Sytuacja na Białorusi zawsze budziła, budzi oraz budzić będzie i powinna żywe zainteresowanie polskiej opinii publicznej. Jest to przecież kraj, którego naturalnym współgospodarzem są Polacy, ale również dlatego, że cały jego obszar stanowi przeważającą – dużo większą od Litwy etnicznej – część istniejącego przez wieki i pełnego glorii Wielkiego Xięstwa Litewskiego, połączonego z Koroną Królestwa Polskiego wspólnotą historycznego losu w ramach jednej Rzeczypospolitej. Kolebka naszej wspólnej dynastii Gedyminowiczów – Jagiellonów, ziemia św. Kazimierza królewicza i św. Andrzeja Boboli, Chodkiewiczów i Sapiehów, Radziwiłłów i Czartoryskich, Mickiewicza i Traugutta, Piłsudskiego i Mackiewiczów – pozostanie na zawsze naszą wspólną ojczyzną i ojcowizną, i nikt i nic nie może wymazać z naszej pamięci przeświadczenia, iż pomimo wszystkich przeciwności „Litwin i Mazur jedną bracią są”.

Jakie zatem powinny być priorytety naszej polityki (nawet nie chcę jej nazywać „zagraniczną”, bo w świetle powyższego takową jest ona tylko w sensie formalnym) wobec tej państwowości białoruskiej, która – jaka jest, taka jest – ale najważniejsze, że jest? Po pierwsze, wszystkimi dostępnymi naszej dyplomacji i innymi środkami strzec samodzielnego istnienia tego państwa i stymulować jego faktyczną niezawisłość od Rosji, jako naturalnego buforu oddzielającego nas od „wszechrosyjskiego” imperium. Zauważmy jednak, że dbałość o niepodległość Białorusi implikuje także, logicznie i etycznie, powstrzymywanie się od jakiejkolwiek interwencji w wewnętrzne sprawy tego państwa, zwłaszcza zaś jego ustroju i systemu politycznego, oraz uprawiania wrogiej mu propagandy z terytorium państwa polskiego. Po drugie, uprawniona troska o interesy obywateli narodowości polskiej tego państwa, ich kulturalne, oświatowe, polityczne, społeczne i materialne potrzeby, a także o zachowanie polskiego dziedzictwa historycznego. Uczciwość i rozum podpowiadają jednak, że nie wolno władzom (i jakimkolwiek czynnikom społecznym) państwa polskiego podburzać Polaków na Białorusi przeciwko legalnej i suwerennej władzy tego kraju; przeciwnie – winniśmy nakłaniać ich do lojalności, a „po ojcowsku” upominać, jeśli jej nie okazują. Po trzecie, troszczyć się o pełną wolność Kościoła katolickiego na tym obszarze, o zagwarantowanie jego materialnych i duchowych potrzeb duszpasterskich. Ten imperatyw w dużej mierze przecież pokrywa się z poprzednim, albowiem znaczna, jeśli nie przeważająca, część katolików (obrządku łacińskiego) na Białorusi to Polacy. Po czwarte, zacieśniać – a nie stawiać bariery i zakazy – wszelkie możliwe więzi pomiędzy naszymi państwami, społeczeństwami i osobami, polityczne, kulturalne, gospodarcze etc. Dodajmy, że szczęśliwą okolicznością w naszych relacjach z Białorusią jest to, że nie mamy z nią żadnych obiektywnych pól tarcia, takich jak banderowskie „trupy w szafie” w stosunkach z Ukrainą czy antypolonizm przejawiający się w urzędowej lituanizacji, w relacjach z Litwą – a przecież z nimi nie toczymy dyplomatyczno-propagandowych wojen, bo są one demokratyczne, chociaż pierwszą rządzą mafie, a drugą szowiniści.

Wszystkie te priorytety – całkowicie realne, nawet w perspektywie krótkofalowej, potrzeba tylko dobrej woli – winny zaś być podporządkowane myśleniu w kategoriach „długiego trwania”, mającego w perspektywie, niekoniecznie wypowiadaną (zwłaszcza przez czynniki oficjalne), ale nigdy nie zapominaną wizję renovatio wspólnego, jagiellońskiego, imperialnego dziedzictwa, podług polskiej i chrześcijańskiej, a nie brukselskiej i masońskiej, metody unionizowania wspólnot narodowych i politycznych; tę wizję, która już raz była inkarnowana w historię, a była trwała dlatego, że wcielano ją kierując się słowami najpiękniejszego dokumentu polskiego Logos, aktu Unii Horodelskiej, skreślonymi zapewne przez Pawła Włodkowica: „Nie dozna łaski zbawienia, kogo nie wesprze miłość. Ona jedna nie działa marnie: promienna sama w sobie, gasi zawiści, uśmierza swary, użycza wszystkim pokoju, skupia, co się rozpierzchło, podźwiga, co upadło, wygładza nierówności, prostuje krzywe, wszystkim pomaga, nie obraża nikogo, a ktokolwiek się schroni pod jej skrzydła, ten znajdzie bezpieczeństwo i nie ulegnie niczyjej groźbie. Miłość tworzy prawa, włada państwami, urządza miasta, wiedzie stany Rzeczypospolitej ku najlepszemu końcowi, a kto nią pogardzi, ten wszystko utraci. Dlatego też my wszyscy zebrani, prałaci, rycerstwo i szlachta, chcąc spocząć pod puklerzem miłości i przejęci pobożnym ku niej uczuciem, niniejszym dokumentem stwierdzamy, że łączymy i wiążemy nasze domy i pokolenia, nasze rody i herby…”. Oto nasz prawdziwy „mesjanizm”.

Jak, w świetle powyższych priorytetów, prezentuje się nasza (?) polityka białoruska? Otóż, stanowi ona tak dokładne ich zaprzeczenie, że gorszej już nie mogliby prowadzić jawni wrogowie Polski. Dotyczy to wszystkich ekip rządowych ostatniego dwudziestolecia i wszystkich sił politycznego establishmentu: czy u władzy jest AWS, czy SLD, czy PiS, czy PO, poruszamy się po trajektorii tego samego szaleństwa, które właśnie kulminuje w reakcjach na prezydenckie wybory na Białorusi, gdy rząd ze swoim ministrem spraw zagranicznych ściga się w politycznym awanturnictwie z emisariuszami opozycji. Oficjalną motywacją tego obłędu jest oczywiście ideologiczny pryncypializm w obronie „standardów demokracji i praw człowieka”. Ideologia zatem (nie miejsce tu na wykazywanie po raz kolejny jej oczywistej, żałosnej nicości) tak zaślepia naszych „umiłowanych przywódców”, że dla jej upragnionego i wyimaginowanego triumfu gotowi są pchnąć z powrotem Białoruś w objęcia ZbiR-a (bo jaką ma alternatywę, jeśli ją od nas odpychamy?) oraz poświęcić interesy ludności polskiej i Kościoła. Nic to, że białoruska opozycja składa się albo z szowinistycznych etnonacjonalistów, którzy dopiero pokazaliby Polakom, gdzie ich miejsce, gdyby przypadkiem doszli do władzy, albo z komunistycznych agentów Moskwy. Nic to nawet, że ta „opozycja demokratyczna” nie ma za sobą białoruskiego demosu, co bądź co bądź dla miłośników demokracji stanowi wyjątkowo wstydliwą aporię.

Można natomiast bez najmniejszych wahań używać białoruskich Polaków (ściślej demokratycznie rozegzażerowaną część polonijnych działaczy) jako taranu do walki z „autorytarną władzą” a potem oburzać się i dziwić – niczym to prymitywne plemię z afrykańskiego buszu, które ponoć nie widzi związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy kopulacją a zachodzeniem w ciążę – że za polityczne awanturnictwo dotykają ich represje. Mniejsza zresztą o represje wobec działaczy (na które sobie zasłużyli); rzecz w tym, że płaci za to cała polska ludność oraz Kościół. Prosta uczciwość nakazuje bowiem przyznać, że „wojny polsko-łukaszenkowskiej” nie rozpoczęły władze w Mińsku, tylko owi polscy działacze, zachowujący się jak obca agentura i dywersanci w państwie, któremu winni są lojalność. Oni jednak uważają, że lojalność obowiązuje ich tylko wobec demokratycznej ideologii i jej „standardów”; demokracja – a nie Białoruś czy Polska – to ich „ojczyzna”.

W gruncie rzeczy ptasi rozumek naszych „mężyków (i parytetowo: żoneczek) stanu” jest tego samego kalibru, co owej działaczki białoruskiej opozycji, która – usłyszałem to w telewizji – powiedziała, że demonstruje przeciwko Łukaszence, bo sprawowanie władzy przez szesnaście lat jest „niemoralne i niedemokratyczne”. Długość sprawowania władzy jako kryterium jej moralności! A czy umiejętności roztropnego rządzenia również? Czy tej umiejętności można nabyć bez żadnego wysiłku i treningu, a zarazem tracić ją w jakiś niepojęty sposób po upływie kilku lat? Jakiegoż zaślepienia trzeba, żeby tak postrzegać rzeczy! Przypomina się tu celna replika, jakiej pewnej idiotce – dziennikarce, pytającej czy władza nie zużywa, udzielił wielokrotny premier Włoch Giulio Andreotti: „władza zużywa jedynie tych, którzy jej nie posiadają”. Aby już nie odwoływać się do przykładu monarchii czy dyktatur, przecież i w demokratycznych republikach zdarza się (jeśli nie ma tylko absurdalnych zakazów reelekcji), że wybitny polityk sprawuje rządy i po kilkadziesiąt lat, by wspomnieć choćby premiera i w końcu prezydenta Irlandii, Éamona de Valerę.

Tak, nawiasem mówiąc, z prezydenta Łukaszenki żaden „autorytarysta” (nie nadając oczywiście temu słowu pejoratywnej treści z wokabularza demokratycznych obelg). Prawdziwemu autorytaryście obojętna – a nawet przykra – byłaby demokratyczna legitymizacja władzy, natomiast Łukaszenka nieustannie się o nią ubiega. Nie ma lepszego dowodu na jego mentalny demokratyzm, jak właśnie pozaprawne „poprawianie” rezultatów wyborów, które i tak wygrałby bez tego w cuglach, tyle że z nieco niższym poparciem. Dowodzi to bowiem, iż myśli on jak integralny, „russowski” demokrata, który za wszelką cenę pragnie, aby legitymizująca go volonté générale była koniecznie jak najbardziej zbliżona do volonté de tous, a najlepiej jednomyślna.

Prezydentowi Łukaszence nieustannie wypomina się też jego sowiecko-komunistyczny rodowód, ale jest to podejście wybiórcze, bo przecież dokładnie taki sam rodowód mają jego oponenci z „demokratycznej opozycji”. Na tle innych postkomunistycznych przywódców pod wieloma względami wyróżnia się on na plus. Białorusini pod jego rządami żyją zapewne dość skromnie, lecz nie ma tam rażącego ubóstwa, ani takich kontrastów pomiędzy nuworyszowskimi złodziejami a ludźmi żyjącymi w autentycznej nędzy, jak na Ukrainie; ponieważ nie są w „globalnym rynku”, to nie stali się jeszcze agregatem samosprzedawalnych przedmiotów, jak konsumenci dóbr (i niespłacalnych kredytów) gdzie indziej. Znany jest także moralno-obyczajowy konserwatyzm białoruskiego przywódcy, toteż na przykład „parady gejów” byłyby tam niewyobrażalne. Ciekawe, ilu obrońców „standardów demokracji” u nas miałoby mu i to również za złe? Nie ma też żadnych podstaw, aby zrównywać naszą nie tak dawną walkę z walką „opozycji” z Łukaszenką: myśmy walczyli o wyzwolenie spod komunizmu i od sowieckiej Rosji, na Białorusi komunizmu też już nie ma, a niezależność od Rosji uzyskał sam Łukaszenka.

