna dziewczyna, myślała, że to dla jej urody; zażenowana, spytała, skąd te brawa; usłyszała, że zebrani postanowili bić brawo, kiedy pierwszy goj wejdzie na salę.”

[1] Władysław Litmanowicz (Abram Wolf Litmanowicz), podoficer Armii Czerwonej, później oficer Ludowego Wojska Polskiego. W latach powojennych uczestniczył jako sędzia w procesach stalinowskich:

• sędzia w procesach: Tadeusza Klukowskiego i Jerzego Kurzępy, skazanych na karę śmierci 1 X 1952r. w Warszawie z art.86 KKWP,
• sędzia w procesie Karola Mrowca skazanego na karę śmierci 30 VI 1949 w Krakowie na podstawie Dekretu z dnia 13 czerwca 1946r.,
• sędzia w procesie Edmunda Bukowskiego skazanego na karę śmierci 14 XI 1949r. w Warszawie na podstawie Dekretu z dnia 13 czerwca 1946r.,
• sędzia w procesie Stefana Budzińskiego skazanego na karę śmierci 23 XII 1949r. w Warszawie na podstawie Dekretu z dnia 13 czerwca 1946r.,
• sędzia w procesie Władysława Kuligowskiego skazanego na karę śmierci 10 III 1950r. Warszawie na podstawie Dekretu z dn. 31 sierpnia 1944r.,
• sędzia w procesie Antoniego Błaszczyńskiego skazanego na karę śmierci 16 II 1951r. w Warszawie na podstawie Dekretu z dnia 13 czerwca 1946r.,
• sędzia w procesie Bolesława Wasiutyńskiego skazanego na karę śmierci 16 II 1951r. w Warszawie na podstawie Dekretu z dnia 13 czerwca 1946r.,
• sędzia w procesie Wincentego Morawskiego skazanego na karę śmierci 27 II 1951r. w Warszawie na podstawie Dekretu z dnia 13 czerwca 1946r.,
• sędzia w procesie Władysława Śliwińskiego skazanego na karę śmierci 14 II 1951r. w Warszawie na podstawie Dekretu z dn. 31 sierpnia 1944r.,
• sędzia w procesie Jana Bielskiego skazanego na karę śmierci 30 XI 1951r. w Warszawie na podstawie Dekretu z dnia 13 czerwca 1946r.,
• sędzia w procesie Stanisława Wilka skazanego na karę śmierci 25 IX 1952r. w Warszawie z art.225 par.1 KK.

Źródło: wikipedia

(iskry.pl)

Dziadkowie mojego znajomego nawrócili się na religię katolicką z judaizmu, ale następne pokolenia tej rodziny nadal wyglądały na Żydów. Można zapytać, na czym polegał wygląd żydowski w Polsce. Żydzi w Polsce mieli mieszany program genetyczny począwszy od Semitów, Turkmenów, Niemców nadreńskich i skończywszy na miejscowych Słowianach. Różnorodność pochodzenia Żydów ułatwiał fakt, że według praw rabinackich Żydówka nie mogła urodzić nie-Żyda, wszystko jedno, kim był faktyczny ojciec.

Mój znajomy Julek wielokrotnie przeżywał skutki swego wyglądu. W Nowym Jorku Żydzi zwykle uważali go za Żyda i kiedy okazywało się, że Żydem nie jest byli dla niego bardzo nieprzyjemni. Jeden z radykalnych Żydów nowojorskich słyszał opowieść o przygodach wojennych Julka i z początku zainteresował się z przyjaźnie, ale kiedy zorientował się, że Julek mimo swego wyglądu wcale nie jest Żydem powiedział „szkoda, że Niemcy nie wykończyli cię”.

W czasie wojny, na ulicy w Krakowie zatrzymał Julka agent gestapo wyglądający na Żyda i powiedział „aresztuję cię, jesteś Żydem”, na o Julek odpowiedział, że Żydem nie jest”. Wówczas agent gestapo kazał Julkowi wejść do bramy i sprawdził, że faktycznie Julek nie był obrzezany, więc zostawił go w spokoju. Na odchodne Julek powiedział agentowi gestapo: „Ty sam wyglądasz na Żyda”, na co dostał odpowiedź „ja mam prawo, ponieważ pracuję dla gestapo”. W samej Warszawie było kilka tysięcy Żydów-agentów gestapo. Natomiast po żydowskiej tragedii wojennej, Żydzi w USA przestali być jedynymi ludźmi obrzezanymi na tym terenie, ponieważ po prostu lekarze Żydzi doprowadzili do powszechnego obrzezania niemowląt tak, że prawie wszyscy dzisiejsi Amerykanie są obrzezani.

Po wejściu wojsk sowieckich do Polski w dniu trzeciego maja studenci demonstrowali na ulicach i byli masowo aresztowani. Wśród demonstrantów był Julek i wraz z nimi został aresztowany. Jak przyszła kolej na niego żeby stanąć przed śledczym komunistycznym szukającym wywrotowców, spojrzał on w oczy temu dygnitarzowi i zauważył że ma przed sobą Żyda. Śledczy ten zmierzył Julka od stóp do głów i powiedział do niego: „Wnoś się stąd, ty tu nie należysz”. Tym razem żydowski wygląd Julka spowodował zwolnienie go.

Stefan Karboński, były szef władz cywilnych podziemnego państwa polskiego pod okupacją niemiecką pisał, że w czasie pierwszych dziesięciu lat Polski Ludowej w Polsce rządzili Żydzi począwszy od lat terroru Jakuba Bermana. W tym okresie naturalnie oprawcy żydowscy wyżywali się na Polakach i w wielu wypadkach traktowali ich nieludzko. Opowiadał mi właśnie o takich przeżyciach mój dobry znajomy, pułkownik Skalski, dowódca pułku lotniczego w Anglii, słynny as lotnictwa w czasie wojny, którego od śmierci w więzieniu za czasów terroru Bermana uratowała interwencja królowej Anglii.

Niestety obecnie pogarda i okrucieństwo, z jakim Żydzi obecnie traktują Arabów w Palestynie przypomina traktowanie Żydów przez Niemców w czasie wojny. Protestował przeciwko temu stanowi rzeczy były prezydent USA, Jimmy Carter w książce, w której nawoływał do skończenia reżimu „apartheid” w wersji żydowskiej na terenie Palestyny.

Znane mi są szczegóły wojennej tragedii Żydów, głodzonych i traktowanych nieludzko w gettach oraz mordowanych masowo i bezlitośnie przez Niemców, których ofiary żydowskie w dużym procencie to małe dzieci, nie mówiąc o kobietach i starcach. Jako więzień polityczny byłem przez blisko pięć lat w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen pod Berlinem i brałem udział z końcem wojny w marszu śmierci, podczas którego z 38,000 więźniów, Niemcy zabili około 6,000. Zastanawiałem się, dlaczego to się stało i doszedłem do przekonania, że uzasadnienie Niemców było „zapobiegawcze”. Po prostu wobec zbliżającej się klęski Niemiec rząd niemiecki nie chciał, żeby więźniowie byli ciężarem dla ludności niemieckiej.

Naturalnie, nastroje Hitlera były zmienne. W czasie, kiedy w 1940 roku przeżywał on euforię z powodu zwycięstwa nad Francją, kazał Eichmann’owi przygotować czteroletni program deportacji Żydów za pomocą statków floty francuskiej i brytyjskiej po zbliżającej się kapitulacji Francji i Anglii. Naturalnie Hitler jak zwykle przeliczył się, ale dał dowód, że w 1940 roku nie planował ludobójstwa wszystkich Żydów w zasięgu jego władzy. Natomiast, kiedy z końcem 1941 roku przegrał kluczową bitwę o Moskwą i zrozumiał, że może przegrać wojnę, wówczas w styczniu 1942 ogłosił plan ludobójstwa Żydów, jako „plan zapobiegawczy” przeciwko inwazji „Żydów wschodnich” na pobite Niemcy.

Nieraz dyskutowałem na ten temat z Julkiem i zgadzaliśmy się, co do tej logiki tragedii żydowskiej. Naturalnie cierpienia wojenne Polaków były bliskie naszych serc i zdawaliśmy sobie sprawę, że Niemcy bez porównania więcej tortur stosowali na Polakach niż na Żydach z powodu dużo bardziej kłopotliwego dla władz okupacyjnych polskiego ruchu oporu, bez porównania większego niż był żydowski ruch oporu. W czasie wojny Żyd czy Cygan mógł łatwiej życie stracić niż Polak, ale Polacy cierpieli więcej tortur i okrutnych przesłuchań niż spotykało to Żydów i Cyganów. Policja żydowska w gettach często była dominowana przez syjonistów, dla których jeżeli Żyd zabił Żyda, to człowiek ten popełniał mniejsze wykroczenie niż Żyd, który przestał być Żydem i nawrócił się na wiarę katolicką.

Niestety wielu Żydów pomagało Sowietom mordować Polaków w latach sowieckiej okupacji Polski począwszy od 1939 roku. Trzeba opamiętać, że do chwili ataku Niemców na Związek Sowiecki, Sowieci wymordowali więcej obywateli polskich niż Niemcy. Ten fakt sam mówi za siebie. Doświadczenia późniejszego generała Skalskiego były bez porównania bardziej dramatyczne niż przygody Julka, Polaka z twarzą Żyda, ale trzeba pamiętać, że Polacy Chrześcijanie żydowskiego pochodzenia należeli do najbardziej tragicznych ofiar więzionych i mordowanych przez Niemców w gettach.

Iwo Cyprian Pogonowski

(bibula.com)

Dziś niemiecki Sąd w Greifswaldzie uznał, że antypolskie plakaty NPD z hasłem „Stop polskiej inwazji”, oraz wcześniejsze nienawiązujące wprost do Polaków, z hasłem “Zamknąć granice przed kryminalistami”, są całkowicie legalne.

Co więcej, nakazał starostwu Uecker Randow, które je zarekwirowało, oddać NPD antypolskie plakaty i zezwolić na ich wieszanie na ulicach nadgranicznych miejscowości.

W Niemczech trwa kampania wyborcza do Bundestagu, a plakaty NPD są częścią kampanii wyborczej, tej narodowosocjalistycznej niemieckiej partii. Plakaty zostały rozwieszone w dniu 1 września, w 70 rocznicę wybuchu II wojny światowej, w przygranicznym miasteczku Löcknitz, wchodzącym w skład starostwa powiatowego Uecker Randow. Data rozwieszania miała wzmocnić prowokację, a ponadto zrobiono to w Löcknitz, gdzie już około 10% mieszkańców miasteczka to Polacy, co dodatkowo miało wzmocnić siłę przekazu.

Obecnie w powiecie Uecker-Randow mieszka już ponad 1000 Polaków, a w samym niemieckim 3 tysięcznym miasteczku Löcknitz prawie 300. Polacy mieszkają w Niemczech, ale pracują z reguły w Polsce. W landach wschodnich nie ma pracy, a dojazd np. z Löcknitz do centrum Szczecina zabiera tyle samo czasu, co dojazd z Prawobrzeża Szczecina, do jego centralnej części położonej na Lewobrzeżu.

Wielu Niemcom nie podoba się ta wywołana głównie czynnikami ekonomicznymi reslawizacja niemieckich landów i dlatego silne poparcie społeczne ma tu neonazistowska NPD. Głośno było w Polsce, jak kilka miesięcy temu kilkunastu polskim rodzinom mieszkających w Löcknitz zniszczono samochody, a nawet grożono. Teraz NPD rozpoczęła kolejną antypolską akcję, tym razem plakatową.

Działania NPD oburzyły nie tylko Polaków mieszkających w Niemczech, ale również dużą część niemieckiej lokalnej społeczności i opinii publicznej. Dlatego, władze starostwa Uecker-Randow, postanowiły zdjąć antypolskie plakaty i je zarekwirować. W dniu 4 września starostwo powiatu nakazało NPD zdjąć ok. 50 plakatów na koszt partii. Nie spodobało się to politykom oraz sympatykom NPD, której władze zaskarży decyzję starostwa Uecker-Randow do sądu w Greifswaldzie wskazując, że zdjęcie i zarekwirowanie plakatów nie miało żadnych podstaw prawnych, a ponadto naruszało konstytucyjne prawo wolności słowa.

Sąd w Greifswaldzie przyznał rację NPD  stwierdzając, że nakaz zdjęcia plakatów jakie wydał starosta powiatu Uecker Randow łamał konstytucyjne prawo wolności słowa zapisane w art. 5 Konstytucji Niemiec, co oznacza, że starostwo ma zwrócić plakaty NPD, a NPD ma prawo powiesić plakaty na nowo.  Taka oto jest demokracja niemiecka i polsko-niemieckie pojednanie. Czy to tylko sympatyk NPD zasiadał przypadkowo w składzie Sądu w  Greifswaldzie, czy może orzeczenie, jakby nie patrzeć sądu niemieckiego, to jednak zielone światło dla działalności NPD od niemieckiego systemu sądowego?

(iamthewitness.com)

(bibula.com)

Premier Tusk dzisiejsze uroczystości zorganizował tak jak hucpę na Wawelu w dniu 4 czerwca br., czyli według zasady “dla ludu, bez ludu”. Zasadę tę stosowali władcy w XVIII w., gdy w większości krajów europejskich (poza Polską) panował tzw. absolutyzm oświecony. Poniżej informacje rozesłane przez stronę Hussar.

Westerplatte AD 2009

1 września 2009 Westerplatte niedostępne dla społeczności polskiej. Powodem jest zapewnienie “bezpieczeństwa” przywódcom Niemiec i Rosji, a więc państw, które napadły Polskę w 1939 roku.

Władze nie zaprosiły żadnego z 5 żyjących obrońców Westerplatte

Władze nie zaprosiły żadnego z 5 żyjących obrońców Westerplatte. Po usilnych staraniach Kielczan i władz lokalnych udało się 2 osób “załatwić” przepustkę specjalną dla kpt. Ignacego Skowrona – kawalera VM i jego opiekuna. Ważniejsi okazali się politycy polscy i zagraniczni.

1 września nie odbędzie się też po raz pierwszy od 60 lat msza św. w intencji poległych na pobliskim cmentarzyku poległych na W-platte. Również że względów “bezpieczeństwa”? Czyjego? Putina? Merkel?

Chyba żaden komentarz nie jest tu potrzebny.