Dodajmy jeszcze, że nie chce nam się wierzyć, aby wszyscy „sternicy” naszej nawy państwowej naprawdę kierowali się jedynie wiarą w owe demokratyczne i prawoczłowiecze dyrdymały. Jeśli nawet nie sprawują oni realnej władzy, to przynajmniej mają dostęp do informacji o rzeczywistych pobudkach i sprężynach podejmowania decyzji o wojnie wydanej „ostatniemu autorytarnemu reżimowi w Europie” przez możnych tego świata. Jest tajemnicą poliszynela, że na Białoruś łasym okiem spoglądają międzynarodowi geszefciarze pokroju „filantropa” Sorosa. „Przywrócenie demokratycznych standardów” ma zatem być pomostem do włączenia tego rzeczywiście „niezagospodarowanego” jeszcze obszaru w strefę ich finansowego imperium. O tym zatem pamiętajmy i stawiajmy pytanie o czyje interesy naprawdę zabiega, prężąc muskuły i groźnie marszcząc brwi, bufon kierujący naszym MSZ? Bo na pewno nie o polskie.
Jacek Bartyzel

Jeden z oprawców, którzy w stalinizmie wykonywali wyroki śmierci na polskich patriotach, do dziś pobiera wysoką emeryturę.

W latach 1944 – 1956 w więzieniu przy ul. Rakowieckiej stracono ponad tysiąc osób. Wiele z nich było ofiarami Piotra Śmietańskiego i Aleksandra Dreja. Ustaliliśmy, że obaj już nie żyją. Innemu seryjnemu zabójcy z więzienia w Kielcach i Radomiu, płk. Wacławowi Ziółkowi, III RP płaci co miesiąc cztery tys. złotych.

W latach 1945-50 Piotr Śmietański był na Mokotowie dowódcą plutonu egzekucyjnego. Sądząc z podpisów na protokołach wykonania wyroków śmierci – ledwo piśmienny. W praktyce żadnego plutonu nie było. Zabijał tylko on. Miał jedną, wypróbowaną metodę – zabijał strzałem w tył głowy, metodą sowiecką. W ten sposób zostali zamordowani polscy oficerowie w Katyniu. Zabijał żołnierzy AK, NSZ, WiN, działaczy niepodległościowych – wszystkich, którzy nie podobali się “ludowej” władzy.
Wśród najbardziej znanych więźniów, od kuli Śmietańskiego zginęli:

Witold Pilecki – 25 maja 1948 r.,
Hieronim Dekutowski, “Zapora” – 7 marca 1949 r.,
Adam Doboszyński – 29 sierpnia 1949 r.,

Ich nazwiska można dziś znaleźć na pamiątkowej tablicy umieszczonej na więziennym murze. Zostali pogrzebani prawdopodobnie na “Łączce” – dzisiejszej kwaterze “Ł” cmentarza wojskowego na Powązkach.

DO IZRAELA?

Śmietański zaczynał w bezpiece (Wojewódzki Urząd Bezpieczeństwa Publicznego w Warszawie) na początku 1945 r. jako wywiadowca. Funkcja kata kryje się pod terminami: “do dyspozycji szefa” i “oficer do zleceń”. Był też “agentem zaopatrzenia”, chyba po to, aby bardziej urozmaicić sobie monotonną pracę.

Do niedawna nie wiedzieliśmy, jak ten etatowy morderca wygląda. Po raz pierwszy zdjęcie starszego sierżanta Piotra Śmietańskiego opublikowano w albumie Jacka Pawłowicza “Rotmistrz Witold Pilecki 1901 – 1948″ (Wydawnictwo Instytutu Pamięci Narodowej). Namówiłem historyka IPN, aby prócz materiałów ikonograficznych przedstawiających rotmistrza, jego rodzinę i współpracowników, pokazać także twarze morderców – od przywódców komunistycznej partii i państwa, szefostwa Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, po “oficerów” śledczych bezpieki, sędziów, prokuratorów, w końcu Śmietańskiego. Jacek Pawłowicz najdłużej szukał właśnie jego fotografii. Ale jest, udało się.

Po opublikowaniu albumu rozdzwoniły się telefony – wreszcie, po latach mogliśmy zobaczyć twarz (w bardziej dosadnych słowach: mordę) tego oprawcy. Ale zaraz pojawiło się pytanie: Co się z nim dzieje? Nikt nigdy go nie odszukał. Ze skąpych relacji wiemy jedynie, że więźniowie Mokotowa nazywali go “Lodziarz” lub “Poniatowski”, ze względu na długie bokobrody. Potem pojawiła się informacja, że wyjechał do Izraela.

JEDEN STRZAŁ

W egzekucji rotmistrza, prócz Śmietańskiego, brał udział m. in. zastępca naczelnika więzienia mokotowskiego Ryszard Mońko (dwa zawody: technik rolniczy i mechanik, do 1962 r. był m.in. naczelnikiem więzienia w Częstochowie). Pięć lat temu, podczas procesu Czesława Łapińskiego oskarżonego przez IPN o udział w mordzie sądowym na Witoldzie Pileckim, zeznawał (jako świadek!!!): – 25 maja 1948 r., między godz. 21 i 21.30 do mojego gabinetu zgłosiło się czterech panów, dwóch w mundurach wojskowych, dwóch po cywilnemu. Byli z bezpieki. Na polecenie prokuratora [Stanisława Cypryszewskiego - TMP] rozkazałem doprowadzenie Pileckiego na miejsce straceń. To był mały, oddzielnie stojący budynek za X Pawilonem, którym rządził MBP, a oficerowie służby więziennej nie mieli tam wstępu. Widziałem, jak prowadzili Pileckiego pod ręce, a on poprosił ich, żeby go puścili, bo chce iść sam. Weszli do środka, ja zostałem na zewnątrz. Słyszałem jeden strzał. Lekarz w wojskowym mundurze wszedł do budynku i stwierdził zgon”.

Mońko pamiętał też Śmietańskiego, ale nie wiedział, co teraz robi. Informacji o kacie z Rakowieckiej nie ma w polskiej ewidencji: Wydziale Kadr Centralnego Zarządu Służby Więziennej, Centralnym Departamencie Kadr MON, Archiwum Wojsk Lądowych i jego trzech filiach, Biurze Ewidencji i Archiwum UOP. Śmietański nie figuruje również w rejestrze PESEL. W związku z brakiem jakichkolwiek danych o mordercy śledztwo przeciwko niemu zostało w 2004 r. umorzone. Ostatecznie okazało się, że Piotr Śmietański… zmarł jeszcze w 1950 r. na gruźlicę.

MEDALIK Z MATKĄ BOSKĄ

Po Śmietańskim strzałem w tył głowy na Mokotowie zabijał inny starszy sierżant Aleksander Drej. Podobno był wyjątkowo zachłanny, wykłócał się o każdą nagrodę za egzekucję. W końcu doczekał się – zarządzeniem nr 19 MBP za ofiarną pracę w zwalczaniu wrogiego podziemia otrzymał premię w wysokości 30 tys. zł.

W wojewódzkim UBP w Warszawie pojawił się prawie równo ze Śmietańskim – w lutym 1945 r., też w roli młodszego wywiadowcy (skończył w 1954 r. jako młodszy referent, czyli służbowej kariery nie zrobił). Tak jak Śmietański był “do dyspozycji szefa” i “do zleceń”. Lubił chwalić się, że tak bohatersko walczył w czasie wojny w szeregach Armii Ludowej, że został dwukrotnie ranny. Jego akta nic o tym jednak nie mówią.

Drej zamordował wielu, którzy naprawdę poświęcali życie dla wolnej Polski, m.in. Zygmunta Szendzielarza, dowódcę V Brygady Wileńskiej. Był 8 luty 1951 r. Z celi major “Łupaszko” został wyprowadzony wczesnym wieczorem. Prokurator odczytał wyrok śmierci w imieniu Rzeczpospolitej. Potem oprawcy zmusili Szendzielarza, aby pochylił się do przodu. Chcieli, aby zobaczył leżące na schodach martwe ciała trzech swoich kolegów, zabitych przed chwilą. Kula dosięgła “Łupaszkę” o godz. 20.15. Tak przynajmniej wynika z protokołu egzekucji. Drej jest podpisany jako dowódca plutonu egzekucyjnego. Jednak strzelał w tył głowy tylko on sam. Mimo upływu lat zwyczaje na Rakowieckiej nie zmieniły się.

Niecały miesiąc później, 1 marca 1951 r. – w piwnicach domku gospodarczego na Mokotowie – wykonał wyrok na siedmiu członkach IV Zarządu Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość. Komendant, ppłk Łukasz Ciepliński, wiedział, że nie będzie miał pogrzebu, tylko zostanie wrzucony pod osłoną nocy do jakiegoś bezimiennego dołu. Dlatego tuż przed śmiercią połknął medalik z Matką Boską. Mimo to jego ciała, jak i podkomendnych do dziś nie udało się odnaleźć. Drej zabijał w dziesięciominutowych odstępach, co oznacza, że egzekucja całego IV Zarządu WiN trwała 70 minut. Gdyby miał pomocników, gdyby naprawdę istniał zapisany w ubeckich papierach pluton egzekucyjny, sprawa mogła pójść znacznie sprawniej…

“POCHOWANI” W GNOJÓWCE

Drej spełniał się w roli kata już za czasów Śmietańskiego. 19 lutego 1947 r. późnym wieczorem pojawił się w Płońsku. W tamtejszym więzieniu mówiło się, że przyjechał funkcjonariusz UB z centrali, czyli z Rakowieckiej. Dlaczego Drej zawitał do Płońska? Miał zastrzelić trzech mężczyzn – żołnierzy Ruchu Oporu Armii Krajowej. Bronisław Urbański ps. Andrzej, “Ślepy”, Zygmunt Ciarka “Sowa” i Marceli Gajewski “Mściciel” 9 grudnia 1946 r. zostali skazani na KS przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie. Mieli jednak nadzieję, że unikną śmierci – za trzy dni wchodziła w życie amnestia, która miała ich objąć. Nawet więzienni strażnicy powtarzali im, że mogą spać spokojnie.

Jednak Aleksander Drej na darmo by nie przyjeżdżał. Minęło kilka godzin i w towarzystwie innych funkcjonariuszy więziennych wyprowadził trzech żołnierzy Niepodległej na zaplecze płońskiego aresztu. Było kilka minut przed trzecią w nocy. Konwój zatrzymał się przy należącej do zakładu karnego chlewni. Tu Drej otworzył do niewinnych ogień. Najpierw posłał do nich serię z karabinu, potem wyciągnął pistolet i dobijał każdego strzałem z pistoletu w głowę. Teraz trzeba było zabitych “pochować”. Nie namyślając się wiele wrzucił ich ciała do dołu, wyżłobionego przez strumień gnoju i błota, wylewających się z chlewni. Aby żaden ślad nie pozostał, przykrył trupy ROAK-owców jeszcze jedną warstwą gnojówki. Plan faktycznie powiódłby się, gdyby nie świadek, przyjaciel jednego z zamordowanych, który widział całe zdarzenie z okna celi.

Po odejściu z bezpieki Aleksander Drej przez rok pracował w milicji. Został jednak zwolniony wobec braku “przygotowania do służby w MO”, gdyż “przez okres służby w BP st. sierż. Drej wykonywał zlecenia specjalne”. Krwawy kat zmarł kilka lat temu w Warszawie. Do końca pobierał resortową emeryturę dla szczególnie zasłużonych.

MAJOR PLAMA

Jeszcze jeden oprawca, który miał już nie żyć, ale okazało się, że była to celowa dezinformacja. To Wacław Ziółek – kat z Kielc, ur. w 1927 r., znany w ubecji jako “major Plama”. Typ ten nie tylko był naczelnikiem kieleckiego więzienia, ale osobiście wykonywał wyroki śmierci na członkach antykomunistycznego podziemia. To on również torturował słynnego “Szarego” – Antoniego Hedę. Katem był również w więzieniu w Radomiu.

Stefan Bembiński “Harnaś” (który 9 września 1945 r. wraz ze swoim oddziałem przeprowadził brawurową akcję zajęcia Radomia, zdobycia tamtejszego więzienia i uwolnienia aresztowanych) w wydanych w 1996 r. wspomnieniach “Te pokolenia z bohaterstwa znane” pisał, że w radomskim areszcie “wczesnym rankiem wykonywano codziennie wyroki śmierci. (…) Kat, Wacław Ziółek, występujący przy wykonywaniu tej czynności w polskim mundurze porucznika, zjawiał się w więzieniu po południu. (…) Kazał oddziałowemu otwierać cele ze skazańcami i z korytarza przyglądał się im. Taksował każdego. Był dobrym rzemieślnikiem. Za każdy wyczyn otrzymywał 600 do 700 ówczesnych zł. Potem wychodził na zewnętrzne podwórko, sprawdzał, czy na drodze przemarszu ze skazanym nie ma zanieczyszczeń, kamieni, kawałków żelaza czy drewna. Z kolei kierował się do garażu. Sprawdzał, czy pętla dobrze się zaciska, czy urządzenie uruchamiające zapadnię działa cicho i sprawnie. Potem wychodził z więzienia i zjawiał się rano”.

Prócz uśmiercania niewinnych Wacław Ziółek ma na koncie jeszcze inne “sukcesy” – w 1946 r. z ramienia resortu uczestniczył (m.in. razem z Adamem Humerem) w prowokacji, którą PRL-owska historiografia nazwała “pogromem kieleckim”. Dziesięć lat później Ziółek przeszedł do Milicji Obywatelskiej, a w latach 90. na emeryturę (w stopniu pułkownika). O niemałych pieniądzach, które dostaje, pisaliśmy na wstępie.

Tadeusz M. Płużański

Za co zginął Janek Wiśniewski?

Na pewno za chleb i wolność i nową Polskę?

Często przejeżdżam kolejką przez stacje Gdynia Stocznia, potem jest Grabówek Leszczynki i Chylonia. Wzdłuż torów, w stronę Estakady Kwiatkowskiego, prowadzącej do Portu jest ulica Janka Wiśniewskiego.

Czy ci, którzy przejeżdżają ta ulica, a to są tysiące samochodów dziennie, wiedzą chociaż co tam się kiedyś zdarzyło? Zaczynam mieć wątpliwości.

Stoczni już praktycznie nie ma. Rozgrabiona, rozszabrowana przez kolesi. No niby wszystko stoi jak dawniej, stoją hale, żurawie i cała infrastruktura. ale to już nie nasze. Kolesie robią jakieś fuchy dla Niemców, Norwegów i wszystkich innych co chcą zaoszczędzić na pracy robotnika. Żal…

To ciężko pisać o takich sprawach. Ja wtedy miałem 5 lat. Nie mogę tego pamietać. Już niedługo zabraknie tych, co pamietają nie tak przecież odległe wydarzenia gdy nasz Kraj zniewalano po raz któryś, gdy wywożono Polaków na Sybir. Jeszcze po ostatniej wojnie.

A gdy spojrzymy na tych co zawłaszczyli “nową Polskę” to nóż sie w kieszeni otwiera. Kiedyś w końcu z tej kieszeni wyskoczy.

SpiritoLibero

GEGEN JAY FOTO ALBUM

(pierwsze 3 zdjecia ocenzurowane, dalej jak trzeba)

Kościół katolicki obchodzi dziś uroczystość Chrystusa Króla. To ostatnia niedziela roku liturgicznego przed Adwentem.

21 listopada Kościół katolicki obchodzi ostatnią niedzielę roku liturgicznego. Uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata, panującego w niebie i na ziemi jest podsumowaniem całego roku liturgicznego. Ostatnia niedziela przed Adwentem – początkiem nowego roku liturgicznego – stanowi podkreślenie faktu panowania Zmartwychwstałego Chrystusa. To również święto patronalne Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży i Akcji Katolickiej, która w tym roku obchodziła 80-lecie swego powstania.

Uroczystość Chrystusa Króla w swojej wymowie wskazuje na cel ostateczny życia człowieka, czyli na zjednoczenie z Bogiem i oddanie się pod panowanie jego miłości w Królestwie Bożym. Królowanie Chrystusa wyraża się w zbawieniu człowieka. Przez swoją śmierć na krzyżu dał on dowód miłości względem wszystkich ludzi i odpuszczając nasze grzechy pojednał nas z Ojcem oraz uczynił ludem wybranym, czyli królestwem i kapłanami Boga samego.

Uroczystość Chrystusa Króla wprowadził do kalendarza liturgicznego papież Pius XI encykliką Quas Primas z 11 grudnia 1925 r. na zakończenie roku jubileuszowego. Nakazał wtedy, aby we wszystkich kościołach tego dnia po głównym nabożeństwie przed wystawionym Najświętszym Sakramentem odmówić litanię do Najświętszego Serca Pana Jezusa oraz akt poświęcenia rodzaju ludzkiego Najświętszemu Sercu. Początkowo uroczystość obchodzono w ostatnią niedzielę października. Po reformie liturgicznej w 1969 r. uroczystość została przeniesiona na ostatnią niedzielę roku kościelnego. Umieszczenie tej uroczystości na końcu kalendarza wiąże się z biblijnym rozumieniem czasu i odzwierciedla zarazem sens roku liturgicznego, który jakby odtwarza najważniejsze zdarzenia w dziejach zbawienia.

Święty Wojciech, święty Stanisław – biskup krakowski, święty Stanisław Kostka i święty Andrzej Bobola. Trzej męczennicy i jeden wyznawca. Orędownicy naszego Narodu przed Bogiem, apostołowie odrodzenia Polski. U boku Najświętszej Maryi Panny Królowej Korony Polskiej sprawują niebiański patronat nad naszą Ojczyzną. Skutecznie i ofiarnie.

W planie nadprzyrodzonym rozbiory Polski były gwałtem zadanym prawu Bożemu, zakłóceniem porządku moralnego. Dlatego odzyskanie niepodległości stawało się zawsze sprawą sumienia. Błogosławiony ojciec Honorat Koźmiński, kapucyn, wierzył, że niepodległość może wywalczyć takie pokolenie, które wyrzeknie się egoizmu i będzie kierować się duchem ofiarności oraz służby. By przygotować takie kadry, ojciec Honorat zakładał zgromadzenia bezhabitowe do pracy wśród świeckich różnych stanów i prowadził formację poprzez konfesjonał – jedyne miejsce wolne od obcej cenzury. Jak potrzebna była taka posługa, świadczy fakt, że do spowiedzi u zakonnika przybywali Polacy nawet z miejsc odległych o 300 kilometrów. Kościół katolicki przez cały okres niewoli umacniał świadomość narodową, integrował podzielony Naród, był zwornikiem jedności. Wskazywał, że droga do niepodległości prowadzi przez świętość – osobistą i w wymiarze społecznym, którą trzeba zdobywać przez współpracę z łaską Bożą.

Polonia semper fidelis
Wstawiennictwu naszych patronów zawdzięczamy świetne wiktorie nad nieprzyjaciółmi wiary i Polski, niezliczone zwycięstwa duchowe w sumieniach ludzkich, orędownictwo w chwilach zwątpienia, umocnienie, gdy gasła nadzieja. Święty Wojciech z czeskiego rodu Sławnikowiców, misjonarz, przyprowadza nas do samych źródeł chrześcijaństwa w Polsce. Jego śmierć dopełniła – przez męczeństwo dla Chrystusa – chrztu przyjętego przez Mieszka I, stała się jednym z kamieni węgielnych polskiej państwowości i organizacji kościelnej – pozostającej nieprzerwanie od 1000 r., czyli zjazdu gnieźnieńskiego przy relikwiach świętego męczennika, w jedności ze Stolicą Apostolską. To istotny dar Wojciechowy dla Polski: Kościół na naszych ziemiach został mocno osadzony w dziejach Narodu – gdy nie było państwa, znajdował on oparcie w strukturach Kościoła, które nie uległy dziejowym burzom. Ta więź pomogła przetrwać nam czasy rozbiorów i okupacji, także tej po 1945 r., co sprawiło, że Polska była i jest “semper fidelis”, zachowuje cały depozyt wiary katolickiej. Dzięki tej więzi została Polską – ze swoim profilem duchowym, kulturą.

Święty Wojciech ogłoszony patronem piastowskiej Polski już w chwili kanonizacji, w 999 r., łączy braterską więzią Czechów, Polaków i Węgrów, a szerzej – jest patronem naszej obecności w rodzinie chrześcijańskich narodów Europy. Dziś, gdy realizowany przez Unię Europejską skrajnie laicki model jedności odrzuca Chrystusa i chrześcijańskie dziedzictwo, św. Wojciech – jak mówił Jan Paweł II – przypomina, że prawdziwa jedność musi być wspólnotą ducha na fundamencie cegieł przepalonych ogniem Ewangelii. Tylko taka jedność nie zagrozi suwerenności państw i tożsamości narodów, uszanuje godność każdego człowieka.

Non possumus
Patroni Polski zaskakują aktualnością swego przesłania. Święty Stanisław, biskup krakowski, który “legł pod mieczem królewskim”, poniósł śmierć w obronie zasad moralności chrześcijańskiej. Zginął, bo Bolesław Śmiały uznał, że “miesza się do polityki”. Jako wierny sługa Chrystusa biskup Stanisław nie mógł milczeć, gdy władca zamiast troską o dobro wszystkich poddanych kierował się partykularnymi interesami. Musiał zaangażować się w politykę, bo jest to obowiązek każdego chrześcijanina. Jego “non possumus”, podjęte po wiekach przez Episkopat pod przewodnictwem Prymasa Tysiąclecia w odpowiedzi na zamach władz komunistycznych na wolność i prawa Kościoła, a więc i Narodu, jest wielkim wołaniem o obecność prawa Bożego w życiu publicznym, o budowę ładu społecznego na wartościach chrześcijańskich. Patronat św. Stanisława jest wyjątkowo potrzebny w obecnych czasach rugowania Chrystusa z życia publicznego. Biskup-męczennik, który nie uznawał kompromisu, gdy chodziło o zasady moralności chrześcijańskiej, dodaje odwagi duchownym i świeckim, by odważnie, z gotowością na męczeństwo, bronili wiary.