Dziękuję Andrzejowi “Liberatorowi” za podesłanie tej informacji…

Bartek Siedlar

(Nasz Dziennik)

“Wszyscy jesteśmy żołnierzami” – takie słowa usłyszeli Polacy w piątek, 1 września 1939 r., o godzinie 6.30 z Polskiego Radia. Nikt nie przypuszczał wówczas, jak były one prorocze. Zaczynała się wojna totalna, angażująca “wszystkie siły żywe i materialne społeczeństwa”. Żołnierzami Rzeczypospolitej byli zarówno rodak w mundurze Wojska Polskiego, jak i ten, który ginął 1 września pod gruzami własnego domu w Wieluniu, Garwolinie, Sulejowie czy w Warszawie. Także ten, którego agresorzy postawią później pod ścianą na ulicy w Bydgoszczy i w Warszawie, nad świeżo wykopanym dołem w Piaśnicy, w Katyniu, niemal w każdym polskim lesie, i nie tylko polskim. Także ten, którego pognają na Sybir, bo przecież z takich jak on był później żołnierz pod Monte Cassino.
Na naszej mapie widać gołym okiem dysproporcję sił i trudne położenie Rzeczypospolitej graniczącej z obydwoma agresorami: Rzeszą Niemiecką i ze Związkiem Sowieckim – sygnatariuszami tajnego paktu Ribbentrop – Mołotow z 23 sierpnia 1939 roku – na pozbawionej naturalnych przeszkód Nizinie Europejskiej, na odcinku o łącznej długości 3324 kilometrów. Niech nikt więcej nie szydzi ze skuteczności polskiej obrony we wrześniu 1939 roku. Francja z linią Maginota i z brytyjskim korpusem ekspedycyjnym broniła się przed napaścią niemiecką przez taki sam czas!
Nikt nie potrafi powiedzieć, kiedy Polacy wyszli ze stanu wojny. Pierwsza narzucająca się odpowiedź to 8 maja 1945 r., kiedy Niemcy kapitulowały w Berlinie przed naszymi aliantami. Ale przecież dowódca podziemnego wojska gen. bryg. Leopold Okulicki wypowiedział pamiętne słowa przyjęte za swoje przez tysiące naszych rodaków opierających się nowej okupacji: “Polska, według rosyjskiej recepty, nie jest tą Polską, o którą bijemy się szósty rok z Niemcami, dla której popłynęło morze krwi polskiej (…). Obecne zwycięstwo sowieckie nie kończy wojny (…). Wojna ta skończyć się może jedynie zwycięstwem słusznej Sprawy”. Nigdy nie przestaniemy zadawać pytania, czy Polska naszych dni jest zwycięstwem słusznej Sprawy…
Wrzesień 1939 r. jest dla Polaków czasem niewysłowionych tragedii, po których pozostała niezabliźniona trauma karmiona dziś doniesieniami o upokarzających nas kłamstwach wyciąganych z archiwum propagandy jednego z agresorów. Wrzesień “to dziś, tylko cokolwiek dalej”, więc z wielką uwagą wysłuchamy tego, co mają nam do powiedzenia pani Merkel i pan Putin, każde ich słowo będzie ważne, bo chcielibyśmy już tę wojnę zakończyć. Najważniejsze są jednak pamięć i modlitwa, a to zależy wyłącznie od nas. Od każdego z nas.
Piotr Szubarczyk, IPN Gdańsk

(fronda.pl)

1 września Tusk nie przypomni Putinowi o roli ZSRR w II wojnie światowej.

- Dla nas ta wizyta jest ważna, bo po raz pierwszy od wielu lat pan premier złoży wizytę w Polsce. To dowód na to, że polityka ocieplania relacji przynosi skutki ? powiedział szef gabinetu politycznego Donalda Tuska Sławomir Nowak. – Ta wizyta jest podwójnie symboliczna, bo Putin będzie uczestniczył 1 września w obchodach rocznicy wybuchu II wojny światowej na Westerplatte. To tu zaczął się koszmar, w którym również Rosjanie ponieśli dużą ofiarę ? dodał polityk Platformy Obywatelskiej.

Premier Federacji Rosyjskiej porozmawia w cztery oczy z Donaldem Tuskiem. Putin weźmie po południu także udział w uroczystościach na Westerplatte. Nowak twierdzi, iż politycy nie będą rozmawiać na temat napaści ZSRR na Polskę 17 września 1939 roku. ? Jest całe mnóstwo innych tematów, takich jak mały ruch graniczny czy to, co nam się wreszcie po tylu latach udało, czyli przywrócenie ruchu w Zatoce Pilawskiej, nowy kontrakt gazowy ? powiedział poseł.

Fronda.pl/RZ

(Nasz Dziennik)

- Czas przystąpić do działań. To, że w świecie coraz częściej dochodzi do głosu antypolonizm i że również w kraju mamy bardzo silne enklawy antypolonizmu (podejrzewam, że wspierane przez różne obce służby), to wszystko powinno nas skłonić do organizowania się w obronie polskości i dziedzictwa narodowego. To stoi za inicjatywą utworzenia Komitetu Obrony Dobrego Imienia Polski i Polaków – mówił w minioną sobotę na antenie Radia Maryja prof. Jerzy Robert Nowak. Komitet ma być organem niezależnym.
Jak informuje prof. Jerzy Robert Nowak, 1 września ukonstytuuje się ostateczny skład Komitetu. Będzie go tworzyć grupa blisko dwustu osób, w tym ponad pięćdziesięciu profesorów, dwudziestu duchownych, blisko 40 osób z Polonii, sześciu redaktorów naczelnych czasopism, kilku reżyserów filmowych.

Wśród reprezentantów Polonii znajdą się m.in. prof. Iwo Cyprian Pogonowski, autor szeregu książek przedstawiających m.in. prawdę o deformacjach stosunków polsko-żydowskich, Zofia Korbońska – zasłużona działaczka państwa podziemnego, wdowa po Stefanie Korbońskim, delegacie rządu na kraj w czasie wojny, prof. Jerzy Czartoryski – prezes Kongresu Polonii Kanadyjskiej, oraz prezes Unii Stowarzyszeń i Organizacji Polskich w Ameryce Łacińskiej (USOPAŁ) Jan Kobylański. W skład Komitetu wejdą też: prezes Klubu Patriotycznego w Nowym Jorku Henryk Pawelec, prezesi Polonii australijskiej i ks. Waldemar Chrostowski, konsultor Rady Episkopatu Polski ds. Dialogu Religijnego.
Skład Komitetu uświetni grono naukowców, w tym m.in. prof. Andrzej Nowak – redaktor naczelny “Arcanów”, prof. Jan Żaryn z IPN, ks. bp Albin Małysiak odznaczony orderem “Sprawiedliwy wśród Narodów Świata”. W pracach tego gremium wezmą również udział osoby zajmujące się badaniem problematyki polsko-ukraińskiej, w tym Ewa Siemaszko czy szef Ruchu Kresowego prof. Jan Niewiński. Akces do Komitetu zgłosili również: reżyser Alina Czerniakowska, aktor Janusz Zakrzeński, słynny fotograf Adam Bujak oraz córka zamordowanego gen. “Nila”, Maria Fieldorf-Czarska, i liczna grupa duchownych, w tym ks. prof. Edward Iwo Zieliński – autor “Historii papiestwa”, ks. Roman Dzwonkowski – autor książek o prześladowaniu Kościoła w Związku Sowieckim, i ks. prof. Jan Śledzianowski – duszpasterz rodzin.
Profesor Nowak poinformował, że Komitet wesprą także politycy: senator Dorota Arciszewska-Mielewczyk, prezes Powiernictwa Polskiego, senator Czesław Ryszka, posłowie Gabriela Masłowska i Zbigniew Girzyński, a także byli parlamentarzyści: Jan Łopuszański i Gabriel Janowski.
Komitet, który ma być organem niezależnym, powstanie z inicjatywy Ruchu Przełomu Narodowego, jego siedzibą ma być warszawski lokal RPN. Pierwsze spotkanie Komitetu na temat jego celów i metod działania odbędzie się już 19 września br. W planach jest też powołanie zespołu usługowego, wspierającego Komitet, tworzonego głównie z osób mieszkających lub pracujących w Warszawie. – Chodzi tu o szybkość podejmowanych działań – przekonuje Nowak.
Metodyka działań Komitetu będzie polegała na gromadzeniu informacji o różnego rodzaju inicjatywach antypolskich i propolskich podejmowanych w kraju i za granicą. Na ich podstawie będą formułowane projekty i wnioski, które zostaną przedłożone parlamentowi oraz kancelarii premiera i prezydenta oraz przewodniczącemu Parlamentu Europejskiego Jerzemu Buzkowi.
- Pragniemy, by Komitet był czymś niezależnym, wielostronnym, ale i dynamicznym. Celem Komitetu jest odkłamywanie bezczelnej antypolskiej agitacji oraz promowanie polskich tematów: książek czy filmów. Dlatego zależy nam, by w skład Komitetu wchodzili ludzie dobrze przygotowani merytorycznie. Nie będziemy brać tchórzy, choćby byli profesorami – podkreśla prof. Jerzy R. Nowak. – To szlachetna inicjatywa społeczna, którą trzeba było podjąć, gdyż brak jest jakichkolwiek inicjatyw rządowych, by odpierać bezczelne ataki na Polskę i Polaków, by domagać się poszanowania polskiej racji stanu – deklaruje senator Arciszewska-Mielewczyk.
Komitet kładzie szczególny nacisk na współpracę z Polonią, przede wszystkim w takich sprawach, jak monitorowanie kłamstw antypolskich i przygotowywanie na nie szybkiej odpowiedzi, podejmowanie zagadnień przemilczanych, choćby sytuacji polskiej mniejszości w Niemczech, czy tematu 111 tys. ofiar zamordowanych w ZSRS w ramach tzw. wielkiej czystki etnicznej przed wybuchem II wojny światowej.
Anna Ambroziak

(Nasz Dziennik)

Jednym w ważniejszych epizodów Bitwy Warszawskiej 1920 roku był atak I Batalionu 28. Pułku Strzelców Kaniowskich porucznika Stefana Pogonowskiego na pozycje sowieckie pod Wólką Radzymińską w nocy z 14 na 15 sierpnia. Dowódca jego dywizji generał Lucjan Żeligowski stwierdził, że atak Pogonowskiego był punktem zwrotnym Bitwy Warszawskiej, a co za tym idzie – całej wojny polsko-bolszewickiej.

Stefan Pogonowski urodził się 12 lutego 1895 r. w majątku Domaniewie w ziemi łęczyckiej. Wkrótce jednak rodzina Pogonowskich przeniosła się do Łodzi. Tu przyszły bohater wojny polsko-bolszewickiej spędził dzieciństwo i lata szkolne. Po ukończeniu Gimnazjum im. Michała Witanowskiego Pogonowski wybrał karierę wojskową. W 1914 r. wstąpił do szkoły junkierskiej w Wilnie. Ukończył ją z trzecią lokatą 31 stycznia 1915 r. i został mianowany chorążym. Został skierowany na front rosyjsko-austriacki w okolicach Jasła i Gorlic do 177. izboskiego pułku i tam został dowódcą kompanii. Chrzest bojowy przeszedł w bitwie nad Lubaczówką, gdzie został ranny szrapnelem w nogę. Rana na szczęście nie okazała się groźna.
W czerwcu 1916 r. został mianowany podporucznikiem. Walczył z Niemcami pod Mołodecznem, nad Wilejką, nad rzeką Szpiagawicą, pod Postawami i Rygą.
Po wybuchu rewolucji bolszewickiej w Rosji udał się do Mińska, gdzie jako szeregowiec wstąpił do I Korpusu Polskiego gen. Józefa Dowbór-Muśnickiego. Objął dowództwo plutonu, w którym służyło 30 oficerów. Stoczył wiele potyczek z bolszewikami. Po tym, jak I Korpus został zmuszony złożyć broń przed Niemcami, Stefan Pogonowski już jako doświadczony żołnierz wstąpił do 4. Dywizji Strzelców Polskich gen. Lucjana Żeligowskiego, która formowała się w Odessie. Z dywizją Żeligowskiego Pogonowski powrócił do Polski. Wziął udział w walkach z Ukraińcami. Dywizja, w której służył, wyparła wojska ukraińskie aż za rzekę Zbrucz.
W lipcu 1919 r. przeszedł do 28. Pułku Strzelców Kaniowskich, który wszedł w skład 10. Dywizji Piechoty. Porucznik Stefan Pogonowski objął dowództwo I Batalionu. We wrześniu 1919 r. jego pułk został skierowany na Wileńszczyznę.
Od maja następnego roku pułk walczył z bolszewikami, opóźniając marsz bolszewicki na Warszawę. W jednym z listów do rodziny w Łodzi Pogonowski pisał: “Obecnie odpieramy ataki. Przed trzema godzinami moja wiara odparła nacisk bolszewików. Wszyscy się dobrze spisują, walczą, narażając życie. Wielu zabitych. Niebezpieczeństwo stale grozi, lecz to głupstwo. (…) Od mych rozkazów dużo zależy, bywają zaś często krytyczne chwile. Nie o niebezpieczeństwo tu chodzi, lecz o ratowanie sytuacji. Sześć lat już – nerwy poszarpane, lecz nerwy się trzyma na uwięzi. Obowiązek, wiara”.
Przez Grodno, Białystok, Ostrów Mazowiecką 28. Pułk Strzelców Kaniowskich dotarł do Jabłonny. Przed rozpoczęciem Bitwy Warszawskiej zajął pozycję w okolicach Wólki Radzymińskiej.

Ostatnia wizyta w domu
Na kilka dni przed decydującą bitwą porucznik Pogonowski przyjechał do Łodzi w sprawach służbowych. Przy okazji odwiedził rodziców. “Wiedziony dziwnem przeczuciem, żegna się z nimi, wybiera miejsce, w którem ma być pochowany, prosi, by Mu na grób przynoszono kwiaty, daje dyspozycje co do swych spraw osobistych. Żegnany łzami matki opuszcza Łódź, by już jej nigdy nie ujrzeć…” – pisał Jerzy Pogonowski w wydanej w 1934 roku książce “Bohater Radzymina”.
14 sierpnia 1920 r. batalion porucznika Pogonowskiego znajdował się na pozycjach koło Wólki Radzymińskiej. Otrzymał rozkaz rozpoczęcia działań przeciwko bolszewikom w godzinach porannych dnia następnego. Jednak w nocy z 14 na 15 sierpnia bolszewicy próbowali się przedrzeć w stronę Warszawy. Widząc wkraczające do pobliskich Kątów Węgierskich oddziały wroga, porucznik Stefan Pogonowski wysłał do gen. Żeligowskiego, dowódcy 10. Dywizji znajdującego się w Jabłonnie, meldunek o ich nadejściu, a swojemu batalionowi wydał rozkaz ataku. O godzinie 1.00 polscy żołnierze zaatakowali boczną flankę wojsk bolszewickich wkraczających do Kątów Węgierskich. Ogień ciężkich karabinów maszynowych doprowadził do zupełnej dezorientacji zaskoczonych Sowietów, do tego stopnia, że zaczęli ostrzeliwać się nawzajem, a następnie w panice się wycofywać. Prowadząc natarcie, porucznik Pogonowski został śmiertelnie ranny. Mimo to przez jakiś czas jeszcze wydawał dyspozycje żołnierzom. W końcu przekazał dowództwo por. Boskiemu, mówiąc słabnącym głosem: “Pamiętaj, abyś mi ludzi nie wygubił…”. Zmarł około godziny 5.00.

Odwróciła się karta wojny
Znaczenie ataku por. Stefana Pogonowskiego docenił jego dowódca gen. Lucjan Żeligowski. W wydanej dziesięć lat po Bitwie Warszawskiej “Wojnie w roku 1920″ pisał: “Bój 10 dywizji rozpoczął się jednak przed świtem, atakiem baonu por. Pogonowskiego. O godzinie 1-ej w nocy zaatakował on Wólkę Radzymińską… Pułki rosyjskie, słysząc silną strzelaninę na swoich tyłach, zatrzymały się i poczęły się cofać. Natarciu por. Pogonowskiego przypisuję doniosłe znaczenie. Rosjanie widzieli przed sobą swój cel prawie osiągnięty. Z pozycji ich było widać ognie i światła Warszawy. My broniliśmy naszej stolicy już z rozpaczą. Walczyły nie tylko armaty, karabiny i bagnety, ale serca i psyche obu armji. Oni byli zwycięzcami, my zwyciężonymi. Droga do Warszawy – stała otworem. Zdawało się, że bez przeszkody wejść do niej może nieprzyjaciel. W tej to chwili, słaby bataljon, nie czekając godziny ogólnego natarcia, o 1-ej w nocy atakuje punkt, który – jak się później okazało, stanowi najczulsze miejsce armji rosyjskiej, centr głównej arterji nieprzyjacielskiego ruchu naprzód. Straciliśmy wielu oficerów… jednakże śmierć Pogonowskiego – jest momentem historycznym… w tem miejscu odwróciła się karta wojny, nastąpił przełom psychiczny u nas i u Rosjan. Od chwili tego natarcia rozpoczęły odwrót trzy, zwycięsko i niepowstrzymanie dotąd idące brygady, a także 21-a dywizja z Słupna, odwrotem tym stwarzając chaos i zamieszanie. Pogonowski, wiedziony nadzwyczajnym instynktem, rozpoczął zwycięstwo i 10-ej dywizji i 1-ej armji na przyczółku warszawskim. Na tem polega wielkie znaczenie jego czynu – i wtem chwała jego żołnierskiej śmierci”.
Porucznik Stefan Pogonowski dekretem pośmiertnym został mianowany kapitanem i odznaczony Krzyżem Virtuti Militari.