Naszej wolności i suwerenności może bardziej niż zewnętrzne problemy zagraża nasze sumienie znieprawione przez grzechy, egoizm, wiarołomstwo, niezgodę. Bo “niczym Sybir, niczym knuty, gdy narodu duch zepsuty, to dopiero bólów ból” (Zygmunt Krasiński). Tu możemy uciekać się do św. Stanisława Kostki, patrona młodzieży, pierwszego świętego z zakonu jezuitów. Młodziutki Stanisław wbrew najbliższemu otoczeniu, wielu przeciwnościom, które miały odwieść go od powołania, nie poszedł za głosem świata. Wybrał “białe męczeństwo”: odrzucenie, niezrozumienie, drogę pod prąd. Wskazuje polskiej młodzieży, o którą toczy się potężna walka duchowa, po której stronie stanąć, by wygrać życie.

Upomniał się o patronat
Pewnego wieczoru w 1819 r. przed dominikaninem ojcem Alojzym Korzeniewskim modlącym się w celi wileńskiego konwentu stanął mężczyzna w stroju jezuity i przedstawił się jako Andrzej Bobola. Polecił zakonnikowi otworzyć okno. Po spełnieniu życzenia dominikanin ujrzał rozległą równinę wypełnioną zażarcie walczącymi armiami różnych państw. Andrzej Bobola zapowiedział: “Gdy wojna, której masz obraz przed sobą, zakończy się pokojem, Polska zostanie odbudowana i ja zostanę jej głównym patronem”. Słowa dotrzymał – gdy zakończyła się I wojna światowa, Polska odzyskała niepodległość. Okazała się krucha, zagrożona ze wszystkich stron, więc znów potrzebny był ogromny szturm do Nieba. Gdy w sierpniu 1920 r. ważyły się losy Polski, święty męczennik pospieszył z pomocą: w ostatnim dniu nowenny za wstawiennictwem św. Andrzeja Boboli, w uroczystość Wniebowzięcia NMP, nastąpił Cud nad Wisłą.

Zamęczony w dramatycznym czasie I RP, u schyłku II Rzeczypospolitej uznany za świętego, w III RP – ogłoszony oficjalnie patronem Polski. Nasi orędownicy w Niebie wskazują, że dzieje zbawienia mają inną logikę niż historia ludzka, ale w Bogu stają się jednością.

Niezwykłe “przypominanie” się św. Andrzeja Boboli wskazuje, że oczekuje on naszego współdziałania w sprawach Ojczyzny. Chce służyć pojednaniu i budowaniu jedności nie tylko wśród chrześcijan – przy relikwiach św. Andrzeja to pojednanie stało się już dawno faktem – ale wśród wszystkich czujących duchową więź z naszym Narodem.

Narody nie umierają
Do miana ojców niepodległości odzyskanej w 1918 r. pretendowało wiele osób: mężowie stanu, politycy różnych orientacji, wodzowie. Do zapomnianych orędowników sprawy polskiej, a bardzo dla niej zasłużonym należy Ojciec Święty Benedykt XV, którego pontyfikat rozpoczął się wraz z wybuchem I wojny światowej. Podejmował wiele inicjatyw charytatywnych na rzecz Polaków poszkodowanych przez konflikt zbrojny, czynił zabiegi jednoznacznie popierające odzyskanie przez Polskę niepodległości. Już w 1915 r. opowiedział się za prawem narodów do samookreślenia – zaznaczył, że “narody nie umierają”.

Dzięki dyskretnej sugestii Benedykta XV polscy biskupi zwrócili się z apelem o pomoc duchową i materialną dla Polski. W wyniku kolekty przeprowadzonej 21 listopada 1915 r. w kościołach 42 państw świata zebrano blisko 4 miliony franków szwajcarskich. Wyrazem wielkiej życzliwości Papieża dla naszego kraju było powołanie urzędu wizytatora apostolskiego dla Polski i Litwy, który objął ks. Achilles Ratti, późniejszy Ojciec Święty Pius XI.

Na powitanie odradzającej się Rzeczypospolitej Benedykt XV wystosował 16 października 1918 r. specjalne orędzie do Narodu Polskiego na ręce ks. abp. Aleksandra Kakowskiego, wyrażając życzenie, “aby Polska – odzyskawszy swoją pełną niezawisłość – mogła jak najrychlej w zespole państw zająć przynależne jej miejsce i dalej rozwijać swoją historię narodu cywilizowanego i chrześcijańskiego”.

Małgorzata Rutkowska

Polska musi się nawrócić, bo stoi na progu śmierci. Tak jak nawracali się ci, którzy nie mieli już żadnych obowiązków, miłości, namiętności, pokus, bo za chwilę mieli stanąć przed Bożym obliczem

Śmierć kogoś kochanego może być wspomnieniem radosnym. Odchodzenie z tego świata osób wierzących nie musi i nie powinno rodzić rozpaczy. W polskich rodzinach od wieków przechowywano wspomnienia śmierci najbliższych. Ten pietyzm wyrażał prawdziwą katolicką kulturę. Moment śmierci ojców i matek czy ukochanych władców był traktowany jako najważniejszy przekaz od nich – roztrząsany potem wielokrotnie w szczegółach, a jednocześnie jako świadectwo dobroci Boga.

“Prababka Paulina Rusiecka umarła na raka późną jesienią 1909 roku” – wspomina Anna Saryusz-Zaleska. “Gościliśmy wtedy z rodzicami w Pieniążkowej, Władzio, Teklusia i ja… Przypominam sobie ten żałobny dzień, choć miałam dopiero dwa lata… Obrywamy płatki z kwiatów, po czym wkładamy je do ozdobnych koszyczków. Prowadzą nas za rękę do pokoju prababuni. Leży nieruchomo na wysoko spiętrzonych poduszkach. Wszyscy są poruszeni. Prababka błogosławi nas, dzieci. Cofamy się do drzwi. Wtedy wchodzi ksiądz z wiatykiem. Dorośli klęczą, tłumiąc łzy. Władzio ubrany w komeżkę dzwoni prawdziwym ministranckim dzwonkiem – z całą powagą swoich czterech lat. My, dziewczynki, sypiemy przed księdzem płatki kwiatów. Prababunia przyjmuje Komunię Świętą, po czym wyprowadzają nas znowu na werandę. I – od razu – niespodzianka. Co za radość! Wręczają nam prezent od prababci – każde z nas dostaje talię kart do pasjansa, wiedeńskich, ze znanej firmy Piatnika… Przez całe lata wspominać będę ten podarek ofiarowany in extremis…”.
Spowiedź i rozgrzeszenie, Bóg w Najświętszym Sakramencie, to gwarancja nadziei na życie wieczne. Obecność księdza jest pokrzepieniem, widzialnym znakiem służby Kościoła. Obecność bliskich mówi, że więź pokoleń nie jest formalnością, a czyny miłosierdzia wobec umierających są godnym pochwały świadectwem wiary w Chrystusa.

Odejścia heroiczne

Ludwik XIV w dniu swego odejścia był niczym żołnierz, który ma stanąć na posterunku. Zmienił formę mówienia o sobie. “Quand j’etais roi” (“Kiedy byłem królem”) – mówił. Maria Czapska, siostra ocalonego z Katynia Józefa Czapskiego, przywołała w jednej z książek moment śmierci francuskiego monarchy. “W obecności najbliższej rodziny, dworzan i służby wysłuchał król mszy św., przyjął sakramenta, pożegnał wszystkich, dziękując i przepraszając za swoje winy. Widząc w lustrze u stóp łoża dwóch paziów we łzach: Dlaczego płaczecie? – spytał. – Czyście myśleli, że jestem nieśmiertelny? Ja co do tego nie miałem złudzeń, a zważywszy na mój wiek powinniście byli przygotować się, że mnie utracicie”. Opis tej śmierci, niejako osobiście celebrowanej przez odchodzącego króla, stał się swoistym wzorcem odejścia z tego świata, z pokorą wobec Boga.

Inny rodzaj heroizmu w obliczu śmierci ukazuje Beata Obertyńska. W jednym z sowieckich więzień w przepełnionej celi spotkała stojącą nad grobem staruszkę, Rosjankę. “Jedyny okaz dawnej inteligencji, z jakim się w tiurmach zetknęłam. Takiej delikatności, takiej dobroci, takiej słodyczy i takiej uczynności nie spotyka się często nawet w normalnych warunkach. Siwiutka jak gołąb, chuda, drobna, a schludna wyjątkowo, myślała tylko o tym, jak by której z nas usłużyć, co by której odstąpić, którą by nakryć swoim pledem, której by swój koc podścielić. Miałyśmy wrażenie, że chce nam nagrodzić choć w części to, co nas ze strony Rosji spotkało. (…) Siedzi za ‘religijną propagandę’. Wie, że będzie skazana. Wie, że nie zobaczy już dzieci i wnuków. Wie, że nie przetrzyma więzienia. Nikogo jednak sobą nie zajmuje. Modli się, klęcząc, całymi nocami, wtulona w róg celi jak strzępek uczepionej tam pajęczyny”.
Oto przykład heroicznej wiary. Wiary w Boga, która niweczy lęk, ból, rozpacz i samotność.

Nawrócenia

O tym, że Oskar Wilde był pisarzem i że stał się symbolem dekadencji, wie prawie każde dziecko. O tym, że nawrócił się na katolicyzm przed śmiercią, nie wie prawie nikt. Takie rzeczy z jakiegoś powodu trzyma się w tajemnicy. Wilde, “który sam siebie ogłosił arcygrzesznikiem i archetypowym cynikiem, od dziecka odczuwał wyraźną słabość do katolicyzmu” – pisze jego biograf Joseph Pearce. Trzy tygodnie przed śmiercią wyznał: “Moje zepsucie moralne wynikło w dużej mierze z faktu, że ojciec nie pozwolił mi zostać katolikiem”. Wcześniej stwierdził, że “katolicyzm to jedyna religia, w której warto umierać”. Na dzień przed śmiercią jego przyjaciel zdecydował się sprowadzić do niego księdza pasjonistę. Otrzymał warunkowy chrzest, potem rozgrzeszenie i ostatnie namaszczenie. “I tak na łożu śmierci Wilde spełnił wreszcie proroctwo z własnego wiersza “Rzym nieoglądany”:

Stąd już do domu poszedłbym,
Pielgrzymka ma dobiegła końca.
Choć – zda się –
krwawy płomień słońca
Wskazuje tam, gdzie święty Rzym.

W Wielką Sobotę 2004 r. zmarł 47-letni poeta i pieśniarz Jacek Kaczmarski. Po wieloletniej walce z chorobą, ale nade wszystko po boju, który toczył jego niespokojny duch, to wyrywający się do Boga, to uciekający przed Nim. Świadectwem jego tęsknoty do Miłości i Prawdy są jego piosenki. Ale też wiele w nich ostrych słów potępienia polskiego katolicyzmu (potrafił napisać o Kmicicu: “wierny jest jak topór kata”). Żył pomiędzy fascynacją polskością i pokusą odrzucenia jej. Mawiał o sobie, że jest hedonistą. Na koniec pojednał się z Trójcą Świętą. W Wielki Piątek, dziesięć godzin przed śmiercią, przyjął sakrament chrztu świętego.

Wiele mówi się w tym roku o Fryderyku Chopinie. Niezwykle jednak mało, niemal nic o tym, że ten artysta, pogrążony za życia bez reszty w swojej twórczości i w absorbującym go swoimi sprawami “modnym świecie”, przed śmiercią się nawrócił. Przejmujące świadectwo przedstawił jego przyjaciel, ks. Aleksander Jełowicki, przełożony Misji Polskiej Zmartwychwstańców w Paryżu, w liście do Ksawery Grocholskiej.

“(…) Zawsze słodki i miły, i dowcipem wrzący, a czuły ponad miarę, zdawał się już mało należeć do ziemi. Ale, niestety, o Niebie nie myślał. Miał on niewielu dobrych przyjaciół, a złych, tj. bez wiary, bardzo wielu. (…) Pobożność, którą z łona matki Polki był wyssał, była mu już tylko rodzinnym wspomnieniem. A bezbożność towarzyszów i towarzyszek jego lat ostatnich wsiąkała coraz bardziej w chwytny umysł jego i na duszy jego jak chmura ołowiana osiadła zwątpieniem. I tylko już mocą wykwintnej przyzwoitości jego się stawało, że się nie naśmiewał głośno z rzeczy świętych, że jeszcze nie szydził. W takim to opłakanym stanie schwyciła go śmiertelna piersiowa choroba”.

Ksiądz Jełowicki, przyjaciel z lat dziecinnych, na wszelkie sposoby próbował nakłonić Chopina do przygotowania się na śmierć przez spowiedź sakramentalną. Chopin tłumaczył, że nie może przyjąć sakramentów, “bo już ich nie rozumiem po twojemu”. Ksiądz Jełowicki i współbracia nie ustawali w modlitwie za słabnącego w oczach kompozytora, podczas gdy drzwi jego pokoju zamykano przed księdzem. “Nazajutrz przypadł dzień św. Edwarda, patrona ukochanego brata mojego. Ofiarując za jego duszę Mszę świętą, tak prosiłem Boga: O Boże, litości! Jeżeli dusza brata mego Edwarda miłą jest Tobie, daj mi dzisiaj duszę Fryderyka! Więc ze zdwojoną troską szedłem do Chopina. Zastałem go u śniadania, do którego gdy mię prosił, ja rzekłem: ‘Przyjacielu mój kochany, dziś są imieniny mego brata Edwarda. (…) W dzień mego brata daj mi wiązanie’. ‘Dam ci, co zechcesz’, odpowiedział Chopin, a ja odrzekłem: ‘Daj mi duszę twoją!’. ‘Rozumiem cię, weź ją!’ – odpowiedział Chopin i usiadł na łóżku. Wtedy radość niewymowna, ale oraz i trwoga ogarnęły mię. Jakżeż wziąć tę miłą duszę, by ją oddać Bogu? Padłem na kolana, a i w sercu moim zawołałem do Pana: ‘Bierz ją sam!’. I podałem Chopinowi Pana Jezusa ukrzyżowanego, składając Go w milczeniu na jego dwie ręce. I z obu oczu trysnęły mu łzy.

‘Czy wierzysz?’, zapytałem. Odpowiedział: ‘Wierzę’. ‘Jak cię matka nauczyła?’. Odpowiedział: ‘Jak mię nauczyła matka!’. I wpatrując się w Pana Jezusa ukrzyżowanego, w potoku łez swoich odbył spowiedź świętą. I tuż przyjął wiatyk i Ostatnie Pomazanie, o które sam prosił… Od tej chwili przemieniony łaską Bożą, owszem, samym Bogiem, stał się jakoby innym człowiekiem. (…)
Tegoż dnia poczęło się konanie Chopina. (…) W końcu on, co zawsze był tak wykwintnym w mowie, chcąc mi wyrazić całą wdzięczność swoją, a oraz i nieszczęście tych, co bez Sakramentów umierają, nie wahał się powiedzieć: ‘Bez ciebie, mój drogi, byłbym zdechł – jak świnia!’.

W samym skonaniu jeszcze raz powtórzył Najsłodsze Imiona: Jezus, Maria, Józef, przycisnął krzyż do ust i do serca swego i ostatnim tchnieniem wymówił te słowa: ‘Jestem już u źródła szczęścia!…’. I skonał. Tak umarł Chopin. Módlcie się za nim, ażeby żył wiecznie”.

On nie umarł, tylko śpi

Karolina Lanckorońska, więźniarka Ravensbrück, przez wiele miesięcy obcowała codziennie ze śmiercią, nieraz zadawaną w sposób bestialski – w przydzielonym jej bloku umierało dziennie 120, 130 kobiet – ze śmiercią odartą z majestatu, godności i szacunku. Będąc przed wojną wykładowcą uniwersyteckim, historykiem sztuki, także tutaj, nie zważając na upodlające człowieczeństwo warunki – po wypełnieniu w ciągu dnia przy ciałach zmarłych ostatnich posług – wieczorami, w baraku, głosiła swoim wynędzniałym towarzyszkom wykłady: o literaturze starożytnej Grecji, o malarstwie religijnym Rembrandta. Wypożyczała ukryte w sienniku tomy Szekspira… W Wielkim Tygodniu 1945 roku zgłosiły się do niej Polki z prośbą, by dostosowała wykłady do tematyki Wielkiego Tygodnia. Sądziły, że to ostatni ich Wielki Tydzień. “(…) Na Piątek i Sobotę wybrałam odpowiednie dzieła i wiersze Michała Anioła wraz z opisem wielkich przeżyć religijnych ostatniego okresu jego życia…” – napisała po latach Lanckorońska we wspomnieniach. To właśnie jest Polska. Taka Polska, która razi bezbożników, niepokoi odarte z szacunku dla Boga i spraw ostatecznych potęgi.

Pogrzeb prezydenta na Wawelu – jakże podniosły, dumny, wspaniały i uroczysty katolicki akt modlitewny, wraz z Ofiarą Chrystusa, podczas Mszy Świętej. Niezwykły akcent w czasie tak wielkiego poniżenia Narodu i państwa. Hołd, należny Bogu, jako dziękczynienie i błaganie zarazem za tego, który zginął podczas pełnienia służby dla Ojczyzny. To był także wielki znak dla Polski. Bo była to nagła odsłona innego świata: piękna, blasku, majestatu i miłosierdzia Boga, pośród morza martwoty, zła, brudu i brzydoty. Dlatego tak zaatakowano to wielowymiarowe duchowe wydarzenie. Ale pogrzeb pary prezydenckiej pozostawił w Polakach ślad, jakby zapisane ręką Boga przypomnienie: “Do Mnie należycie”.

Rozalia Celakówna, krakowska pielęgniarka, mistyczka i apostołka Intronizacji Serca Jezusowego z pierwszej połowy ubiegłego wieku, w jednej ze swych wizji ujrzała symboliczny obraz. W samym sercu Krakowa na przecięciu ulic dostrzegła trumnę przykrytą postrzępioną czarną szmatą. “Kto umarł?” – zapytała. “To nie jest zmarły człowiek, tylko śpi w letargu” – padła odpowiedź. Rozległ się dźwięk dzwonu. Na ten dźwięk człowiek leżący w trumnie powstał. Był piękny, pełen życia. “Tym śpiącym człowiekiem łachmanem okrytym jest Polska. Kiedy odzyska wolność, wtedy będzie o wiele wspanialsza, niż była” – padło wyjaśnienie wizji.

Wiosną 1938 roku Rozalia usłyszała słowa: “Trzeba ofiary za Polskę, za grzeszny świat. (…) Ratunek dla Polski jest tylko w Moim Boskim Sercu”. W lipcu tego samego roku: “Polska nie zginie, o ile przyjmie Chrystusa za Króla w całym tego słowa znaczeniu, jeżeli się podporządkuje pod prawo Boże, pod prawo Jego Miłości. Tylko te państwa nie zginą, które będą oddane Jezusowemu Sercu przez Intronizację, które Go uznają swym Królem i Panem. Państwa oddane pod panowanie Chrystusa i Jego Boskiemu Sercu dojdą do szczytu potęgi i będzie już jedna owczarnia i jeden pasterz”. Tej zapowiedzi towarzyszyła przestroga: “Pamiętaj, dziecko, by sprawa tak bardzo ważna nie była przeoczona i nie poszła w zapomnienie. (…) Jest to ostatni wysiłek Miłości Jezusowej na ostatnie czasy!”.
Wybór, przed jakim dziś stoimy jako Polacy, jest jasny: albo zburzymy dotychczasowy porządek moralny, porządek chrześcijański, który obowiązywał w Polsce od daty jej chrztu w 966 roku – jednym z jego znaków rozpoznawczych jest najwyższy szacunek, jakim otaczany jest człowiek umierający i moment jego śmierci – odcinając się w ten sposób od całej historii naszego Narodu i od katolickiej wiary, albo pozostaniemy wierni Bogu. I będziemy wprowadzać w życie Jego plany względem naszego państwa. Wszystkie wielkie zwycięstwa Polski, także militarne, były zwycięstwami pod sztandarem Jezusa i Maryi.

Dziś, niczym wygłodniały wilk, czai się u progu klęska, finis Poloniae, gotowa, by skoczyć nam do gardła. Klęska związana z odrzuceniem prawa miłości na rzecz prawa nienawiści, z zaparciem się Chrystusa i usuwaniem krzyża. Tych rzeczy jeszcze w Polsce nie było. Nie było zabijania w biały dzień jednych Polaków przez innych Polaków tylko dlatego, że mają inne poglądy polityczne. Jednym ze znaków, jakie towarzyszą wyborom zła dokonywanym przez część prominentnych osób w państwie, są coraz liczniejsze wypadki porzucenia stanu duchownego, apostazja w Kościele. Jeszcze wyraźniej wskazują one, że walka, która toczy się w Polsce, jest walką duchową. Plan sił ciemności jest taki, by zniszczyć to, co jest najszlachetniejsze w Polakach – a co jest bardziej szlachetne niż służba Bogu przy ołtarzu? – i sprawić, by się nawzajem pozabijali. W 1940 roku, cztery lata przed śmiercią, Rozalia Celakówna usłyszała od Pana Jezusa, że najbardziej bolą Go “obojętność, wzgarda i zdrada kapłanów”. “Módl się gorąco za nich i składaj ofiary z siebie, by kapłani byli świętymi… Dlatego jest tyle zła, bo nie ma świętych kapłanów”.

W oczekiwaniu na uzdrowienie

Hasło wysuwane dziś pod adresem polityków: “Przestańcie się kłócić!”, sugeruje, że są tu jakieś niegrzeczne dzieci, które okładają się łopatkami w piaskownicy. To fałsz. Polska potrzebuje wiary w jedynego prawowitego Władcę, w Chrystusa Pana. Musi nawrócić się do Niego, bo stoi na progu śmierci. Tak jak nawracali się – dosłownie, zwracali tylko ku Niemu ci, którzy nie mieli już żadnych spraw, żadnych miłości, namiętności, pokus, obowiązków, bo już za chwilę mieli stanąć przed Jego Obliczem. Zwracając się ku Chrystusowi, całkowicie i bez reszty, rozpoznawali Go. Są ich nieprzeliczone rzesze. Świadectwa ich śmierci wołają: “Bóg jest!”. Oni Go ujrzeli.