“Największemu z rycerzy…”
Po bitwie ciało kapitana Pogonowskiego złożono do metalowej trumny i zgodnie z jego wolą przewieziono do Łodzi. Jego pogrzeb na Starym Cmentarzu stał się manifestacją patriotyczną. Powstał komitet, który planował wznieść w Łodzi pomnik jemu poświęcony. Jednak rodzina Pogonowskiego wykazała się skromnością i na życzenie rodziców stanął on na grobie bohatera, a nie na jednym z placów miasta. W 1929 roku uroczystego odsłonięcia pomnika na mogile Pogonowskiego dokonał gen. Stanisław Małachowski, dowódca Okręgu Korpusu IV Łódź, przy zachowaniu odpowiednich honorów i licznej obecności wojska i mieszkańców Łodzi. Pomnik przedstawia husarza trzymającego w jednej ręce szablę i wojskową czapkę, drugą zaś ręką opartego na marmurowej tablicy z napisem: “Największemu z rycerzy poległych w obronie Ojczyzny przed nawałą bolszewicką w roku 1920″.
Żołnierze kapitana Pogonowskiego polegli pod Wólką Radzymińską zostali pogrzebani w jednej z czterech zbiorowych mogił na cmentarzu w Radzyminie.
W miejscu bitwy pod Wólką Radzymińską Korpus Oficerski 28. Pułku Strzelców Kaniowskich ufundował obelisk, na którym wyryto imiona i nazwiska poległych tu 2 oficerów i 18 szeregowych. Stoi do dziś przy trasie na Marki – Nieporęt. Nosi liczne ślady po kulach – wynik ostrzału sowieckiego z 1944 roku.
W okresie II Rzeczypospolitej Pogonowski był postacią znaną. Po II wojnie światowej popadł w zapomnienie, o co dbała władza komunistyczna. Żołnierz broniący Ojczyzny przed bolszewikami nie mógł być bohaterem dla władzy z sowieckiego nadania. Jeszcze do 1952 r. jedna z ulic Warszawy nosiła imię Pogonowskiego. Później komuniści zmienili jej nazwę na Zaułek (pierwotną nazwę przywrócono w 1991 r.). Rok temu również rada miasta podwarszawskich Marek nadała jednej z ulic imię kapitana Stefana Pogonowskiego, jest on także patronem jednej z ulic Łodzi. Każdego roku w rocznicę Bitwy Warszawskiej odbywają się uroczystości przy obelisku 28. Pułku Strzelców Kaniowskich.
Andrzej Kulesza

(Nasz Dziennik)

15 sierpnia 1920 r. w sztabach bolszewickich pułków czekały już gotowe sztandary z napisami: “Warszawa nasza!”. Ale Opatrzność przygotowała zdecydowanie różny od zaplanowanego przez Lenina, Trockiego i Tuchaczewskiego scenariusz obchodów tej uroczystości. W wigilię Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, poczynając od pierwszej godziny po północy, nastąpią wydarzenia, które staną się początkiem zasadniczej, cudownej zmiany sytuacji na froncie walk z niezwyciężoną armią spod znaku czerwonej gwiazdy. Ogromną rolę w tych wydarzeniach odegra bohaterski kapłan ks. Ignacy Jan Skorupka.

12 sierpnia, wczesnym rankiem, krasnoarmiejcy są już tylko o 10 km od Warszawy. Nacierają na Bródno i Pragę, gdzie szukają dogodnego miejsca do przeprawy przez Wisłę [2]. Dowódców poszczególnych jednostek Armii Czerwonej ogarnia duch rywalizacji – każdy z nich chce jako pierwszy wkroczyć do Warszawy i przejść do historii jako zdobywca stolicy Polski!
Bolszewicy pojawiają się pod Radzyminem, Mińskiem Mazowieckim i Garwolinem, co powoduje konieczność przegrupowania 8. Dywizji Piechoty na przedpola stolicy, by mogły przygotować mocno spóźnioną linię obrony. Dotkliwie brakowało rąk do kopania okopów i rozciągania zasieków. Przygotowane pozycje obronne były w związku z tym prowizoryczne, mocno niezadowalające. Przybywające posiłki, poborowi i ochotnicy nie mogli dopomóc, gdyż musieli przejść pospieszne szkolenie w posługiwaniu się bronią! Do obrony przygotowywano się gorączkowo i nieskładnie, ponieważ wśród żołnierzy panował chaos potęgowany ustawicznym przemieszczaniem się oddziałów, i to pod ogniem przednich straży nieprzyjaciela! Przybycie 700 dezerterów i batalionu wartowniczego zamiast sytuację polepszyć, tylko ją pogorszyło [3]. Obecność podatnych na uleganie panice żołnierzy fatalnie wpłynęła na morale 46. pułku piechoty, który miał bronić Radzymina.
Tego dnia Józef Piłsudski opuszcza Warszawę i udaje się na front. Przed wyjazdem spotyka się z premierem Witosem, który m.in. tak potem wspominał to spotkanie: “Naczelny Wódz był mocno skupiony i poważny, przybity, niepewny, wahający się i mocno zdenerwowany. W rozmowie był niesłychanie ostrożny, a dotykając spraw bieżących, stawiał raczej bardzo smutne horoskopy. Twierdził, że wszystko stawia na jedną kartę, nie mając pewności wygranej” [4].
13 sierpnia rankiem krasnoarmiejcy wchodzą do Radzymina i Zegrza. “Dowódca 79. brygady, Grigorij Chachanian, był pewien łatwego i bliskiego już zwycięstwa. Powziął bowiem śmiałą decyzję uderzenia najkrótszą drogą na Pragę przez Ossów, Turów i Ząbki. (…) Chciał być pierwszy. Miał pod swoimi rozkazami doborowych, doświadczonych żołnierzy, wypróbowanych w zwycięskich walkach z białymi na Syberii, (…) tymczasem po przeciwnej stronie znajdowali się poborowi i ochotnicy, z których wielu nawet nie wąchało dotąd prochu i nie brało udziału w żadnej bitwie” [6].
Chachanian był pewien, że to jego brygadzie przypadnie honor tryumfalnego wejścia do zdobytej Warszawy, ponieważ starcie z niewyszkolonymi i podatnymi na panikę młodymi żołnierzami gwarantowało szybkie i łatwe zwycięstwo!
Tego dnia dochodzi do ciężkiego boju na przedpolu Pragi brygady Chachaniana z V Ochotniczą Armią. Bolszewicy nieustępliwym ogniem zmuszają do odwrotu słabe kompanie złożone z niewyszkolonych żołnierzy-ochotników, broniące wsi Leśniakowizna (leżącej
2 km od Ossowa). Dopiero wieczorem udaje się z największym trudem odzyskać utracone wcześniej okopy pierwszej linii obronnej. Nocą, w celu uzupełnienia składu zdziesiątkowanego w porannych walkach 36. pułku, przybędzie – wezwany z Warszawy – 800-osobowy, ochotniczy batalion młodzieży, któremu towarzyszy kapelan, ks. Ignacy Jan Skorupka (1893-1920) [7].

Kapłan opatrznościowy
Ignacy Skorupka urodził się w Warszawie 31 lipca 1893 r., w dniu, w którym przypada wspomnienie św. Ignacego Loyoli. Ród Skorupków wywodził się z patriotycznej podlaskiej szlachty, herbu Ślepowron. Jeden z dziadków Ignacego brał udział w Powstaniu Styczniowym, zaś inny krewny był w Zgromadzeniu Księży Misjonarzy w Warszawie. Ten patriotyczno-religijny klimat rodzinnego domu wywarł decydujący wpływ na formację duchową Ignacego.
Uczył się świetnie i chociaż wróżono mu piękną przyszłość, nie krył swego powołania do kapłaństwa – już jako mały chłopiec służył do Mszy Świętej. W wieku 16 lat wstąpił do seminarium, gdzie wkrótce stał się ulubieńcem zarówno przełożonych, jak i kolegów, z racji swej sumienności, zamiłowania do porządku, mrówczej pracowitości i… charyzmatu braterstwa.
Święcenia kapłańskie otrzymał w 1916 roku. Początkowo pracował w Bogorodsku, Klińcach, a następnie w Łodzi, gdzie pełnił funkcję wikariusza i prefekta tamtejszych szkół.
W 1919 r., w wieku 26 lat, ks. Ignacy otrzymuje nominację na notariusza i archiwistę Kurii Metropolitalnej Warszawskiej. Jednocześnie podejmuje obowiązki prefekta dwóch szkół warszawskich i kapelana “ogniska” prowadzonego dla 200 sierot przez Siostry Franciszkanki Rodziny Maryi. Wkrótce staje się poszukiwanym kaznodzieją: głosi kazania u Panien Kanoniczek na pl. Teatralnym, u Panny Maryi na Koszykach, a w 1920 roku także w katedrze św. Jana Chrzciciela.
W chwili powszechnej mobilizacji, 7 lipca 1920 roku, ks. Skorupka zwraca się do swego przełożonego JE ks. kard. Aleksandra Kakowskiego z prośbą o pozwolenie na wstąpienie do wojska. Hierarcha jednak stanowczo odmawia. Dwudziestosiedmioletni ks. Ignacy jest osobowością wybitną, z którą metropolita warszawski wiąże pewne plany, dlatego też kolejna prośba, którą złoży w dniu urodzin, 31 lipca, i tym razem zostanie kategorycznie odrzucona. Jednak ks. Ignacy nie podda się tak łatwo! Zwraca się bezpośrednio do biskupa polowego ks. Stanisława Galla i otrzymuje upragnioną nominację na lotnego kapelana praskiego garnizonu!
Ksiądz Skorupka jest jedynym kapelanem w prawobrzeżnej Warszawie. Stara się być wszędzie tam, gdzie przebywają żołnierze. Całe dnie spędza na dworcach, gdzie żegna i błogosławi idących na front ochotników. W szpitalach i w koszarach spowiada, udziela sakramentów, dodaje otuchy, umacnia wiarę i krzewi ufność w Opatrzność Bożą. Szczególnie często jest widywany w budynku gimnazjum Władysława IV, służącym za koszary I batalionu 236. pułku piechoty Legii Akademickiej, do którego zostało wcielonych wielu jego uczniów. Im właśnie ks. Ignacy chce towarzyszyć na froncie.
Wymarsz, początkowo zaplanowany na 9 sierpnia, opóźni się o 4 dni. Dzięki temu ks. Skorupka zdąży odbyć spowiedź generalną (u Ojców Kapucynów na Miodowej) i sporządzić testament, w którym m.in. napisze: “Dług za wpisy szkolne spłacam swym życiem. Za wpojoną miłość Ojczyzny płacę miłością serca” [8].

Z żołnierzami “mniejszymi od swego karabinu”
Trwają krwawe zmagania z bolszewikami o dostęp do Warszawy na polach wiosek: Ossów, Leśniakowizna, Turów. Walki są niezwykle ciężkie i pochłaniają batalion za batalionem, młodociani żołnierze, nieotrzaskani w walce, są łatwym celem. Na widok przednich straży Chachaniana ponad połowa żołnierzy wpada w panikę i porzuca okopy, pozostawiając w nich broń i oporządzenie [9]. “Jeszcze raz okazało się, że młodego żołnierza należy pomieszać, w jednym pododdziale, ze starym i doświadczonym wojakiem, nie bojącym się świstu kul i jęku rannych ani bojowych okrzyków nieprzyjaciela” [10].
W składzie batalionu broniącego Ossowa jedynie dwie kompanie przedstawiały wartość bojową. Wszyscy oczekują zapowiedzianych posiłków, które uzupełnią skład 36. pułku [11].
13 sierpnia rano 1. i 2. kompania 236. pułku młodocianych żołnierzy, dowodzone przez porucznika Stanisława Matarewicza (1891-1920) i podporucznika Mieczysława Słowikowskiego (1896-1989), razem z kapelanem ks. Ignacym Skorupką wyruszą na front, by dołączyć do oddziałów, które bronią wejścia do Warszawy od strony Pragi.
Ksiądz kapelan maszeruje w jednej grupie ze swoimi dawnymi uczniami, teraz towarzyszami broni. Idzie w stroju duchownym, w sutannie okrytej czarną narzutką, chroniącą od pyłu i kurzu, na szyi ma fioletową stułę. Wszak napisał w swoim dzienniku: “Sutanna wołać będzie do wszystkich, iż to sługa Boży. A więc człowiek głoszący istnienie, działanie Boga. Ja chcę być sługą Bożym – pragnę odpowiedzieć zamiarom Boga względem mnie [12].
Na błękitnej wstążce błyszczy inkrustowany krzyż, dar siostry Matyldy Getter, przełożonej Franciszkańskiej Rodziny Maryi. Podczas marszu ks. Ignacy intonuje pieśni, które zalęknionym 17-latkom dodają ducha:

Błękitne rozwińmy sztandary,
czas strząsnąć
zwątpienia już pleśń,
Niech w sercach
zagorze znicz wiary,
I gromka niech ozwie się pieśń:

Spod znaku Maryi
zwycięski my huf,
błogosław nam, Chryste, na bój.
Stajemy jak ojce,
by służyć Ci znów,
My, Polska, my, naród, lud Twój!

Około południa kompanie ochotników docierają do Ząbek. Tutaj, na wzgórzu, przy małym drewnianym kościele, ks. Ignacy odprawi Mszę Świętą. Według świadectwa lekarza 236. pułku kapitana Salaka, ks. Skorupka, przemawiając do żołnierzy od ołtarza, wypowie prorocze słowa: “Czekają nas jeszcze ciężkie ofiary, ale niezadługo – piętnastego, w dzień naszej Królowej, losy odwrócą się w naszą stronę” [13]. Gorące słowa księdza budzą w zatrwożonych sercach otuchę, budzi się ufność w pomoc i opiekę Matki Najświętszej, która przecież nie tylko łaskawie patronuje Warszawie, ale i strzeże Polski. Wspólnie wzywają pomocy Maryi słowami pieśni:

Gdy naród jest w potrzebie,
by zwalczyć antychrysta,
Przybądź z pomocą z Nieba,
Łaskawa Matko Przeczysta!

Umocnieni na duchu i pokrzepieni odpoczynkiem młodociani żołnierze kontynuują forsowny marsz przez Rembertów w kierunku Ossowa, gdzie skoncentrują się siły nieprzyjaciela. Dopiero około godziny 22.00 żołnierze, często “mniejsi od swego karabinu” [14] dotrą do wioski Leśniakowizna, oddalonej zaledwie o 2 km od celu. Nocleg znajdą w stodołach na sianie. Młodzikom, utrudzonym blisko 14-godzinnym marszem, nie będzie dany spokojny wypoczynek. O świcie (o godzinie 3.30), w wigilię uroczystości Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, bolszewicy rozpoczynają gwałtowne natarcie [15]. Zaczyna je krótka nawała ogniowa, następnie krasnoarmiejcy brawurowo rzucają się do ataku kilkoma falami piechoty! Ich przeciwnikiem są wczorajsi gimnazjaliści i studenci, którzy po raz pierwszy stykają się z przeciwnikiem; przeciwnikiem doświadczonym i niebezpiecznym. Wobec ataku ochotnicze kompanie szybko się wycofują, a jest to raczej ucieczka niźli zorganizowany odwrót! “Trudną istotnie sprawą było, pod silnym ogniem nieprzyjaciela, zmusić moich młodzików, uczniaków przeważnie, do posuwania się naprzód. Chłopcy ci, przywarci jak węże do ziemi, nie chcieli podnosić się do skoku, strzelając zaś, myśleli tylko o tym, aby jak najmniej narażać się na śmierć, a więc celowanie przez nich do nieprzyjaciela było nadzwyczaj problematyczne. Większość trzęsła się ze strachu” [16].
Na próżno mjr Kazimierz Sawicki-Sawa (1888-1971) usiłuje powstrzymać napór krasnoarmiejców. To się nie udaje i kompanie w zupełnej rozsypce, bezładnie uchodzą w stronę Ossowa [17], by schronić się pomiędzy domami przed ostrzałem: “Około godziny 5 [rano - przyp. red.] widok pola walki był przerażający. ‘W wielkim nieporządku gromady ochotników biegły z powrotem do Ossowa, nie zwracając uwagi na wołania i rozkazy dowódców. Wkrótce masa uciekających wpadła do Ossowa. Część żołnierzy nie mogła opamiętać się i otrząsnąć z panicznego strachu. Pędziła dalej w głąb wsi. Część, zresztą nieliczna, skupiła się grupkami wokół swoich oficerów’” [18].
Bolszewicy, całkowicie pewni zwycięstwa, z potężnym okrzykiem: “Urra! Dajosz Warszawu! Urra!” (Hurra! Dawajcie Warszawę! Hurra!), nieubłaganie prą naprzód! Ich karabiny maszynowe nie próżnują i morderczy ogień bezlitośnie kosi uciekających czy próbujących stawiać opór dzieciaków [19]. Również 1. i 2. kompania 236. pułku akademików, które dotychczas nie brały udziału w walce, przemieszczały się w kolumnie dwójkowej, zgodnie z rozkazem dowódcy 33. pułku piechoty, na zachodni kraj Ossowa, skąd zostały skierowane z powrotem do walki: “W tym momencie nadjechał dowódca (…) płk Jerzy Sawicki. Widząc zwarty oddział, zawołał: ‘Kto i dokąd ucieka, kiedy tam się biją!’. Dowodzący kolumną ppor. Mieczysław Słowikowski odparł, że wykonuje rozkaz dowódcy pułku (…). Wówczas Sawicki wydał rozkaz: ‘Na moją odpowiedzialność i na mój rozkaz jedna kolumna w prawo, druga w lewo, a tyraliery do kontrataku!’. Słowikowski, po konsultacji z dowódcą 236. pp, znajdującym się obok por. Stanisławem Matarewiczem, odrzekł: ‘Niech się dzieje, co chce, niech Pan prowadzi!’” [20].

Za Boga i Ojczyznę!
Gdy kompanie ruszyły wzdłuż opłotków i ogródków wiejskich, podbiegł do Słowikowskiego ks. Ignacy Skorupka i gorąco prosił, by mógł: “‘iść z żołnierzami i wziąć udział w tej pierwszej bitwie’. Dowódca kompanii wyraził zgodę i ksiądz ruszył obok niego. Początkowo tyraliera ruszyła naprzód bez oddania strzału. Wkrótce jednak nadleciały od wschodu najpierw pojedyncze pociski, potem coraz gęstsze. Ogień nieprzyjaciela wzmagał się w miarę zbliżania się akademików do wschodniej części wsi” [21].
Akademicy nie mieli żadnego przygotowania wojskowego i nie potrafili rozwinąć się w tyralierę. Według wspomnień kronikarza 33. pułku piechoty: “Ppłk Sawicki przejeżdżał konno wzdłuż linii, kierując ochotnikami: po prostu brał ich za uszy i palcem wskazywał, gdzie mają się rozbijać. Ochotnicy wreszcie zrozumieli, o co chodzi i ruszyli do przeciwnatarcia” [22].
Ogień nieprzyjacielski się wzmagał. Szereg żołnierzy biegnących w tyralierze zaczynał się łamać i chylić ku ziemi. Ksiądz Skorupka, widząc załamanie szyku, wybiega przed swoich towarzyszy. Jest w pierwszej linii. Sam prowadzi tyralierę, zagrzewając młodocianych żołnierzy do walki: “(…) porwany wewnętrznym nakazem, wznosząc w jednej ręce krzyż, drugą wskazując kierunek natarcia, pobiegł naprzód, aby pociągnąć za sobą żołnierzy i zatrzymać wroga. Krzyż w ręku księdza miał dodać odwagi tym bardzo młodym żołnierzom, od których Bóg i Ojczyzna zażądała nadludzkiej ofiary” [23].
Nikt nie zauważył, kiedy zginął ks. Skorupka. Niemniej chwila śmierci tego kapłana stała się punktem zwrotnym bitwy pod Ossowem i jednym z punktów zwrotnych w dziejach wojny 1920 roku! Jak ujął to ks. kard. Aleksander Kakowski, ofiara kapłańskiego życia, złożona na ołtarzu Ojczyzny, świadomie i dobrowolnie, wydała stokrotny plon: “Do tej chwili Polacy uciekali przed bolszewikami, odtąd uciekali bolszewicy przed Polakami!” [24].
Ks. dr Józef M. Bartnik SJ

1 Ks. bp Józef Zawitkowski, “Okazał moc Swego ramienia”, Pallotinum 1995, s. 13.
2 Koło Przyjaciół Ossowa w Kobyłce “Cud nad Wisłą. Ossów 1920 r.”, Kobyłka 1990, s. 34.
3 L. Podhorecki, “Cud nad Wisłą. Ossów 1920-
-2000″, Wołomin 2000, s. 23.
4 W. Witos, “Moje wspomnienia”, t. 2, Paryż 1967, s. 289, 293.
5 L. Podhorecki, op. cit., s. 26.
6 Tamże, s. 27.
7 Biogram sporządzono na podstawie: A.L. Szcześniak, “Cud nad Wisłą”, Radom 2002, s. 21.
8 Broszura: “Uroczystość poświęcenia pomnika Księdza majora Ignacego Jana Skorupki Bohatera Narodowego”, wydana z okazji tej uroczystości, która odbyła się na placu przed katedrą św. Michała Archanioła i św. Floriana, 13 sierpnia 2005 r.
9 L. Podhorecki, op. cit., s. 46.
10 Tamże, s. 47.
11 Tamże, s. 28, 34.
12 “Cud nad Wisłą, Ossów 1920″, op. cit., s. 40.
13 B. Waligóra, “Bój pod Ossowem i Leśniakowizną dnia 14 sierpnia 1920″, s. 37, przedruk z 1990 r., cyt. za: Leszek Podhorecki, op. cit.
14 “Z 201. pułku, przed wyjazdem na front, odesłano do Warszawy, mimo straszliwego lamentu, chmarę ochotników ‘mniejszych od swojego karabinu’”, za: W. Giełżyński “Rok 1920″ [w:] “70-lecie Bitwy Warszawskiej”, Wołomin 1990, s. 26-27.
15 “Cud nad Wisłą, Ossów 1920″, op. cit., Kobyłka 1990, s. 35.
16 Świadectwo por. Stanisława Rembalskiego, [w:] “Zwycięstwo pod Warszawą”, wybór i opracowanie wspomnień uczestników wojny Agnieszka Knyt, Warszawa 2005, s. 31.
17 L. Podhorecki, op. cit., s. 28.
18 Tamże, s. 29.
19 Tamże, s. 25-31; L. Wyszczelski, “Warszawa 1920″, Warszawa 1995, s. 150.
20 Relacja pisemna ppor. Słowikowskiego, za: Leszek Podhorecki op. cit., s. 34.
21 Tamże.
22 Tamże.
23 Kazimierz Konarski, “O uczniu żołnierzu”, 1922, cyt. za: “Cud nad Wisłą, Ossów 1920″, Kobyłka 1990, s. 35.
24 Ks. kard. A. Kakowski, “Zwycięstwo 1920. Warszawa wobec agresji bolszewickiej”, Paryż 1990, s. 376.

Tytuł i śródtytuły pochodzą od redakcji.
Tekst jest fragmentem książki autorstwa ks. dr. Józefa M. Bartnika SJ i Ewy J. Storożyńskiej “Matka Boża Łaskawa a cud nad Wisłą 1920 r.”, która ukaże się nakładem wydawnictwa Fundacji “Nasza Przyszłość”.

(Nasz Dziennik)

“Zwycięstwami dni 15 i 16 sierpnia 1920 roku stanął Marszałek Piłsudski w szeregu dziejowych obrońców wiary. Pod jego dowództwem zwycięski czyn bohaterskiej armii polskiej, zwany ‘Cudem nad Wisłą’, osiągnął znaczenie Lepanta i Wiednia. Za to należy się Józefowi Piłsudskiemu wieczna wdzięczność nie tylko obywateli polskich, ale całego chrześcijaństwa. Całego chrześcijaństwa!” – tak głosił nad trumną Marszałka w 1935 roku Prymas Polski kardynał August Hlond. Sam Piłsudski ujął to jeszcze bardziej zwięźle: “Ta wojna omal nie wstrząsnęła losami całego cywilizowanego świata, a dzieło zwycięstwa naszego stworzyło podstawy dziejowe”.

W sierpniu 1920 r. pod Warszawą i na całej linii Wisły starły się ze sobą nie tylko Wojsko Polskie i sowiecka Armia Czerwona. Było to zarazem starcie dwóch fundamentalnych idei – polskiego patriotyzmu oraz komunistycznego internacjonalizmu. Starcie cywilizacji zachodniej, europejskiej oraz rosyjsko-azjatyckiej. W Armii Czerwonej służyło tysiące byłych carskich generałów i oficerów, którzy jeszcze kilka lat wcześniej byli zaborcami Polski, jak np. Brusiłow i Szaposznikow, a teraz pod bolszewicko-komunistycznymi hasłami szli ponownie zdobywać Priwislianskij Kraj.
W słynnej historycznej odezwie do Narodu Polskiego z dnia 3 lipca 1920 r. Józef Piłsudski, jako Naczelnik Państwa i Naczelny Wódz Wojska Polskiego, wzywał: “Obywatele Rzeczypospolitej! Ojczyzna w potrzebie! Wrogowie otaczający nas zewsząd skupili wszystkie siły, by zniszczyć wywalczoną krwią i trudem żołnierza polskiego niepodległość naszą. Zastępy najeźdźców, ciągnące aż z głębi Azji, usiłują złamać bohaterskie wojska nasze, by runąć na Polskę, stratować nasze niwy, spalić wsie i miasta i na cmentarzysku polskim rozpocząć swoje straszne panowanie. Jak jednolity niewzruszony mur stanąć musimy do oporu. O pierś całego narodu rozbić się ma nawała bolszewizmu. (…) Niech na wołanie Polski nie zabraknie żadnego z jej wiernych i prawych synów, co wzorem ojców i dziadów pokotem położą wroga u stóp Rzeczypospolitej. Wszystko dla zwycięstwa! Do broni!”.

Geneza wojny
11 listopada 1918 r. Polska odzyskała wolność. Po blisko półtorawiekowej niewoli Józef Piłsudski proklamował utworzenie niepodległej Rzeczypospolitej. W odpowiedzi na to już pięć dni później, 16 listopada 1918 r., wydany został w Moskwie rozkaz rządu bolszewickiego (Rady Komisarzy Ludowych), który nakazywał sformowanie w ramach Armii Czerwonej specjalnych mobilnych formacji o nazwie Armia Zachodnia. Ta milionowa formacja stanowiła w swej istocie główną sowiecką siłę uderzeniową, która miała zrealizować strategiczne cele polityczne Kremla.
Cele te w specjalnym rozkazie z 29 listopada 1918 r. osobiście nakreślił Lenin, a miały być nimi, po kolei: Białoruś, Polska, a potem już cała Europa. Według słów Lenina, Europa była “chora, zdemoralizowana, w chaosie, syta, zasobna i gnuśna”. Premier Rosji i bolszewicki dyktator nakazywał Armii Czerwonej, aby przeniosła idee rewolucji komunistycznej na Zachód, tak aby “…zatopić bagnet Armii Czerwonej w Europie”.
Wykonawcami rozkazu Lenina byli nieomal wszyscy przywódcy rewolucji bolszewickiej, w tym Józef Stalin. To ten właśnie zbrodniarz, bandyta i morderca milionów ludzi, nazwał wtedy, w listopadzie 1918 r., odradzającą się niepodległą Rzeczpospolitą “polskim przepierzeniem między Rosją a Europą”. Według Stalina, to “polskie przepierzenie” należy zniszczyć, ponieważ oddziela ono rewolucję rosyjską od rewolucji europejskiej.
Już 12 stycznia 1919 r. dowództwo Armii Czerwonej – Lew Trocki oraz Siergiej Kamieniew – wydało strategiczny rozkaz rozpoczęcia “czerwonego marszu na Zachód”, a tym samym wykonania planu “Operacja Wisła”. Oznaczało to przejście przez Polskę do Niemiec i rozpoczęcie tam rewolucji komunistycznej. 5 lutego 1919 r. Rosjanie zdobyli Kijów, a 14 lutego doszło do pierwszego starcia młodego Wojska Polskiego z Armią Czerwoną. Była to bitwa o miasteczko Mosty nad Niemnem. Tak rozpoczęła się wojna polsko-sowiecka, która z miesiąca na miesiąc stawała się wojną o Europę.
Józef Piłsudski, jak nikt w Polsce i Europie, zdawał sobie sprawę z zagrożenia ze strony Rosji sowieckiej. Był jedynym politykiem, który wiedział, że Armia Czerwona szykuje milionowe wojska, aby uderzyć na Polskę i Europę. Miał znakomicie zorganizowany wywiad, otrzymał szczegółowe informacje zarówno polityczne, jak i militarne. Nie było wątpliwości, że lada dzień Rosjanie uderzą. Wcale się z tym nie kryli! Dlatego Piłsudski zdecydował się na wojnę prewencyjną z Rosją sowiecką. Niezależnie bowiem od planów politycznych, którymi była idea tzw. federacyjna albo prometejska – Piłsudski miał plan wojny prewencyjnej z Rosją.
27 stycznia 1920 r. podczas wspólnego posiedzenia rządu i politbiura na Kremlu pod przewodnictwem Włodzimierza Lenina naczelny dowódca Armii Czerwonej Siergiej Kamieniew przedstawił władzom politycznym Rosji sowieckiej ostateczny i szczegółowy strategiczny plan szeroko zakrojonej ofensywy przeciwko Polsce, przygotowany przez szefa sztabu polowego Armii Czerwonej Borysa Szaposznikowa (późniejszy marszałek i szef sztabu generalnego Armii Sowieckiej; w 1939 r. razem ze Stalinem i Mołotowem brał udział w pertraktacjach na Kremlu z von Ribbentropem 23 sierpnia; to właśnie on przygotował plan agresji na Polskę 17 września). Główne uderzenie miało zostać wyprowadzone przez Białoruś w terminie do końca kwietnia 1920 roku.
Z całego ogromnego obszaru Rosji ściągano na zachodni kierunek doborowe dywizje sowieckie. W trakcie ich koncentracji, 10 marca 1920 r., na naradzie z dowództwem Frontu Zachodniego w Smoleńsku naczelny dowódca Armii Czerwonej Siergiej Kamieniew poinformował o przyjęciu do realizacji planu generalnej ofensywy przeciwko Polsce. Według planu opracowanego przez płk. Borysa Szaposznikowa sowiecki Front Zachodni miał posuwać się po osi Smoleńsk – Warszawa, rozpoczynając swoje działania przed końcem kwietnia 1920 roku.