Kiedy On będzie uznany, w Jego bóstwie, potędze i miłości, czczony, szanowany, kochany, wtedy łuski opadną z oczu i ci, którzy w polityku z PiS lub obrońcy wiary widzą śmiertelnego wroga, bo zaślepia ich nienawiść i pycha, zobaczą brata. Tego nie uczynią żadne zaklęcia wzywające do zgody, lamenty nad upadkiem norm, kultury, polityki, cywilizacji, demokracji, standardów, żadne argumenty, tylko uzdrawiające działanie samego Boga. W Polsce nie brakuje tradycji, “standardów” i talentów, jak sobie radzić z problemami politycznymi i gospodarczymi. Brakuje wiary w Boga.

Ewa Polak-Pałkiewicz

Były prezydencki minister Andrzej Duda opowiedział zespołowi ds. katastrofy smoleńskiej o przejęciu obowiązków prezydenta przez Bronisława Komorowskiego 10 kwietnia. Podał, że tego dnia po południu dowiedział się o telegramie z Rosji ws. śmierci Lecha Kaczyńskiego. Szef zespołu Antoni Macierewicz relacje Dudy ocenił jako “wstrząsające”.

- Oznacza to bowiem, że przyjęcie pełnienia funkcji prezydenta Rzeczypospolitej odbyło się w oparciu o decyzję pana prezydenta Miedwiediewa – powiedział Macierewicz. Po posiedzeniu poseł PiS powiedział, że zespół będzie chciał spotkać się z Lechem Czaplą, a od przebiegu tej rozmowy będzie zależało, czy będzie chciał także rozmawiać z prezydentem Bronisławem Komorowskim.

Podczas spotkania z parlamentarnym zespołem ds. katastrofy smoleńskiej Duda relacjonował, że w dniu, kiedy rozbił się prezydencki samolot 10 kwietnia przed południem dzwonił do niego m.in. szef Kancelarii Sejmu Lech Czapla, przekonując, że obowiązki prezydenta w związku z katastrofą smoleńską powinien przejąć ówczesny marszałek Sejmu Bronisław Komorowski. Duda mówił, że nie chciał się zgodzić, argumentując, że ciało prezydenta Lecha Kaczyńskiego nie zostało odnalezione, nie ma także oficjalnej noty dyplomatycznej ze strony rosyjskiej informującej o jego śmierci.

Jak relacjonował Duda, po południu, ok. godziny 14, Czapla przekazał mu telefonicznie informację, że “przyszedł telegram” od prezydenta Rosji Dmitrija Miedwiediewa do ówczesnego marszałka Sejmu, informujący o tym, że prezydent Lech Kaczyński nie żyje, Duda dodał, że Czapla powiedział mu też, że Komorowski rozmawiał telefonicznie z Miedwiediewem. – O ile pamiętam, (…) powiedziano mi, że była to rozmowa telefoniczna pomiędzy panem marszałkiem Komorowskim a panem prezydentem Miedwiediewem – zaznaczył. Duda relacjonował, że wówczas powiedział Czapli, by Komorowski “robił jak uważa”.

Podczas posiedzenia zespołu Duda powiedział, że pierwszy telefon od Czapli otrzymał ok. godz. 11.; Czapla poinformował go wówczas, że Komorowski “zaraz wygłosi oświadczenie o tym, że przejmuje wykonywanie tymczasowo obowiązków prezydenta”. Dodał, że Czapla powoływał się na zapis konstytucji mówiący o śmierci prezydenta.

- Zapytałem: czy ktoś z państwa (…) widział ciało pana prezydenta. Odpowiedź była: nie. Czy otrzymaliście państwo jakąś notę dyplomatyczną ze strony rosyjskiej informującą o tym, że pan prezydent nie żyje. Odpowiedział, że nie – mówił Duda. Jak zaznaczył, powiedział wówczas Czapli, że jeśli Komorowski w takiej sytuacji wygłosi oświadczenie o przejęciu obowiązków prezydenta, będzie to złamanie konstytucji. Według niego, rozmowa z Czaplą zakończyła się “dosyć gwałtownie”.

Moja reaktywnosc na komentarze rowniez bedzie spowolniona… ale bedzie !

pozdrawiam wszystkich zdrowo myslacych i szukajacych prawdy

W czwartek rano Krzyż sprzed Pałacu Prezydenckiego został przeniesiony „pod osłoną nocy” do prezydenckiej kaplicy. Zdaniem szefa kancelarii prezydenta, Jacka Michałowskiego – docelowym miejscem krzyża jest kościół p.w. św. Anny, tak jak to wynika z umów pomiędzy prezydencką kancelarią, harcerzami i stroną kościelną. Akcja pracowników Kancelarii, zwłaszcza okoliczności jej przeprowadzenia, wzburzyła nie tylko obrońców krzyża, ale także wielu uczestników życia publicznego.

Premier Donald Tusk, przebywający obecnie w Brukseli, cieszy się z akcji. Mówił: – To dobra decyzja, przez wielu Polaków, szczególnie warszawiaków oczekiwana. Premier dodał, że był wcześniej poinformowany o planowanych działaniach w sprawie Krzyża. Wyraził również nadzieję, że uda się stopniowo tę sprawę „uporządkować” i wyciszyć narosłe wokół niej niepotrzebne emocje.

Tymczasem, akcja przeniesienia Krzyża – wręcz przeciwnie – emocje dopiero wzbudza. Na portalach internetowych aż huczy od słów oburzenia. Zwraca się szczególnie uwagę na sposób przeprowadzenia akcji przez pracowników Kancelarii Prezydenta.

Zdaniem ks. Józefa Klocha, rzecznika Konferencji Episkopatu Polski, biskupi byli zaskoczeni akcją: – Byliśmy zaskoczeni, gdy zobaczyliśmy zdjęcia sprzed Pałacu Prezydenckiego – powiedział ks. Kloch. – Biskupi diecezjalni apelowali o upamiętnienie ofiar katastrofy, o godny pomnik. Proponowali również powołanie komitetu autorytetów społecznych i przedstawiciele rodzin ofiar – przypomniał. – Gdyby taki komitet został powołany, przeniesienie krzyża odbyłoby się w zupełnie innych warunkach – podkreśla rzecznik Episkopatu.

Swojego wzburzenia nie kryje również Marek Jurek, były marszałek Sejmu, lider Prawicy Rzeczpospolitej: – To złośliwa decyzja pogłębiająca kryzys. Zamiast podjęcia poważnych rozmów jak uszanować krzyż, co zrobić, żeby ustały gorszące konflikty pod krzyżem, mamy kolejną jednostronną i wymierzoną w publiczną obecność krzyża decyzję polityków Kancelarii Prezydenta – stwierdził.- Niestety, politycy ci nie potrafili porzucić sformułowanego na samym początku założenia, według którego w pobliżu urzędu publicznego nie może stać krzyż. A jeśli tak – to może i procesja Bożego Ciała nie powinna chodzić przed Pałacem Prezydenckim? – zapytuje były marszałek Sejmu.

Ewa Kochanowska, wdowa po RPO Januszu Kochanowskim, obawia się, że akcja pracowników Kancelarii będzie miała negatywne konsekwencje dla śledztwa w sprawie katastrofy smoleńskiej: – Schowanie krzyża odbieram jako próbę zatarcia pamięci o 10 kwietnia. To odbiera nadzieję na jakiekolwiek postępy w śledztwie. Uważam, że schowanie krzyża jest kolejną próbą marginalizowania sprawy katastrofy smoleńskiej. Może być również pierwszym krokiem do zakończenia dialogu o budowie pomnika, upamiętniającego ofiary katastrofy smoleńskiej.

Z kolei publicysta Bronisław Wildstein, wypowiadając się dla portalu Fronda.pl stwierdził: - Sposób, jaki dokonano przeniesienia krzyża, nie mieści się w standardach demokratycznych. Dziwnie wygląda demokracja, w której ukrywa się decyzje przed opinią publiczną. Dodał, że: – Przeniesienie krzyża odbyło się zupełnie poza opinią publiczną. Po cichutku, nagle został on przeniesiony do kaplicy. Sposób ten budzi spore wątpliwości. To działo się ukradkiem, choć całą sprawę wywołał przecież prezydent swoimi oficjalnymi wypowiedziami i wywiadami. Pokazywane jak próba załagodzenia konfliktu wmurowanie tablicy w Pałac Prezydencki wyglądało natomiast jak prowokacja – stwierdził.

Andrzej Melak, brat tragicznie zmarłego w katastrofie smoleńskiej przewodniczącego Komitetu Katyńskiego Stefana Melaka dobitnie powiedział: - To jest coś strasznego, czego dopuścił się szef Kancelarii Prezydenta. Zrobił to z premedytacją na oczach całego świata. Napluł Polakom po prostu w twarz. Tak bym to nazwał.

**********************************

(bibula.com)

Według informacji portalu Niezależna.pl – dziś rano kilku mężczyzn w garniturach, prawdopodobnie funkcjonariuszy BOR, usunęło Krzyż Pamięci sprzed Pałacu Prezydenckiego. – Jestem w szoku - mówi portalowi Niezależna.pl Beata Gosiewska, wdowa po śp. Przemysławie Gosiewskim.

- Idąc do pracy, przechodziłem obok Pałacu Prezydenckiego. Zdziwiło mnie, że jest mnóstwo policji. Nagle kilku panów w gaarniturach – podejrzewam, że byli to funkcjonariusze BOR, usunęło znicze i zdjęcia, które leżały obok, a następnie wzięło krzyż i przeniosło go gdzieś w głąb Pałacu, chyba w jakieś boczne wejście – opowiada portalowi Niezależna.pl świadek tych wydarzeń.

Jacek Michałowski, szef Kancelarii Prezydenta, powiedział, że Krzyż został przeniesiony do kaplicy w Kancelarii Prezydenta. - Bez wiedzy prezydenta Komorowskiego decyzja o przeniesieniu Krzyża nie mogła zapaść - potwierdził Michałowski. Ze słów szefa Kancelarii Prezydenta wynikało także, że o akcji wiedział premier Donald Tusk i prezydent Warszawy Hanna Gronkiewicz-Waltz

Straż miejska upomina osoby, które schodzą się przed Pałac, próbując się modlić. Jeden z obrońców krzyża, Dariusz Wernicki, powiedział w TVP Info, że mimo tak skandalicznego zachowania funkcjonariuszy osoby, którym zależy na upamiętnieniu katastrofy smoleńskiej, będą pełnić całodobowe dyżury przed Pałacem i domagać się postawienia pomnika ofiar.

- Jestem w szoku. To metody żywcem z PRL i stanu wojennego. Mówi się od kilku dni, że miał polecieć do Smoleńska, tymczasem ja o tej pielgrzymce słyszałam tylko w mediach. Nikt do mnie w tej sprawie nie dzwonił – mówi portalowi Niezależna.pl Beata Gosiewska, wdowa po śp. Przemysławie Gosiewskim.

O planach usunięcia Krzyża wiedzieli najprawdopodobniej biskupi warszawscy. Przypomnijmy, że przedwczoraj ks. Stanisław Małkowski został wezwany do kurii, gdzie zakomunikowano mu, że ma zakaz odprawiania nabożeństw i modlitwy w tym miejscu. W przeciwnym razie zagrożono mu zakazem wykonywania posługi kapłańskiej. – Ulica to nie miejsce do modlitwy – stwierdził w rozmowie z “Rzeczpospolitą” ks. Grzegorz Kalwarczyk, kanclerz kurii.

Uwaga!

Dziś wieczorem zwolennicy pozostawienia krzyża przed Pałacem Prezydenckim spotykają się tam o godz. 21 na Apelu Jasnogórskim. Zachęcamy do uczestnictwa w spotkaniu i nabożeństwie oraz do przynoszenia własnych krzyży.