W obronie Polski i Europy
Piłsudski próbował stworzyć wspólny front państw Europy Środkowej i Wschodniej w obronie przed agresją bolszewicką. Był to już ostatni moment, gdy 14 marca 1920 r. w Warszawie z inicjatywy polskiego ministra spraw zagranicznych Stanisława Patka odbyły się rokowania państw będących w stanie wojny z Rosją sowiecką: Finlandii, Łotwy, Rumunii, Ukrainy (Semena Petlury). Rokowania wykazały, iż wypracowanie wspólnej linii wobec sowieckiego zagrożenia było niemożliwe.
Wówczas Piłsudski podjął decyzję wojny prewencyjnej z komunistyczną Rosją. Piłsudski – genialny wizjoner polityczny oraz doświadczony konspirator – długo ukrywał ten zamysł przed innymi politykami. Dopiero gdy wyczerpane zostały wszystkie inne możliwości polityczne, dyplomatyczne, a nawet militarne, Marszałek zdecydował o podjęciu działań w obronie Polski i innych państw Europy.
Wyprzedzając atak sowiecki, 25 kwietnia 1920 r. ruszyła, kierowana przez Piłsudskiego, ofensywa polska. Jej celem militarnym było rozbicie Armii Czerwonej, celem politycznym – stworzenie wolnego państwa ukraińskiego. Ani cel militarny, ani cel polityczny nie zostały zrealizowane mimo zdobycia Kijowa przez Wojsko Polskie.
Do Wojska Polskiego zaciągały się latem 1920 r. tysiące ochotników, którzy nigdy wcześniej nie mieli w ręku karabinu. Przewadze sowieckiej przeciwstawiali swój heroizm. Dotyczyło to szczególnie cywilów, a nawet kobiet i dzieci, także kapelanów, których symbolem stała się bohaterska śmierć ks. Ignacego Skorupki.
Przeciwko walczącym samotnie o wolność Polakom byli nie tylko żądni zwycięstwa bolszewicy, ale też otumanieni sowiecką propagandą politycy Europy Zachodniej, gdzie na organizowanych przez agentów Moskwy ogromnych wiecach wznoszono hasła: “Ręce precz od Rosji”. Było to wymierzone nie tylko w Polskę, ale było również samobójcze dla samej Europy. Podobnie jak pół wieku później podobnej treści hasło: “Lepiej być czerwonym niż martwym”, głoszone w tej samej Europie Zachodniej przez “pożytecznych idiotów”, po dziś dzień skutecznie wykorzystywane jest przez Moskwę.
Czołowi politycy Francji, Wielkiej Brytanii, Niemiec i innych państw nie zdawali sobie sprawy z zagrożenia, jakim byłaby dla całej Europy klęska Polski. Latem 1920 r. w całej Europie nie rozumiano albo nie chciano zrozumieć, o co w rzeczywistości toczy się wojna Polaków z agresją Rosji. Europejscy politycy mieli zupełnie błędne, infantylne spojrzenie na Moskwę. Wyjątkowa była przenikliwość słynnego brytyjskiego dyplomaty, lorda Edgara d’Abernona, który zanotował w swym dzienniku: “Pośród błędnych zapatrywań zachodnich mocarstw najniebezpieczniejszym było mniemanie, że istnieje możliwość zawarcia pokoju z Sowietami”.

Decydująca bitwa XX wieku
Z perspektywy XXI wieku Victorię Polską 1920 roku należy zaliczyć do trzech decydujących bitew XX wieku: były to Warszawa 1920, Midway 1942, Stalingrad 1943. Pozostałe najważniejsze bitwy XX wieku to: Cuszima 1905, Marna, Tannenberg, Verdun – w I wojnie światowej, oraz bitwa o Anglię, Moskwa, Pearl Harbor, lądowanie w Normandii – w II wojnie światowej, a także wojny: wietnamska i koreańska.
Jeżeli przyjąć kryteria celów politycznych, cywilizacyjno-ideowych, obszar, zasięg strategiczny, a także sylwetki wodzów – to wymienione bitwy nawet przy innym ich rezultacie nie decydowały jednak o losach całej Europy czy nawet świata. Wyjątkowość Warszawy, Midway, Stalingradu polegała zaś na tym, że były nieodwracalne i decydujące.
Bitwa Warszawska, Bitwa nad Wisłą – Cud nad Wisłą – toczyła się na ogromnej przestrzeni. Front liczył od 650 do 800 km długości. Rozciągał się od Zaleszczyk i Czortkowa, przez Lwów, Zamość, Dęblin, Warszawę, Płock, Włocławek, Toruń, Grudziądz. W bitwie brali udział wybitni wodzowie, dowódcy oraz politycy. Po stronie polskiej byli to m.in. Józef Piłsudski, Władysław Sikorski, Kazimierz Sosnkowski, Walery Sławek, Józef Beck, Lucjan Żeligowski, Tadeusz Bór-Komorowski, Edward Rydz-Śmigły, Tadeusz Rozwadowski, Józef Haller, Stanisław Haller, Tadeusz Kutrzeba, Leopold Okulicki, Stanisław Maczek.
Po stronie sowieckiej w wojnę zaangażowani byli m.in.: Włodzimierz Lenin, Józef Stalin, Feliks Dzierżyński, Michaił Kalinin, Lew Trocki, najwybitniejsi marszałkowie Armii Czerwonej: Michaił Tuchaczewski, Aleksandr Jegorow, Kliment Woroszyłow, Siemion Budionny, Siemion Timoszenko, Wasilij Czujkow, Borys Szaposznikow, Gieorgij Żukow.
Obie strony miały pełną świadomość, że Bitwa Warszawska zadecyduje o przyszłości Europy, Rosji i Polski. Cele wojny zostały jasno nakreślone przez rząd Rosji sowieckiej. Ale i Polacy mieli poczucie, że ponownie stanowią “przedmurze Europy”, a już głęboką świadomość tego miał wódz naczelny Wojska Polskiego, od którego strategicznych wizji i rozkazów naprawdę zależały losy narodów i państw Europy.
Do kryteriów oceniających znaczenie Bitwy Warszawskiej jako decydującej o losach świata należy zaliczyć jeszcze charakterystykę obu państw walczących. Oto Polska w newralgicznym miejscu w środku Europy zaledwie półtora roku wcześniej odzyskała niepodległość. Polska – z tradycyjnym dla Polaków poczuciem wolności! Polska – z historycznym hasłem: Bóg – Honor – Ojczyzna!, oraz żołnierskim bohaterstwem i determinacją przelewania krwi “za wolność naszą i waszą”.
Oto Rosja, nazywana w XVIII i XIX w. “żandarmem Europy” albo “kozackim imperium”, a w wieku XX już jako Rosja sowiecka, została określona: “Imperium Zła”. Tak właśnie określił to zbrodnicze państwo wielki prezydent Ameryki Ronald Reagan, nawiązując do obrony Polski w 1920 roku. Celem imperium rosyjskiego zawsze były podboje. W szkołach rosyjskich uczyły się i nadal uczą się młodzi Rosjanie sentencji cara Piotra Wielkiego, że “(…) Polska to nasz pomost do Europy, a Bałtyk – oknem na świat”. Tę carską doktrynę zmodernizowali w 1920 r. bolszewicy, dodając komunistyczno-rewolucyjną ideologię.

Agresja na Europę
5 maja 1920 r. Lew Trocki – drugi obok Lenina przywódca Rosji i naczelny komisarz Armii Czerwonej – na tajnym posiedzeniu rządu rosyjskiego na Kremlu nakreślił szczegółowo plan agresji Rosji na państwa Europy. Agresję Armii Czerwonej nazywał rewolucją, która dąży “na spotkanie europejskiego proletariatu, który wie, że może ono nastąpić tylko nad trupem białogwardyjskiej Polski, w wolnej, Robotniczo-Włościańskiej Polsce”.
Armia Sowiecka już wtedy była najpotężniejszą, najliczniejszą i najbardziej okrutną machiną wojenną, jaką znały dzieje świata. Skoncentrowała swe główne siły w dwóch rejonach: na północ od bagien Polesia oraz w rejonie Charkowa. Oba te fronty sowieckie miały się połączyć następnie już na terytorium Polski, a po jej zdobyciu maszerować dalej na Europę. Głównymi kierunkami uderzenia były Niemcy i Francja. Komisarzem frontu południowego, który z rejonu Charkowa miał przejść przez Galicję, Lwów i dalej na Zachód, był nie kto inny tylko Józef Stalin. To do niego osobiście 23 lipca 1920 r. Lenin wysłał z Moskwy pod Lwów zaszyfrowaną depeszę z rozkazem rządu Rosji: “Uważamy, że rewolucje należy natychmiast nasilić we Włoszech. (…) W tym celu należy zsowietyzować Węgry, a także Czechosłowację i Rumunię”.
W odpowiedzi z 24 lipca 1920 r. Stalin jako komisarz polityczny Frontu Potudniowo-Zachodniego obiecywał Leninowi zdobycie Lwowa i pobicie Polaków najpóźniej w ciągu 7 dni. W depeszy Stalina z frontu wojny do Lenina w Moskwie czytamy dosłownie m.in.: “Teraz, kiedy mamy Komintern, pokonaną Polskę i mniej czy bardziej przyzwoitą Armię Czerwoną (…) byłoby grzechem nie pobudzić rewolucji we Włoszech. (…) Należy postawić kwestię organizacji powstania we Włoszech i w takich jeszcze nie okrzepłych państwach, jak Węgry, Czechy (Rumunię przyjdzie rozbić). (…) Najkrócej mówiąc: trzeba podnieść kotwicę i puścić się w drogę, póki imperializm nie zdążył jako tako podreperować swojej rozwalającej się fury”.
Ta wymiana depesz pomiędzy Leninem a Stalinem pokazuje zmianę strategicznych planów i celów komunistycznej Rosji.
Był to faktycznie pilny rozkaz i decyzja rządu Rosji sowieckiej poszerzająca pierwotne plany podboju Europy Zachodniej o Europę Południową. Miał to być podbój porównywalny jedynie z najazdami fanatycznych hord islamu na Europę w średniowieczu. “Lenin to nowoczesny potwór bez porównania bardziej niebezpieczny niż Mahomet lub Dżyngis-chan” – charakteryzował wówczas komunistycznego dyktatora wielki włoski pisarz Curzio Malaparte.
Lenin równie otwarcie głosił, iż… we wszystkich krajach świata rewolucja dojrzewa już nie z dnia na dzień, ale z godziny na godzinę. Rozwinięciem tych imperialnych idei było bardzo konkretne główne hasło prących na Warszawę dywizji sowieckich: “Naprzód na Zachód – przez trupa Polski do serca Europy!”.
Zaś wódz sił sowieckich pod Warszawą, późniejszy marszałek Michaił Tuchaczewski, zachęcał dowódców kozackiej kawalerii do walki z Polakami: “Nim minie lato, a przemkniecie ze stukotem kopyt ulicami Paryża”.
4 lipca 1920 r. rozpoczęła się wielka ofensywa bolszewicka na całym Froncie Zachodnim – od granicy z Łotwą aż do błot poleskich. Historycznym dokumentem jest rozkaz marszałka Tuchaczewskiego do podległych mu wojsk. Rozkaz nie budzi wątpliwości, jakie były cele strategiczne agresji sowieckiej: “Na Zachód!!!
Rozkaz do oddziałów Frontu Zachodniego Nr 1423/Smoleńsk, 2 lipca 1920.
Żołnierze Armii Czerwonej! Nadszedł czas rozrachunku. Armia Czerwonego Sztandaru oraz armia drapieżnego Białego Orła stanęły naprzeciw siebie przed bojem na śmierć i życie. Przez trupa Białej Polski prowadzi droga ku ogólnoświatowej pożodze. Na naszych bagnetach przyniesiemy szczęście i pokój masom pracującym. Na Zachód!!! Wybiła godzina natarcia. Na Wilno, Mińsk i Warszawę! Naprzód Marsz!
Dowódca naczelny Frontu Zachodniego, Tuchaczewski”.
Powyższy rozkaz miał charakter polityczny. Inne rozkazy obiecywały sołdatom milionowej Armii Czerwonej bogate łupy w zdobywanych miastach Polski i Europy. Obiecywano m.in. “sławną z bogactw Warszawę (!) i zachęcano wprost do rabunków i do korzyści z polskich łupów, a także gwałtów na polskich kobietach. Kiedy 10-11 sierpnia 1920 r. dywizje Frontu Zachodniego dotarły do Wisły, Lenin mobilizował Tuchaczewskiego w związku z przeniesieniem dwóch dywizji rezerwowych z Piotrogrodu na polski front. Lenin pisał: “Jeżeli z punktu widzenia strategicznego jest to możliwe, to z politycznego dobicie Polski jest sprawą arcyważną”.

15 sierpnia 1920 r.
Od początku sierpnia z wieży zegarowej Zamku Królewskiego położonego tuż nad Wisłą, z wieży katedry, z wież kościołów położonych na Starym Mieście widać było w krytycznych dla Polski dniach nadciągające od wschodu oddziały Armii Czerwonej, huk armat i dymy toczącej się pod Radzyminem krwawej bitwy z bolszewickim najeźdźcą. Szef Sztabu Generalnego generał Tadeusz Rozwadowski notował w lipcu 1920 r.: “Czułem dobrze, że tylko na siebie samych liczyć możemy, a umacniała mnie w tym przekonaniu jeszcze przestroga angielskiego marszałka Wilsona, ówczesnego szefa Sztabu Wielkobrytyjskiego, który wówczas na konferencji w Spa wypowiedział do mnie na pożegnanie te stanowcze słowa: ‘Nie liczcie tylko na jakąkolwiek interwencję dyplomatyczną lub inną. Sowiety postanowiły zagładę Polski i jestem dokładnie poinformowany, że bezwzględnie wszelkimi siłami do tego dążą i przez nikogo powstrzymać się nie dadzą. My wszyscy pomóc wam realnie po wojnie światowej nie możemy, a gdybyśmy nawet mieli odpowiednie siły do dyspozycji, to i tak na czas przerzucić ich do Polski nie zdołalibyśmy. Więc przyszłość wasza cała w waszym własnym tylko ręku, a jeśli sami zwyciężyć nie potraficie, to zginiecie niechybnie’”.
5 sierpnia 1920 r., gdy Armia Sowiecka zajęła już połowę Polski i dotarła do Wisły, Ojciec Święty Benedykt XV wezwał do modlitw biskupów z wszystkich krajów Europy, ponieważ stwierdził w swym przesłaniu: “Obecnie chodzi o rzeczy najważniejsze: Obecnie jest w niebezpieczeństwie nie tylko istnienie narodowe Polski, lecz całej Europie grożą okropności nowej wojny. Nie tylko więc miłość do Polski, ale miłość dla Europy całej każe nam pragnąć połączenia się z nami wszystkich wiernych w błaganiu Najwyższego, aby za orędownictwem Najświętszej Dziewicy Opiekunki Polski zechciał oszczędzić Narodowi Polskiemu tej ostatecznej klęski oraz by raczył odwrócić tę nową plagę od wycieńczonej przez upływ krwi Europy”.
Miesiąc później, 8 września 1920 r., już po historycznej Victorii Polskiej w bitwie nad Wisłą, Papież pisał w specjalnym liście do polskich biskupów: “Nigdy nie wątpiliśmy, że Bóg będzie przy Polakach, którzy tak świetnie w ciągu wieków religii się zasługiwali, a zapowiedzieliśmy publicznie obchody błagalne wtenczas, kiedy prawie powszechnie o ocaleniu Polski zrozpaczono, a wrogowie też ilością i powodzeniem odurzeni, to między sobą bluźniercze pytanie stawiali: ‘Gdzie jest Bóg ich?’. I oto wynik wojny naocznie wykazał, że ‘jest Bóg wśród Izraela’”.
Józef Piłsudski postanowił stoczyć decydującą bitwę na obszarze między Bugiem i Wisłą. Doradcy francuscy sugerowali wykonanie lokalnego przeciwnatarcia na Mińsk Mazowiecki, które odepchnęłoby Armię Czerwoną spod Warszawy i dało czas na rokowania. Wątpili, aby Wojsko Polskie po 600-kilometrowym odwrocie było zdolne do kontrofensywy w wielkim stylu. Piłsudski uważał plan francuski za półśrodek. Chciał rozbić przeciwnika i wierzył w możliwości polskiego żołnierza.
Na początku sierpnia 1920 r. klęska Polski wydawała się nieunikniona. Odwrót Wojska Polskiego przekształcił się nieomal w panikę. Polityczno-militarnej wizji obrony wolności Polski nie miał nikt. W uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, czyli w polskiej tradycji w dzień Matki Bożej Zielnej – 15 sierpnia 1920 r., Wojsko Polskie ruszyło do uderzenia na Armię Czerwoną. Jej dywizje pewne były już pokonania Polaków, zdobycia Warszawy oraz dalszego marszu na Berlin, Paryż i inne stolice Europy, według strategicznych planów podboju i dyrektyw rządu Rosji sowieckiej. W Bitwie Warszawskiej 1920 r., zwanej też Cudem nad Wisłą oraz Bitwą nad Wisłą, Wojsko Polskie na czele ze zwycięskim wodzem Marszałkiem Józefem Piłsudskim zatrzymało i zwyciężyło milionową nawałę Armii Czerwonej i uratowało nie tylko Polskę, ale i całą Europę przed niewolą oraz wprowadzeniem zbrodniczego sowieckiego totalitaryzmu i systemu komunistycznego. Było to nawiązanie do najwspanialszych tradycji Rzeczypospolitej, kiedy to Polska nazywana była powszechnie w krajach Zachodu przedmurzem chrześcijaństwa albo przedmurzem Europy, co było wówczas równoznaczne. Tak jak przed wiekami, w 1920 r. na terytorium Rzeczypospolitej toczyła się w rzeczywistości bitwa o losy Europy.

Przeciw imperium zła
Pomimo druzgocącej klęski nad Wisłą w sierpniu 1920 r. Rosja sowiecka nie zrezygnowała z planów agresji na Polskę i Europę. W latach 1939-1945 plany te zrealizował odnośnie do połowy kontynentu Stalin. Natomiast strategiczne i geopolityczne plany opanowania Europy Zachodniej aż po Atlantyk mieli komunistyczni władcy Kremla aż do upadku Związku Sowieckiego w 1991 roku. Nawiązuje do tego Jan Paweł II w swym słynnym przesłaniu “Pamięć i tożsamość”. Ojciec Święty pisze dosłownie tak: “Już wtedy w 1920 roku wydawało się, że komuniści podbiją Polskę i pójdą dalej do Europy Zachodniej, że zawojują świat. W rzeczywistości wówczas do tego nie doszło. Cud nad Wisłą, zwycięstwo marszałka Piłsudskiego w bitwie z Armią Czerwoną, zatrzymało te sowieckie zakusy. Po zwycięstwie w II wojnie światowej nad faszyzmem komuniści z całym impetem szli znowu na podbój świata, a w każdym razie Europy. (…) Już jako papież usłyszałem to z ust jednego z wybitnych polityków europejskich. Powiedział: ‘Jeżeli komunizm sowiecki pójdzie na Zachód, my nie będziemy w stanie się obronić. Nie ma siły, która by nas zmobilizowała do takiej obrony’”.
A Polacy mieli taką siłę. Komunistyczne plany podboju lat 1970-1990 zmodernizowano pod względem technologii militarnej, zwłaszcza broni atomowej. Ale ich istota w drugiej połowie XX wieku była taka sama jak w 1920 r. – agresja i podbój Europy. Literacką wizję tych zamiarów nakreślił wielki rosyjski pisarz Aleksander Sołżenicyn, opisując, jak Stalin na Kremlu w 1952 r. rozmyśla nad podjęciem decyzji o agresji: “Najprostsza droga do zwycięstwa wszechświatowego komunizmu prowadzi przez III Wojnę Światową: najprzód trzeba zjednoczyć cały świat i dopiero wtedy budować sobie komunizm. Inne drogi są zanadto zawiłe. Już nie trzeba więcej żadnych rewolucji! Z linii Łaby – przemaszerować od razu w stronę Kanału. Francja rozsypie się jak kawał próchna (francuscy komuniści już pomogą), Pireneje – wziąć szturmem z rozbiegu. Blitzkrieg – to awantura, ma się rozumieć, ale bez błyskawicznej kampanii nie można się obejść. Wystartujemy, kiedy bomb atomowych będziemy mieli, ile trzeba i kiedy zaplecze będzie wyczyszczone jak należy”.
Przez cały okres PRL komunistyczna propaganda, cenzura, a nawet MSW i SB albo głosiły kłamstwa, albo zakazywały pisania i głoszenia prawdy o historycznym zwycięstwie Polski i Polaków nad agresją Rosji na Europę w 1920 roku. Znamiennie przypomniał to Ojciec Święty Jan Paweł II: “O wielkim Cudzie nad Wisłą przez całe lata trwała zmowa milczenia. Dlatego opatrzność Boża niejako nakłada dzisiaj obowiązek podtrzymywania pamięci tego wielkiego wydarzenia w dziejach naszego narodu i całej Europy, jakie miało miejsce po wschodniej stronie Warszawy”.

Victoria Polska
Dzień 15 sierpnia to zupełnie wyjątkowa data nie tylko w polskim kalendarzu, ale co więcej – to zupełnie bezprecedensowe święto w skali globalnej. Nie ma kraju na świecie, aby w jednym dniu jednocześnie było święto kościelne, maryjne, wojskowe i państwowe. Jednocześnie! A w Polsce jest – właśnie, aby uczcić i upamiętnić bezprecedensowe zwycięstwo Polaków i polskiego oręża nad agresją komunistycznej Rosji na Polskę i Europę. To wiekopomne zwycięstwo zasługuje, aby nazwać je Victorią Polską 1920 roku. W bitwie pod Grunwaldem 1410 roku brali udział Litwini, Czesi, Rusini i Tatarzy. Bitwa pod Wiedniem 1683, zwana Victorią Wiedeńską, była zwycięstwem narodów chrześcijańskiej Europy nad nawałą islamu. Decydującą rolę odegrał wtedy wódz całej chrześcijańskiej Europy Jan III Sobieski i polskie chorągwie, ale nie można tej bitwy nazywać wyłącznie Victorią Polską. Natomiast uratowanie Polski i Europy przed nawałą Armii Czerwonej było absolutnie wielkim i wyłącznie polskim zwycięstwem – wiekopomną Victorią Polską. I jeżeli my sami nie będziemy tak nazywać największego z naszych zwycięstw w całej tysiącletniej historii, to któż w Europie je tak określi?!
Za rok 15 sierpnia przypada okrągła 90. rocznica Victorii Polskiej. Co Państwo sądzą, abyśmy w ciągu tego roku wspólnie wypromowali nazwę i określenie Victoria Polska? Zasługujemy na to określenie zwycięstwa, zasługuje na to bohaterski obrońca Ojczyzny z 1920 roku spoczywający w Grobie Nieznanego Żołnierza na placu Marszałka Piłsudskiego w stolicy, zasługują na to określenie wszyscy, którzy walczyli na polach chwały Rzeczypospolitej w 1920 roku.
Prof. Józef Szaniawski

Autor jest wykładowcą na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego oraz w Wyższej Szkole Kultury Społecznej i Medialnej. Jest autorem m.in. książek “Bitwa Warszawska 1920″, “Marszałek Piłsudski – w obronie Polski i Europy” oraz “Victoria Polska – Marszałek Piłsudski w obronie Europy”.

(bibula.com)

(bibula.com)

Niezaprzeczalnym faktem jest szczególna rola, jaką ma Najświętsza Maryja Panna odegrać u schyłku czasów. Z jednej strony można zauważyć niezwykły rozwój katolickiej doktryny o Jej osobie i posłannictwie (mariologii), z drugiej zaś, występuje Ona coraz częściej w rozmaitych objawieniach – dokładnie sprawdzonych i zatwierdzonych przez Kościół. Zarazem powstają postaci świętych tzw. maryjnych, których życie, pisma i działania wskazują na szczególną interwencję Matki Bożej, która używa ich jako swe narzędzia w realizowaniu najbardziej zdumiewających przedsięwzięć w historii Kościoła. Z tych powodów maryjność wiernych ciągle wzrastała i obfitowała owocami świątobliwego życia oraz stanowczego oporu wobec wszelkiego rodzaju zła: herezji, niemoralności czy bezbożnych rządów.

C.D. POD TYM LINK’IEM

(bibula.com)

Największy holenderski dziennik De Telegraaf opublikował w zeszłym tygodniu wywiad z dziennikarką Désirée Röver, która nazwała tworzoną na naszych oczach psychozę zagrożenia pandemiami, częścią międzynarodowej konspiracji żydowskiej kreowanej celem zredukowania populacji ludności.

61-letnia dziennikarka powiedziała, że działania konspiracyjne są dziełem potomków Chazarów, ludu azjatyckiego, który w VI wieku przyjął judaizm. Dzisiejsi Żydzi, czyli zjudaizowani potomkowie Chazarów “modlą się do swojego boga: Lucyfera, Szatana [...] który nazywa się [dzisiaj] Rockefeller, Rothschild, Brezinski i Kissinger”. – twierdzi Röver.

Przeciwko tej wypowiedzi zaprotestowała miejscowa organizacja “walcząca z antysemityzmem” – Center for Information and Documentation on Israel – CIDI, która prócz oburzenia i uznania wypowiedzi za “antysemicką”, nie próbowała odnieść się do meritum wypowiedzi i odeprzeć zarzuty kontrargumentami.

Przy okazji warto przypomnieć co na temat obowiązkowych szczepień mówią osławione “Protokoły Mędrców Syjonu”, XIX-wieczny dokument będący “rzekomym spisem planów osiągnięcia przez Żydów globalnej dominacji i kontroli nad ludzkością”. Pomijając kontrowersje wokół autentyczności tejże księgi, warto zastanowić się dlaczego w “Protokołach” padło tyle celnych uwag, które – obserwując współczesny świat, np. kreowanie psychozy wokół “ptasiej grypy” czy “świńskiej grypy” – jakoś wyjątkowo precyzyjnie sprawdzają się.

Wykład X

Par. 17. Chwila proklamowania króla wszechświata.

Uznanie naszego samowładcy może nastąpić przed zniszczeniem konstytucji. Chwila ta nastanie wówczas, kiedy narody, zmęczone rozprzężeniem w państwach i bankructwami władców, zorganizowanymi przez nas, zawołają: „zabierzcie ich, a dajcie nam natomiast jednego władcę wszechświatowego, który by zjednoczył nas i zniósł przyczyny waśni, a mianowicie: granice narodowościowe, wyznaniowe, wyrachowania państwowe, który by dał nam spokojność i pokój, niemożliwe do osiągnięcia przy obecnych władcach i przedstawicielach”.

Par. 18. Szczepienie chorób oraz inne podstępy żydowskie.

Wiecie doskonale, że dla stworzenia możności wyrażenia pragnień podobnych przez wszystkie narody niezbędne jest mącić we wszystkich krajach stosunki narodowe i rządy aby przemęczyć ogół nieładem, nienawiścią, walką, a nawet męczeństwem, głodem, szczepieniem chorób, nędzą. Wówczas goje nie będą widzieli innego wyjścia, jak tylko oddanie się zupełne i ostateczne pod władzę naszą. Gdybyśmy dali narodom wytchnienie, wówczas nie wiadomo, czy kiedykolwiek nastąpiłaby chwila upragniona.

“Protokoły Mędrców Syjonu” – reprint ,Wyd. OJCZYZNA Warszawa, brak daty

(bibula.com)

W zarzutach kryminalnych Jane Burgermeister wobec uczestników spisku, który ma a celu poprzez masowe szczepienia wywołać depopulację globu, znalazła się tajemnicza organizacja Iluminatów (Illuminati). Według autorki oskarżenia jest to międzynarodowy syndykat kryminalny wykorzystujący międzynarodowe organizacje jak ONZ czy WHO w realizacji niecnych celów. To właśnie członkowie Illuminatów doprowadzili do kryzysu finansowego, który jest też częścią ich planu. Poprzez manipulację rynku finansowego udało im się uzyskać olbrzymie korzyści finansowe, a co za tym idzie środki do realizacji dalszej części morderczego planu. Burgermeister w swoim pozwie podaje dowody na intencjonalne działanie grupy w postaci m.in. produkcji szczepionki z niebezpiecznym wirusem, który przez ekspertów został zakwalifikowany jako broń biologiczna. Dokładniejsze omówienie zarzutów znajduje się w jednym z naszych wcześniejszych wpisów.
Ponieważ wśród oskarżonych znajdują się tajne i półtajne organizacje, można mieć wrażenie, że Burgermeister należy do zwolenników “teorii konspiracji”, a to może obniżyć wartość jej publikacji i samych zarzutów. O Iluminatach krąży już dość dużo informacji jak np. tutaj [link]:  – nie będziemy więc tego powtarzać. W związku z tzw. pandemią warto jednak wspomnieć o dziwnej historii jaka się wydarzyła w na początku lat 90-tych w Teksasie.

Otóż  Steve Jackson z Austin zaprojektowalat serię “kart Illuminati” (Illuminati Cards). W 1990 roku,  nastąpił nalot Secret Service i policji teksańskiej na jego biuro. Zabrano mu m.in. sprzęt komputerowy, dyski. Zarzutem było rzekome hakerstwo w grupach BBS. W sądzie Jackson sprawę wygrał,  choć niemalże skończyło się to jego klapą finansową. Pamiętajmy, że wówczas prezydentem USA był George Bush senior, również Teksańczyk, wcześniejszy wieloletni szef CIA. Jemu to właśnie podlegały służby, które dokonały nalotu na biura Jacksona. Czegóż można się było obawiać ze strony niewinnej wydawałoby się gry jaką była “Illuminati Cards”? Czy w ten sposób demaskował on plany kryminalnej grupy z Teksasu?
Jackson ostatecznie opublikował grę w 1995 roku, stała się od razu bestsellerem. Aż dziwne, że tak niewiele się o tym dzisiaj mówi.  Karty są dostępne nadal w internecie, w google znajdziemy wiele ich rodzajów. Wydaje się, że przedstawiają one dość szczegółowo plany Iluminatów odnośnie najbliższej przyszłości świata. Kilka z kart zostało już “zagranych” jak te:

Jeśli jesteście zaszokowani to nie bez powodu. Karty zostały zaprojektowane na dobrych kilka lat przed zamachem na WTC. Skąd Jackson mógł przewidzieć zamachy? Jeśli to była tylko jego fantazja to dlaczego nie został uznany Nostradamusem naszych czasów? A miał dostęp do planów Iluminatów lub innych tajnych stowarzyszeń? Tego nie wiemy. Najciekawsze są jednak kolejne karty, które “rozdał” Jackson.