Nie pozwólmy władzy zacierać pamięci o ofiarach katastrofy smoleńskiej.
*************************************

Mandaty za ustawianie przed Pałacem Prezydenckim krzyży, zdjęć czy zniczy zapowiada prezydent Warszawy Hanna Gronkiewicz-Waltz. Jej zdaniem sytuacja będzie się jednak uspokajać.

- Sytuacja nie będzie coraz bardziej napięta, bo relikwią miał być podobno ten krzyż, a krzyż został przeniesiony do kaplicy. A jeśli kolejne krzyże, zdjęcia i inne rzeczy, tak jak do tej pory, będą się dalej pojawiały, to, tak jak w innych państwach, takim osobom będzie zwracana uwaga, a jeśli uwaga nie będzie wysłuchana, to normalnie dostaną mandat, tak jak w każdym innym przypadku, w każdym innym miejscu – podkreśliła Gronkiewicz-Waltz.

- Nie możemy się oszukiwać i mówić, że to był symbol religijny. Jakby ludzie chcieli się modlić naprawdę, to by przyszli pod krzyż na Placu Piłsudskiego, który jest stabilny, a gdzie nikogo nie było. Tam chodzi o wykorzystywanie krzyża, by podważać normalne funkcjonowanie Bronisława Komorowskiego i wymuszanie rzeczy, której nie można zrobić, to znaczy, żeby w miejscu krzyża był pomnik – przekonywała Gronkiewicz-Waltz.

************************************

Warszawska kuria zagroziła ks. Stanisławowi Małkowskiemu zakazem wykonywania obowiązków kapłańskich – donosi “Rzeczpospolita”. Wszystko przez to, że ksiądz odprawiał nabożeństwa pod krzyżem przed Pałacem Prezydenckim.

Ks. Małkowski: Krzyż został zbezczeszczony

- Funkcjonariusze publiczni nie mogą dysponować krzyżami, jak im się podoba. Doszliśmy do momentu, w którym należy przypomnieć słowa kardynała Stefana Wyszyńskiego: Non possumus – mówi portalowi Fronda.pl ksiądz Stanisław Małkowski.

Ks. Stanisław Małkowski: Decyzja władz mnie nie dziwi. Jest ona konsekwencją ich polityki wobec krzyża i katastrofy smoleńskiej. Niestety, wynika ona również z błędnej postawy części hierarchów. Kilka dni temu Kościół zaapelował o odłączenie krzyża od polityki. Jednak oznacza to również odłączenie polityki od Chrystusa. A tylko on jest w stanie zrobić, by ze zła wynikło dobro. Przecież ludzie modlący się pod Pałacem między innymi właśnie tego chcą. Chcą, by ze zła, jakim była katastrofa smoleńska, wynikło jakieś dobro. I ono się dzieje, np. w postaci budzenia się ludzkich sumień. Jednak to może się dziać tylko mocą Chrystusa. W normalnym ludzkim porządku ze zła wynika tylko zło.

Również dla ludzi niewierzących krzyż jest symbolem miłości Chrystusa, Jego bezinteresownej ofiary.

Sposób, w jaki przeniesiono krzyż, jest jego zbezczeszczeniem. On został przecież poświęcony, obmodlony. Funkcjonariusze publiczni nie mogą dysponować krzyżami, jak im się podoba. To może prowadzić do sytuacji, w której oni będą decydowali, gdzie mogą stać krzyże, a gdzie nie.

Wydaje mi się, że doszliśmy do momentu, w którym należy przypomnieć słowa kardynała Stefana Wyszyńskiego. On mówił, że gdy cesarz siada na ołtarzu należy wzywać: Non possumus.

Jeden z najbardziej znanych niepoprawnych politycznie historyków nazywanych złośliwie przez mainstreamowe media  “negacjonistami”, Brytyjczyk David Irving odwiedzi w tym miesiącu Polskę. Autor światowego bestsellera “Drezno: Apokalipsa 1945″ zamierza poprowadzić tygodniową wycieczkę po miejscach pamięci II wojny światowej, w tym odwiedzić niemiecki obóz koncentracyjny w Treblince.

Wizyta Irvinga już wzbudza histerię ze strony środowisk żydowskich, które zdążyły postawić w stan gotowości polską administrację. Żydowskie źródła podają, że rzecznik polskiej ambasady w Londynie zapewniła, iż wizyta brytyjskiego historyka będzie się odbywać pod “ścisłą obserwacją”. Rzecznik miała również wyrazić się, że “Rzeczpospolita Polska podziela niepokoje brytyjskiej społeczności żydowskiej w tej kwestii”. Dodała jednak, że Irving nie jest ścigany listem gończym przez Unię Europejską, ani Wielką Brytanię, tak więc polskie państwo nie może w żaden sposób interweniować w sprawie jego przyjazdu do kraju.

Jednak to nie koniec żydowskiego cyrku. Linda Paterson z brytyjskiej sekcji instytutu Yad Vashem wyraziła nadzieję, że polskie władze zabronią Irvingowi wizyty w Treblince.

- Oprowadzanie po obozie koncentracyjnym przez znanego negacjonistę Holokaustu jest niewłaściwe i konfrontacyjne – dodała.

Karen Polock, szef Holokaust Educational Trust:

- David Irving jest rasistą i negacjonistą Holokaustu który nie ma innego celu poza dalszym prowokowaniem skrajnie prawicowych ekstremistów i tych, którzy będą obrażać pamięć ofiar i niedobitków Holokaustu.

Przypomnijmy: historyk David Irving został skazany w 2005r. przez rząd austriacki na 3 lata więzienia na mocy nakazu wydanego w 1989r. Wówczas w tym kraju poprowadził serię niepoprawnych wykładów dotyczących II wojny światowej.  Z więzienia został zwolniony w roku 2006. Narodowe Odrodzenie Polski prowadziło wówczas czynną akcję protestu przeciwko sowieckim metodom sądu austriackiego. Irving przez wiele lat publikował swoje teksty w “Szczerbcu”.

Do Polski Irving przyjedzie z wycieczką pod koniec września. Przed tym ma w planach 8 wykładów w miastach brytyjskich takich jak Manchester, Edynburg i Bradford.

Informacja na podstawie: totallyjewish.com

Problem komór gazowych

Na obecnym etapie interpretacji historii (czytaj: manipulacji historią), po powojennych kilkunastoletnich wahaniach, zrezygnowano z mitu ludobójczego wykorzystania komór gazowych w niemieckich obozach koncentracyjnych położonych na terenie III Rzeszy w jej przedwojennych granicach, lecz pozostawiono je jedynie na terenie niemieckich obozów położonych na terenie dzisiejszej Polski. Proces ten należy traktować jako sprzężenie działań sił syjonistycznych z aspiracjami strony niemieckiej, której długofalowa polityka dąży do wybielenia swojej historii. Dokonuje się to nawet kosztem dodatkowych wypłat dla ruchu roszczeniowego. Te ustępstwa wobec forsowanego mitu ludobójczego wykorzystania komór gazowych nie dotyczą obozów niemieckich położonych na okupowanych przez III Rzeszę ziemiach polskich, bowiem nowa strategia interpretacji i manipulacji historią zakłada, że na tych ziemiach, przy udziale miejscowej ludności oraz z wykorzystaniem ‘przemysłowych’ procesów zagłady, dokonany został tzw. Holokaust.

Jednym z obozów koncentracyjnych gdzie swego czasu uparcie twierdzono przez lata o ludobójczym wykorzystaniu komór gazowych, był obóz KL Dachau. Dziś jedynie dla celów czysto propagandowych powtarza się nieprawdziwe informacje o ludobójczym wykorzystaniu komór gazowych w tymże obozie. W propagandzie lewicowo-syjonistycznej celuje internetowa encyklopedia Wikipediia która pod hasłem “Dachau (KL)” jedynie w wydaniu polskojęzycznym pisze o ludobójczym wykorzystaniu komór gazowych, lecz w wydaniu angielskim, nie istnieje żadna na ten temat wzmianka, poza nie związanym z KL Dachau przypisem. W polskojęzycznym haśle zilustrowano też obóz dezorientującym czytelnika zdjęciem “komór gazowych” – w ujęciu z daleka. Z bliska jednak, każda wizytująca ten obóz osoba jest w stanie osobiście przeczytać wielojęzyczny napis umieszczony przed “komorami gazowymi”. Napis przed komorami gazowymi w KL Dachau głosi: ”Komora gazowa – zakamuflowana jako ‘pomieszczenie z natryskami’. Nigdy nie była używana jako komora gazowa.” Napis ten (sam w sobie wewnętrznie sprzeczny) poparty został oficjalnym listem przesłanym przez Muzeum Holokaustu w Waszyngtonie panu Erichowi Brudehl, który zwrócił się z prośbą o wyjaśnienie zastosownia “komór gazowych” w obozie KL Dachau. W liście z Muzeum Holokaustu, datowanym na 28 stycznia 1998 roku czytamy, że “[Obóz w] Dachau nigdy nie był planowany jako obóz śmierci ["extermination camp"]. [...] Po decyzji Ostatecznego Rozwiązania, zbudowano w 1942 roku krematorium oraz komorę gazową, której użycie jednak nie może być potwierdzone. [...] Jest to zgodne z innymi badaczami obozu Dachau. Jakkolwiek amerykańscy żołnierze twierdzili, że ludzie byli tam gazowani, lecz po procesach [sądowych] Dachau i studiach historycznych, zgodne twierdzenie wydaje się stanowić, że ludzie byli tam rutynowo zabijani na wiele brutalnych sposobów, lecz nie gazowani.”

Problem “6 milionów ofiar żydowskich”

Według historyków i badaczy nieoficjalnego nurtu, liczba “6 milionów ofiar żydowskich” nie ma żadnego pokrycia w faktach, jest natomiast symboliczną reprezentacją cierpienia Żydów. Po raz pierwszy liczba “6 milionów ofiar żydowskich” pojawiła się już w 1919 roku (np. na łamach dziennika The New York Times, będącego już wtedy w rękach żydowskich właścicieli i stanowiącego wpływową tubę propagandową syjonizmu), gdy mowa była o liczbie ofiar żydowskich podczas I wojny światowej. Potem była systematycznie powtarzana w  latach 1930., 40. i późniejszych. Nienaruszalna liczba “6 milionów ofiar żydowskich” odrodziła się na dobre w czasie Trybunału Norymberskiego, kiedy to sędziemu Jacksonowi grupka Żydów zaprezentowała odręcznie zapisane “podliczenie ofiar”.  Wiemy jednak, że w tym czasie obowiązywały nierealne, wytworzone przez propagandę sowiecką i syjonistyczną liczby ofiar obozów koncentracyjnych. Na przykład, twierdziło się powszechnie, że w Majdanku zginęło półtora miliona ludzi (co miało stnowić efekt “dogłębnych badań komisji naukowców radzieckich”), w KL Auschwitz – nawet 10 milionów, w Treblince – 3 miliony, w Sobiborze – 350 tysięcy , itd, itp.