Pierwsza z nich symbolizuje cel – redukcję populacji. “Zbyt duża ilość ludzi na świecie powoduje wiele problemów i mało miłości” – czy nie jest to zbiezne z “przykazaniami” na Georgia Guidstones, o których pisaliśmy jakiś czas temu? Karta nawołuje też do destrukcji kilku “Wielkich Miejsc (miast?)”, do pięciu – bez rozpętywania II wopjny światowej. Druga karta nawołuje do rządowej kontroli nad zniszczonymi miejscami (pamiętamy Nowy Orlean i huragan Katrina). Zniszczenie nie musi być dokonywane tradycyjnymi metodami, ale np. za pomocą sztucznie kontrolowanych huraganów czy też trzęsień ziemi (pamiętne tsunami?). Jako prestekst służy walka z chorobami zakaźnymi.

Kolejna karta najbardziej nas interesuje bowiem idealnie pasuje do obecnej sytuacji z pandemią. Karta dosłownie nazywa się “Epidemia” i oznacza atak, który pozostawia “cel” w stanie “dewastacji”.
Z uwagi na brak miejsca nie sięgamy do inych kart i ich opisu, zachęcamy do zainteresowania się tematem. W grze Jacksona występuje wiele wydarzeń obserwowanych w realnym świecie – kryzys finansowy, fałszowanie historii, wojna z terrorem, militaryzacja życia publicznego itd. Z kilku znalezionych linków polecamy nagranie na YouTube:  The Illuminati Card Game
Wygląda na to, że “elity” nieźle się bawią, i że całą rozgrywka z pandemią jest elementem jakiejś szatańskiej gry. Od nas zależy czy będziemy tylko w niej pionkami.

(iskry.pl)

Skandal: grupa lekarzy dokonywała eksperymentów na starszych pacjentach. Część ofiar to ocalali z Holokaustu

Testy leku pobudzającego apetyt, podczas których głodzono pacjentów, ściąganie moczu bezpośrednio z pęcherza, wielokrotne przedawkowywanie leków, ryzykowne zabiegi chirurgiczne. To wszystko działo się w dwóch izraelskich szpitalach geriatrycznych: Kaplan Hospital w Rehowot i Hartzfeld Hospital w Gederze.

W okresie letnim wpisy beda nie regularne i raczej minimalne … byle do jesieni
Dziekuje za budujace komentarze
Nie dziekuje za zygo-komentarzy godne “zydowskiej gazety dla Polakow – GW” ktorych niestety jest coraz wiecej

Pozdrawiam serdecznie zdrowo myslacych
a do reszty …

(iskry.pl)

Bitwa pod Trzcianą – 25 czerwca 1629, gdzie hetman Stanisław Koniecpolski pobił wojska szwedzkie Gustawa Adolfa, bitwa pod Beresteczkiem – 28-30 czerwca 1651, gdzie król Jan Kazimierz pobił wojska kozacko-tatarskie Bohdana Chmielnickiego, 4 lipca 1610 bitwa pod Kłuszynem, gdzie hetman Stanisław Żółkiewski pokonał kilkakrotnie liczniejsze wojska moskiewskie, 10 lipca 1648 – Kozacy i Tatarzy rozpoczęli oblężenie wojsk polskich w Zbarażu dowodzonych przez księcia Jeremiego Wiśniowieckiego, 11 lipca 1657 – bitwa pod Magierowem, gdzie wojska Stefana Czarnieckiego pobiły Siedmiogrodzian – to tylko kilka dat, tylko z przełomu czerwca i lipca, gdy nasi przodkowie tłukli się z nieprzyjaciółmi naszej ojczyzny.

(iskry.pl)

„Złota dekada” eksploatacji Ukrainy przez Żydów tragicznie skończyła się w 1648 roku, w czasie powstania Chmielnickiego. Wówczas bankierzy żydowscy doszli do przekonania, że grozi im wypędzanie z Polski, tak jak to miało miejsce wcześniej w Hiszpanii i innych krajach Europy zachodniej. Berlin został wybrany do przekazu kapitałów z Polski tak, że Brandenburgia w 1701 roku była w stanie ogłosić się „Królestwem Pruskim” a następnie zainicjować rozbiory Polski, które były podstawą zjednoczenia około 350 państewek Rzeszy, po raz pierwszy ze stolicą właśnie w Berlinie.

W czasie rozbiorów tylko zamożni Żydzi pozostali na terenach Zaboru Pruskiego. Stało się to z powodu wypędzania na wschód biedoty żydowskiej bez jakiekolwiek protestu ze strony zamożnych Żydów (I. C. Pogonowski, „Jews In Poland,” New York 1993, strona 245). Żydzi pozostali na terenie Zaboru Pruskiego i szybko przeszli na używanie języka niemieckiego zamiat yiddisz i zaczęli odgrywać coraz większą rolę w Niemczech, jak też przyłączać się do prześladowania Polaków przez Prusaków. Zasłużył się w tej sprawie Mojżesz Mendelson (1729-1786), Żyd urodzony we Wrocławiu, który był propagandzistą asymilacji Żydów do kultury niemieckiej i nawoływał do usuwania wszystkich żydowskich zewnętrznych cechy, różniących Żydów od Niemców.

Biedota żydowska, mówiąca językiem yiddisz, była określana jako „Betteljuden,” (Begger-Jews czyli Żebracy-Żydzi). Stała się ona postrachem zamożnych Żydów w Niemczech oraz stała się tematem szerzonej przez zamożnych Żydów, wrogiej propagandy o szkodliwości tych „Ost-Juden”, jak też głosiła o zagrożeniu dla gospodarki niemieckiej, jakie stanowiłoby masowe osiedlanie się biednych „Wschodnich Żydów” na terenie Niemiec.

Hitler był świadomy propagandy na temat „Ost-Juden” i wraz z pogarszaniem się stosunków Niemiec z USA najprawdopodobniej uważał, że malała wartość Żydów pod jego kontrolą, jako swego rodzaju „zakładników” do przetargu, w jego rozgrywce Berlina z Waszyngtonem. Już z początkiem 1941 roku, podczas starań żeby uzyskać pomoc Japonii przeciwko armii syberyjskiej, Hitler zobowiązał się wypowiedzieć wojnę przeciwko USA w cztery dni po wybuchu wojny Japonii przeciwko Stanom Zjednoczonym. (Faktycznie Hitler wypowiedział wojnę Ameryce 11 grudnia 1941 roku, w cztery dni po japońskim bombardowaniu Pearl Harbor 7 grudnia, 1941.)

Japończycy nie zaatakowali armii syberyjskiej, która w sile ponad 100,000 żołnierzy, dobrze wyposażonych w artylerię, czołgi i samoloty, uderzyła z ulic Moskwy na pozycje niemieckie. Niemcy w grudniu 1941 roku przegrali bitwę o Moskwę i widmo przegranej wojny oraz masowej inwazji na teren Niemiec przez masy „Ost Juden” przeraziło Hitlera i było ważnym powodem ogłoszenia przez niego, z końcem stycznia 1942 roku, w Berlinie, w pałacu w Wansee „ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej” na terenach kontrolowanych przez armię niemiecką.

Decyzja w Wansee była zupełną zmianą programu Hitlera w sprawie Żydów europejskich. Trzeba pamiętać, że Hitler w czasie euforii z podboju Francji w 1940 roku, wyobrażał sobie, że W. Brytania wnet podda się pod naciskiem bombardowania niemieckiego lotnictwa w „bitwie o Brytanię”. Hitler sobie wyobrażał, że wówczas będzie mógł użyć floty francuskiej i brytyjskiej do ewakuacji wszystkich Żydów z okupowanej przez niego Europy, na wyspę Madagaskar.

Opracowanie szczegółów czteroletniej ewakuacji Żydów z portów włoskich, Hitler polecił Adolfowi Eichmann’owi, którego „czteroletni plan ewakuacji Żydów” z Europy jest łatwo dostępny na Internecie, pod hasłem „Madagaskar Projekt.” Projekt ten był traktowany bardzo poważnie przez Hitlera, ale jak wiadomo „Madagaskar Projekt” nie doszedł do skutku, ponieważ Niemcy przegrali „bitwę o Brytanię”.

Stało się to dużej mierze dzięki Polakom, których służyło w lotnictwie w W. Brytanii ponad 17,000, z czego koło dwóch tysięcy straciło życie i około dwóch tysięcy było ciężko rannych, a jednocześnie zestrzelili oni średnio więcej samolotów niemieckich niż piloci angielscy. Rola Polaków w klęsce niemieckiej w „bitwie o Brytanię” pogłębiła nienawiść Hitlera do Polski, która od początku wojny, w 1939 roku, była w Europie najbardziej brutalnie niszczonym terenem do czerwca 1941 roku i ataku Niemiec na Związek Sowiecki.

W decyzji Hitlera, żeby odstąpić od planów ewakuacji Żydów z okupowanej przez niego Europy, i podjąć decyzję wymordowania wszystkich Żydów mu dostępnych, decydującą rolę odegrała klęska pod Moskwą i jego strach przed potencjalnym zalewem pobitych Niemiec przez „Żydów Wschodnich.”

Pamiętam jak w czasie ewakuacji obozu koncentracyjnego pod Berlinem, z miejscowości Sachsenhausen, gdzie spędziłem pięć lat jako więzień polityczny („politische schutzhaeftling), Niemcy wymordowali w czasie ewakuacji tego obozu, począwszy od 20 kwietnia 1945, około 6,000 więźniów, w ramach „zapobiegania” ich szkodliwości dla ludności niemieckiej. Stało się to w czasie „marszu śmierci” w Brandenburgii. Działo się tak w licznych „marszach śmierci” w ostatniej fazie wojny, kiedy w większości obozów koncentracyjnych Żydów ogóle nie było.

Uważam, że taką samą logiką kierował się Hitler w stosunku do Żydów w styczniu 1942 roku w przeciwieństwie do jego „czteroletniego planu” ewakuacji Żydów z Europy w 1940 roku na wyspę Madagaskar. Niestety żydowski ruch roszczeniowym fałszuje fakty historyczne. Często zwały trupów więźniów w 1945 roku, pokazuje się w USA jako zabitych Żydów, podczas gdy wówczas kolosalną większość ofiar zbrodni niemieckich stanowili Słowianie, zwłaszcza Polacy.

Niedawno widziałem program telewizyjny profesora Normana Finketsteina, autora książki „Holocaust Industry,” który nazywał oszustami przywódców żydowskiego ruchu roszczeniowego i twierdził, że ludzie ci, pod wodzą Edgara Brofmana (magnata handlu alkoholem i szefa Światowego Związku Żydów), pomnożyli wielokrotnie ilość Żydów, żyjących ofiar zbrodni niemieckich, pobrali na ich odszkodowanie w wysokości miliardów dolarów, od Niemiec i innych państw, takich jak Szwajcarja, a następnie pieniądze te w kolosalnej większości sprzeniewierzyli.

Profesor Finkelstein stwierdził, że on sam starał się bezskutecznie przez ponad dwadzieścia lat, o odszkodowanie dla jego własnej matki, więźniarki obozów niemieckich oraz zacytował dużą ilość listów do redakcji gazet w Izraelu, w których Żydzi-weterani obozów niemieckich piszą, że obecnie żyją w nędzy, podczas gdy odszkodowania pobrane za nich zostały sprzeniewierzone.

Żydowski ruch roszczeniowy żąda 65 miliardów dolarów od Polski i posługuje się szantażem od wielu lat, oraz niszczy dobre imię Polaków w USA, czego sam jestem świadkiem od pół wieku. Dopiero w 2009 roku zobaczyłem po raz pierwszy na ekranie Polaków pokazanych jako „zdradzonych bohaterów” Drugiej Wojny Światowej w filmie „Za Zamkniętymi Drzwiami.” Tymczasem doszło w USA do tego, że np. autorzy „dreszczowców” kryminalnych dają najczarniejszym charakterom polskie nazwiska.

Ciekawe jest, że w czerwcowym wydaniu pisma „New York Review of Books” Timothy Snyder pisze o Żydach Wschodnich jako o ignorowanej części zagłady Żydów w czasie Drugiej Wojny Światowej.

Iwo Cyprian Pogonowski

(iskry.pl)

Stanisław Michalkiewicz

Fronda.pl: Od wielu lat powtarza Pan, że Polska powinna zdecydowanie reagować na postulaty organizacji żydowskich dotyczące zwrotu majątków. Dziś środowiska te domagają się zwrotu majątków ofiar, które nie pozostawiły potomstwa. Czyli Pana przepowiednie, wyśmiewane przez niektórych, się sprawdzają.

Stanisław Michalkiewicz: – Żądanie, żeby Polska wypłaciła jakieś ogromne sumy (pan Szewach Weiss wspominał o 60 miliardach dolarów, pan Dawid Peleg, były ambasador Izraela w Warszawie, nie precyzował tej liczby, ale też mówił o sumie kilku miliardów dolarów, za mienie, które pozostawili w Polsce Żydzi bez spadkobierców) rekompensaty organizacjom tzw. przemysłu Holokaustu, ma cechy niczym już nie maskowanego szantażu. Żądanie rekompensat dla ludzi, którzy zostawili spadkobierców ma przynajmniej jakieś pozory uzasadnienia. Pozory, gdyż domagają się tego organizacje, które tych spadkobierców nie reprezentują.

Natomiast w wypadku o którym mówimy już nawet żadnych pozorów nie ma. Jest to po prostu szantaż i sytuacja, która się wytworzyła na praskiej konferencji pokazuje, jak wielkim błędem było wypłacenie łapówki organizacjom żydowskim za przyjęcie Polski do NATO. To miało miejsce w 1997 roku. Łapówka przyjęła postać ustawy o stosunku Państwa do gmin wyznaniowych żydowskich w Rzeczypospolitej Polskiej.

Czy mógłby Pan w skrócie przedstawić historię tej ustawy?

- Kiedy Polska ogłosiła, że jej politycznym priorytetem jest wejście do NATO, pojawił się przeciek w amerykańskiej prasie, że ośmiu senatorów z obydwu partii zażądało od Warrena Christophera, ówczesnego Sekretarza Stanu, żeby Departament Stanu USA ostrzegł rządy państw Środkowej Europy, że jeśli nie zadośćuczynią roszczeniom żydowskim to stosunki Stanów Zjednoczonych z tymi państwami się pogorszą. Departament Stanu takiego pisma nie wysłał, ale polski rząd zareagował na prasowy przeciek i efektem tej reakcji była wspomniana wyżej ustawa.

Sprzeciwiałem się tej ustawie, nie dlatego żebym uważał, że gminom żydowskim państwo Polskie nie powinno żadnego majątku przekazać. Przeciwnie, uważałem, że powinno, ale nie powinno tego traktować w kategoriach zwrotu.

Sytuacja prawna była identyczna z tą, którą miały diecezje i parafie Kościoła rzymsko-katolickiego na ziemiach zachodnich po II wojnie światowej. W 1972 roku rząd Polski nadał im mienie. Uważałem więc, że w podobnej sytuacji rząd Polski powinien nadać dziewięciu gminom żydowskim mienie w takich rozmiarach jakie im są potrzebne do pracy i funkcjonowania.

Natomiast nie było żadnego powodu, żeby tym mieniem wyposażać nowojorską organizację restytucji mienia, która jako żywo żadną gminą żydowską w Polsce nigdy nie była. Wtedy to się wszystko zaczęło.

Polska ulega organizacjom żydowskim?

- Ta sprawa pokazuje jakim błędem było uleganie szantażystom. W tej chwili następuje tylko eskalacja żądań, towarzyszą jej pogróżki pod adresem Polski. Ówczesny Sekretarz Światowego Kongresu Żydów pan Izaak Singer (który zresztą potem okazał się malwersantem) w kwietniu 1996 roku publicznie stwierdził, że jeśli Polska nie spełni żydowskich żądań będzie upokarzana na arenie międzynarodowej. Była to groźba wypowiedzenia Polsce wojny psychologicznej, która zresztą się toczy. To nie jest mój wymysł, ja stwierdzam fakty.

Rząd Polski nie powinien w ogóle negocjować z tego typu organizacjami, które nie wiadomo kogo reprezentują. Rządowi polskiemu powinny wystarczyć kontakty z innymi państwami. Stosunki między państwami polegają na tym, że państwa zaciągają wobec siebie zobowiązania. Wobec organizacji, która dzisiaj jest a jutro się może rozwiązać, zmienić szyld itd., państwo nie może podejmować żadnego zobowiązania. Jeśli tak uczyni, to w takich sytuacjach jedyną stroną, która ma zobowiązania jest państwo Polskie.

Nie chodzi o to, że te organizacje są żydowskie, jakiekolwiek by nie były nie wolno tak postępować. Nie są podmiotem prawa międzynarodowego i państwo polskie powinno ignorować tego typu zaczepki.

W deklaracji końcowej konferencji praskiej jest mowa o tym, że tylko „niektóre państwa” będą wypłacały Żydom, którzy nie zostawili spadkobierców, pieniądze. Delegacja polska wynegocjowała taki warunek, więc może jednak nie będziemy musieli wypłacać tych miliardów dolarów?

- Udział polityków amerykańskich na konferencji w Pradze, co prawda prywatny, pokazuje, że Stany Zjednoczone nie traktują Polski jako kraju zaprzyjaźnionego, tylko jako kraj podbity, bo tylko na kraj podbity się nakłada kontrybucje a tego typu żydowskie żądania mają właśnie charakter kontrybucji. Z przykrością stwierdzam, Polska nie powinna się godzić na to, żeby Stany Zjednoczone traktowały nasz kraj jako skarbonkę dla Żydów. Na tej płaszczyźnie stosunków ze Stanami Zjednoczonymi nie wolno się godzić na taką rolę w imię, minimum, godności narodowej. Obawiam się, że pan Peleg będzie postępował zgodnie z tym, co głosi. Polska nie powinna wziąć udziału w tej hucpie. Błędem jest podtrzymywanie kontaktów z szantażystami.

Rozm. Magdalena Romaniuk

(glos.com.pl)

I faktycznie, w przypadku naruszenia godności homoseksualistów, nawet gdy rzekome naruszenie ma postać humoru, natychmiast ruszają do boju. Gdy Andrzej Krauze przypomniał dowcip o kozie, starszy zapewne od pisanej historii homoseksualizmu, GW podniosła krzyk, że doszło do ogólnospołecznego skandalu: “Chamskie dowcipy o gejach obrażają nas wszystkich /…/ Dlaczego “Rzeczpospolita” brnie dalej w tą straszną rzecz? /…/ Wszyscy powinniśmy poczuć się tym obrażeni.”

Można by machnąć rękę na takie napady reżyserowanej histerii, gdyby stosowano je wobec wszystkich przejawów naruszania czyjejś godności czy wrażliwości. Ale ta histeria jest zbyt wulgarnie wybiórcza, żeby reagować na nią życzliwie. Tzw. geje są tylko mięsem armatnim dla wojny, którą krajowa i zagraniczna nienawiść wytoczyła przyzwoitości. W tej wojnie nie chodzi o obyczaje i tolerancję, a o upodlenie polskości, o wyuczenie społeczeństwa reagowania pogardą, gdy usłyszy głos w obronie tradycji i dobrych obyczajów.

Ludzie, dla których polskość to nienormalność i konieczna do eliminacji gorszość, widzą wroga w patriotyzmie i wzywają: “Schowaj babci dowód”. Konserwatyzm i religijność ludzi starych mają rzekomo szkodzić Polsce, zagradzać jej drogę do lepszości. Miedzy młodymi a starymi ma istnieć fundamentalny konflikt interesów i dlatego trzeba starych pozbawić wpływu na politykę.

Ludziom doświadczonym przez historię, ale zachowujących zdrowy rozsądek, przeciwstawia się rzeczywiście szalonego staruszka, pieniącego się ze złości i wyzywającego inaczej myślących od “bydła”. Premier dygocący z nienawiści do wszystkich, którzy nie chcą razem z nim pogardzać polskością, zwiększa swą popularność jako patriota nowego typu. Minister wyciągający z rynsztoka wezwanie do “dorzynania watach” staje się popularniejszy od premiera. Dawny agent SB obwołany ?ikoną III RP”, zyskuje poparcie większości Polaków, gdy urzędującego prezydenta nazywa ?s…synem”. Byle kiep z Platformy korzysta z bezkarności, gdy przy poklasku mediów wtóruje mu swoim “chamem”. Bezwstydna postkomunistka obnosi się z zestawianiem ?kaczyzmu” z nazizmem. Marszałek sejmu w towarzystwie wicemarszałka seryjnie znieważają opozycję, ale nie czują się winni uprawiania antypaństwowej propagandy.

Ale w ostatnich tygodniach ci wściekli rzecznicy tolerancji domagają się przejścia od uprawiania nienawiści słownej do aktów czynnych. Dawny działacz podziemia krzyczy o ?biciu w mordę”. Najbardziej lubiany Polak publicznie pyta drugiego najpopularniejszego kogo ma uderzyć ?z baśki”, co w ulubionym przez tę elitę języku przestępców oznacza uderzenie przeciwnika znienacka głową. Atak na aktorkę popierającą PiS jest okazją do jej upokarzania. Chuligan z zespołu “metalowego” ryczy: “Radio Maryja dostanie w ryja”.

Przyznaję, że gdyby jeszcze miesiąc temu ktoś mnie zapytał, czy uważam za możliwe, że kampania nienawiści rozpoczęta przez Donalda Tuska i rozpowszechniana przez dominujące media, może z czasem doprowadzić do życzliwego zaprezentowania w TVN piosenki wzywającej do bicia “moherów”, to udzieliłbym odpowiedzi negatywnej. Od czasu, gdy moi dawni przyjaciele poszli przy okrągłym stole na współpracę z Jaruzelskim i Kiszczakiem, byłem przekonany, że w mojej ojczyźnie nie spotka mnie już nic zadziwiającego. A jednak widok miłej młodej kobiety z uśmiechem zwracającej się do młodego mężczyzny z prośbą o komentarz do napisanego przez niego zdania “Radio Maryja dostanie w ryja”, wstrząsnął mną do głębi. Więc coś takiego jest w ogóle możliwe? W wolnej Polsce? W XXI wieku?

Ten premier, ten minister, ten marszałek z wicemarszałkiem i cała gromada ich współpracowników od Michnika, Waltera i Urbana poczynając, a na tej kobiecie z TVN wraz z Owsiakiem i niektórymi “metalowcami” kończąc, są winni nie tylko szerzenia zgorszenia publicznego, dzielenia społeczeństwa i niszczenia patriotyzmu.

Krzysztof Wyszkowski

(Nasz Dziennik)

Aktywny homoseksualista, pracownik amerykańskiego Duke University został oskarżony o wielokrotne gwałty na adoptowanym przez siebie 5-letnim chłopcu. Zwyrodnialec umieścił też na stronie internetowej dla seksualnych przestępców zdjęcia dziecka. Rozprzestrzenianie się pedofilii (szczególnie wśród homoseksualistów, którym umożliwia to funkcjonujące w USA prawo) nie przeszkadza prezydentowi Barackowi Obamie, który wykorzystuje Biały Dom jako miejsce gejowskich schadzek.

Frank Lombard, 42-letni dyrektor Centrum Polityki Zdrowotnej i licencjonowany pracownik socjalny kliniki, wpadł po tym, jak zachęcał mężczyznę, który okazał się policjantem, by wykorzystał jednego ze swoich dwóch synów, których adoptował ze swoim homopartnerem – informuje portal LifeSiteNews.com (LSN). Sprawę prowadziły waszyngtońska policja i FBI. Śledczy trafili na ślad Lombarda dzięki informatorowi, który twierdzi, że widział, jak homoseksualista molestował murzyńskie dziecko na jednej ze stron podczas internetowej wideokonferencji. Lombard posługiwał się pseudonimem “perwersyjny tata”. Wobec nakazu aresztowania złożonego przez detektywa Timothy’ego Palchaka Lombard przyznał się policjantowi, że zgwałcił syna kilkakrotnie i że “wykorzystywanie dziecka było łatwiejsze, gdy było zbyt młode, by mówić lub wiedzieć, co się dzieje, później podczas molestowania szprycował dziecko Benadrylem”. Chłopcy przebywają obecnie w ośrodku opiekuńczym, a Lombard zostanie przewieziony do Waszyngtonu, gdzie sąd przedstawi mu zarzuty, za które może spędzić w więzieniu do 20 lat. Rzecznik Duke University Michael Schonfeld poinformował, że homoseksualista, który jest pracownikiem uczelni od 1999 roku, został wysłany na bezpłatny urlop. Twórca amerykańskiego Instytutu Badań nad Rodziną Paul Cameron stwierdził, że sprawa wykorzystywania seksualnego dokładnie pokrywa się z ostatnim przeglądem literatury opisującej wpływ homoseksualnych ojców na ich dzieci. W swoim raporcie Cameron zwrócił uwagę, że dzieci z takich związków są dużo bardziej narażone na molestowanie. – Literatura naukowa zanotowała dużo więcej przypadków wykorzystywania przez homorodziców niż przez rodziców przybranych – powiedział psycholog. Cameron, który jest ekspertem ds. adopcji, podkreślił również, że u dziecka, które padło ofiarą pedofila, “rozwija się zainteresowanie homoseksualizmem właśnie przez takie czyny”. Psycholog podkreślił, że badania potwierdzające jego tezę były przeprowadzane już dawno temu. Szkopuł w tym, że nie pasowały do obrazu homoseksualnych frontmenów, jakie lobby gejowskie stara się wykreować. I tak według raportu Instytutu Kinseya z 1978 r., aż 23 proc. badanych mężczyzn homoseksualnych przyznało się do gwałtów na chłopcach. – Twierdzenie, jakoby homorodzice nie byli bardziej skłonni do molestowania, nie jest oparte na dowodach, ale na liberalnej ideologii – twierdzi Cameron. – Winnym tej tragedii jest prezydent Obama, stan Kalifornia Północna i Duke University, ponieważ popierają homoadopcje – wskazuje. – Ten “dogmat” oślepił polityków tak bardzo, że nie widzą dowodów, które są w literaturze od lat – dodaje. Tymczasem prezydent USA przyjął w Białym Domu na początku tygodnia homoaktywistów, których zapewnił, że jest zwolennikiem realizacji ich “praw”, a celem jego działań jest zapewnienie długoterminowego sukcesu. Obama gościł setki homoseksualnych aktywistów w Sali Wschodniej – największym pokoju Białego Domu, który służy głównie jako miejsce dużych przyjęć wydawanych przez prezydenta. Spotkanie było związane z celebrowaniem przez LGBT (lesbijki, geje, biseksualiści i transseksualiści) miesiąca dumy i czterdziestej rocznicy zamieszek w barze Stonewall, w którym doszło do bijatyki homoseksualistów z policjantami. Obama szczególnie docenił kilku specjalnych gości, w tym biskupa Kościoła anglikańskiego New Hampshire Gene’a Robinsona i Franka Kameny’ego, którego okrzyknięto “pionierem praw obywatelskich”. Jemu przypisuje się skuteczne lobbowanie w Amerykańskim Stowarzyszeniu Psychiatrów na rzecz wykreślenia homoseksualizmu z listy zaburzeń. Osiemdziesięciolatek propagował również brutalną pornografię i akceptację bestialstwa jako część tego, co nazywał “amerykanizmem w akcji”. Obama podkreślał, że protest publiczny Kameny’ego w 1965 r. był “zarówno działaniem sumienia, ale także aktem niezwykłej odwagi”. – Jesteśmy z ciebie dumni, Frank, i jesteśmy wdzięczni za twoje przywództwo – powiedział prezydent. Jak podaje LSN, celebracja była powszechnie postrzegana jako próba złagodzenia gniewu lobby homoseksualnego, które oskarżyło Obamę o niespełnienie obietnic wyborczych, chodzi np. o uchylenie ustawy o ochronie małżeństwa (DOMA), która m.in. zakazuje rządowi federalnemu traktowania związków osób tej samej płci jako małżeństw, nawet jeśli są uznawane za takie przez poszczególne stany. To samo dotyczy ustawy zwanej “nie pytaj, nie mów” (DADT), która zakazuje homoseksualistom służby w siłach zbrojnych. Prezydent USA przyznał, że wielu gejowskich liderów nie jest zadowolonych z tempa postępu jego administracji w proliferacji gejowskich przywilejów. Zapowiedział jednak, że nadchodzi transformacja społeczna. – Wiem, że wielu w tym pomieszczeniu nie wierzy, iż postęp przyjdzie wystarczająco szybko, i rozumiem to – powiedział Obama, starając się przyrównać sytuację homoseksualistów do sytuacji walki czarnoskórych Amerykanów. – Uczyniliśmy postępy i zrobimy więcej – obiecywał. Prezydent zapowiedział zniesienie aktu DOMA, zakazu służby w wojsku dla homoseksualistów, wprowadzenie nowego prawa zwalczającego przestępstwa na tle nienawiści, a także unieważnienie zakazu podróżowania do USA osób zarażonych HIV, co nazwał “dyskryminacją”. – Jesteśmy świadkami monumentalnych zmian w tym kraju. Powinno to dać nam nadzieję, lecz nie powinniśmy spocząć. Chcę, żebyście wiedzieli, że podczas wykonywania tego zadania nie będę tylko waszym przyjacielem, ale będę waszym sojusznikiem, mistrzem i prezydentem, który walczy z wami i dla was – zapewnił Obama.
Wojciech Kobryń

(prawy.pl)

Z kim szefostwo UE rozmawia o przyszłości Europy?

Komunikat wydany po spotkaniu stwierdza, że José Manuel Barroso przyznał, że instytucje europejskie prowadzą regularny dialog zarówno z Kościołami, instytucjami wyznaniowymi jak i bezwyznaniowymi stowarzyszeniami filozoficznymi.

Natomiast przewodniczący Parlamentu Europejskiego podkreślił, że Unia Europejska jest wspólnotą wartości, których podstawą jest obrona ludzkiej godności. Docenił “dorobek wolnomyślicielski” podkreślając, że na kształt współczesnej myśli europejskiej wpłynęło zarówno dziedzictwo judeo-chrześcijańskie, jak też wkład humanistycznych organizacji bezwyznaniowych, powstałych w okresie Oświecenia.

Zdaniem Poetteringa, to z tego względu Unia Europejska przywiązuje duże znaczenie do utrzymywania regularnego dialogu z tymi grupami. Ma to być wspólne poszukiwanie fundamentu etycznego polityki europejskiej – stwierdził szef PE.

Według komunikatu prasowego brukselskie dyskusje były skoncentrowane na tym jak humanistyczna tradycja oświecenia może dopomóc w umocnieniu wartości europejskich w czasach kryzysu finansowego i gospodarczego.

Na piątkowe spotkanie z szefami Komisji Europejskiej i Parlamentu Europejskiego stawiły się m.in. Federacja Humanistyczna, Stowarzyszenie Wolnej Myśli, belgijskie Centrum Akcji Laickiej, Hiszpańska Federacja na rzecz Praw Człowieka, brytyjskie Narodowe Stowarzyszenie Świeckie. Obecni też byli przedstawiciele masonerii z różnych krajów. Ze strony Komisji Europejskiej w spotkaniu uczestniczył też komisarz ds. Rozwoju i Pomocy Humanitarnej, Louis Michel oraz komisarz ds. Edukacji, Kultury i Młodzieży Ján Figel.

AJ/KAI

za:fronda.pl