Dziś wiemy, że w Majdanku zginęło kilkanaście do kilkudziesiąt tysięcy więźniów (oficjalnie: 50-80 tysięcy), wiemy że w KL Auschwitz po obowiązywaniu przez kilkudziesiąt lat wyrytych na kamieniach “4 milionach ofiar”, liczba ta stopniała do “miliona”, a żydowscy badacze już obniżają ją nawet do 600 tysięcy, przy czym niezależni historycy od wielu lat twierdzą niezmiennie to samo: że w KL Auschwitz zginęło 120-150 tysięcy osób, w tym Żydów. Z “3 milionów” w Treblince, pisze się dzisiaj (J.C. Pressac) o “poniżej 250 tysięcy”, choć w rzeczywistości może się okazać, że mamy do czynienia z liczbą w granicach 80 tysięcy. W Sobiborze dane wskazują na 15 tysięcy ofiar. Itd, itp.

W związku z tym, że liczba “6 milionów” – wpojona w świadomość społeczną metodą manipulacji medialnej oraz nacisków prawnych – zaczyna stanowić pewien ciężar w przypadku konieczności jej udowodnienia, czyni się próby uwolnienia jej od tego typu nacisków. Przykładem jest artykuł wydrukowany przez baltimorski dziennik The Examiner , w którym autor na bezpośrednio postawione pytanie: “Czy liczba pomordowanych rzeczywiście ma znaczenie?”, odpowiada:

“Moja odpowiedź to jest bardzo głośne wypowiedzenie: NIE! Liczba nie ma żadnego znaczenia. Czy mamy do czynienia z 60 Żydami czy 6 milionami Żydów, było to wydarzenie [tzn. "Holocaust"], który nie może być pozbawione szczególnego podkreślania.” [zob. link do polemiki "“Liczba nie ma żadnego znaczenia!”, czyli nowa interpretacja sporu o “6 milionów pomordowanych Żydów”"]

Liczbę “6 milionów”, stanowiącą kabalistyczną symbolikę cierpienia narodu żydowskiego, należy tak jak każdą inną historyczną tezę zweryfikować w procesie skrupulatnych, niezależnych, otwartych, pozbawionych nacisków ideologicznych badań naukowych. Tylko wtedy będzie mogła stanowić podstawę do włączenia jej w nurt historycznych faktów.

Bibula.com

Odsłanianie ciemności

Po wyjściu z przepastnej tajności, pewne części „Protokołów” ujrzały światło dzienne we Francji w późnych latach XIX wieku. Jest to fascynująca historia przedstawiona tutaj w sposób unikalny, bezprecedensowy i dokładnie udokumentowany. Praca ta wymagała miesięcy intensywnych badań.

W 1884 roku panna Justine Glinka, córka rosyjskiego generała, zaangażowana była w zbieranie informacji politycznych dla dworu cara Aleksandra III.

Glinka zatrudniała żydowskiego agenta Jozefa Schoersta alias Szapiro, który podawał się za masona i członka loży Mizraim, żydowskiego zakonu masońskiego o własnych rytuałach i protokołach. Wybitnym członkiem francuskiej masonerii był Salomon Rotszyld, potomek żydowskiej dynastii bankierskiej.

Schoerst zaoferował Glince za kwotę 2.500 franków pewien dokument, który, jak powiedział, z pewnością ją zainteresuje. Dokument ten składał się z niezwykłych dyktowanych pism pochodzących z różnych przemówień, później włączonych do końcowego zbioru „Protokołów Syjonu”.

Glinka niezwłocznie przekazała dokument jej zwierzchnikowi w Paryżu, gen. Orgiejewskiemu, który z kolei przesłał je gen. Szerewinowi, ministrowi spraw wewnętrznych, bezpośrednio na dwór w Petersburgu.

Szerewin po swojej śmierci w 1896 roku pozostawił w testamencie carowi Mikołajowi II pamiętniki zawierające Protokoły. Informacja Glinki ostatecznie dotarła do Siergieja Nilusa, wykształconego rosyjskiego mistyka związanego z dworem Mikołaja II, na stanowisku ministra stosunków zagranicznych.

W 1902 roku Nilus opublikował książkę Rządy szatana na ziemi – notatki prawosławnego wyznawcy, w której zacytował fragmenty materiałów zakupionych przez Glinkę.

Następne wydarzenie związane z Protokołami miało miejsce w 1903 roku, kiedy wybitny wydawca Ravel Kruszewa zacytował fragmenty Protokołów w swoim dzienniku „Znarnva”. Po ich opublikowaniu Kruszewa przeżył zamach na swoje życie i od tej chwili żył w ciągłym strachu i musiał nosić przy sobie broń w celu obrony własnej. Podjął również kroki by uniknąć otrucia zatrudniając własnego kucharza.

W 1905 roku Nilus opublikował nowe wydanie „Rządów szatana”, włączając weń jako ostatni rozdział pełną wersję „Protokołów”. Był to pierwszy raz kiedy opublikowano pełną wersję „Protokołów” udostępniony opinii publicznej w formie książki.

W 1917 roku (końcowym rewolucji bolszewickiej) Nilus przygotował finałowe wydanie – w pełni udokumentowane – ale zanim zdążył je rozprowadzić, Kerenski, pół-Żyd, który doszedł do władzy po rewolucji, nakazał zniszczenie wszystkich egzemplarzy. Każdy złapany przez bolszewików w posiadaniu „Protokołów” był rozstrzelany na miejscu.

W 19181 roku „Protokoły” ukazały się ponownie w moskiewskim czasopiśmie „The Sentinel” opublikowane przez bolszewików pod wodzą Żydów w opozycji wobec rewolucji. W lutym 1919 roku bolszewicy nakazali zamknięcie gazety.

W 1924 roku zdominowana przez żydów Czeka aresztowała prof. Filusa, uwięziła i poddała torturom. Prezydent sądu (żyd) powiedział mu, że to traktowanie go wynikało z tego że „publikując ‘Protokoły’ uczynił im (żydowskim bolszewikom) nieobliczalną krzywdę”.

Protokoły Ginsberga i Pinskera

W rosnącym ruchu syjonistycznym dominującą osobowością w późnych latach 1800 został żyd Aszer Ginsberg, który przyjął pseudonim „Zasad Ha’am” co znaczyło „jeden z ludu”. Był synem żydowskiego poborcy podatkowego, urodził się w Kijowie i później osiedlił się w Odessie, ośrodku agitacji aktywistów. To tu w 1889 roku założył grupę syjonistyczną „Synowie Mojżesza”.

Pogrążony w dziełach Nietzschego, Ginsberg powierzył „Protokoły” „Synom Mojżesza w celu zagłady kultury chrześcijańskiej i panowania żydowskiego nacjonalizmu w oparciu o nacjonalistyczną wizję Niemiec Nietzschego.

Spotkania tego tajnego stowarzyszenia odbywały się w domu Ginsberga. Wśród pierwszych jego członków byli: Ben Avigdor, Zalman Epstein, Louis Epstein i Jacob Eisenstaat.

Na początku roku 1889 Ginsberg zerwał z bardziej konserwatywnymi siłami syjonizmu i zajął radykalne stanowisko przekazane w broszurze „This Is Not The Way” (Nie tędy droga). Celem broszury był jego sprzeciw wobec ” politycznie oportunistycznych ” poglądów swojego byłego mentora Leona Pinskera, przywódcy ruchu „Kochanków Syjonu”. Ginsberg chciał ukształtować „świadomość narodową” w żydowskiej diasporze i przywrócić konwersacyjny hebrajski zanim możliwe będzie wykorzystanie wpływów politycznych, co promował Pinsker, w celu ustanowienia państwa żydowskiego.

Bez względu na różnice w odniesieniu do czasu, Pinsker nie różnił się od Ginsberga w wykorzystaniu władzy dla osiągnięcia wspólnych syjonistycznych celów. W swojej książce „Auto-Emancipation” Pinsker opisał mistrzowską metodę doprowadzenia do „samo-wyzwolenia” i „odbudowy żydowskiego narodu”.

Leon Pinsker: „Walka o osiągnięcie naszych celów musi się rozpocząć w takim duchu by wywrzeć nie do odparcia nacisk na politykę międzynarodową”.

Uderzające podobieństwo do programu politycznego Pinskera zawarty jest w protokole nr 1:

„W sprawach polityki odnosi się zwycięstwa tylko przez siłę i przebiegłość. Dlatego dla realizacji naszych celów nie wolno nam zatrzymać się na korupcji, oszustwie i zdradzie. W polityce konieczna jest wiedza jak przechwycić władzę od innych, jeśli ma to nam zapewnić posłuszeństwo i niezależność”.

Idąc w ślady swojego mentora, siłowa retoryka Ginsberga z nowym i bezpośrednim wezwaniem do fanatyzmu, również przypomina styl „Protokołów” kiedy upierał się:

Ginsberg: „Żydzi muszą najpierw stać się świadomie i agresywnie narodowi”.

Wezwanie Ginsberga do agresywnego nacjonalizmu żydowskiego jest pokazane w protokole nr 5:

„Będziemy tak wykorzystywać gojów, że będą zmuszeni zaproponować nam międzynarodową władzę, która umożliwi nam przejąć wszystkie siły rządzące świata by w końcu stworzyć super-rząd”.

Informacja o tym, że rękopis „Protokołów” w języku hebrajskim krąży wśród żydów, wyszła od mieszkańców Odessy.

W późniejszym czasie żyd Herman Bernstein, wydawca „Free Press” w Detroit, twierdząc że „Protokoły” są fałszywką, przyznał w obecności Williama Camerona, sekretarza Henry’ego Forda, że osobiście czytał „Protokoły” w hebrajskiej formie w Odessie.

Podczas rewolucji bolszewickiej pod przywództwem żydów, niewiele miast było tak zniszczonych jak Odessa, gdzie Ginsberg nauczał o zniszczeniu społeczeństwa chrześcijańskiego, głównej zasady „Protokołów”.

Oprócz okropności takich jak gwałty na chrześcijańskich kobietach i dziewczynach, zniszczono chrześcijański sierociniec i rozstrzelano wszystkie dzieci. Rasizm i kpiny z nie-żydowskiego życia już były ustanowioną praktyką w światowym syjonizmie.

Mądra starszyzna

W sierpniu 1919 roku zebrano tajne dokumenty amerykańskiego wywiadu w celu przeprowadzenia dochodzenia ws. międzynarodowych finansów zaangażowanych w I wojnie światowej. Te wrażliwe dokumenty utajniono do 1973 roku.

Kopię tych dokumentów można uzyskać w Państwowym Archiwum w Waszyngtonie – jego numer katalogowy to 245-1.

Na str. 5 są publiczne pisma Teodora Herzla, uznawanego za ojca światowego syjonizmu politycznego, cytowane jako mające „tożsamość myśli zawartych w ‘Protokołach’”. Ten długo ukrywany i ostatecznie odtajniony dokument wykazuje uderzające podobieństwo między pracą Herzla opublikowaną w 1897 roku pt. „The Jewish State” (Państwo żydowskie) i prawdziwymi protokołami nr 1 i 20:

Herzl: „Każda kwestia powstająca w relacjach między narodami jest sprawą siły. Kiedy składam to oświadczenie, nie oddaję żadnej części naszego nakazowego prawa. W świecie jaki jest i prawdopodobnie będzie, siła wyprzedza rację. Dla nas bezcelowe jest bycie lojalnymi patriotami, tak jak w przypadku Hugenotów, których zmuszono do emigracji. Żydzi muszą uzyskać tak dużą potęgę ekonomiczną, by pokonać uprzedzenia wobec nich. Kiedy toniemy, stajemy się proletariatem rewolucyjnym, a kiedy przeżywamy rozkwit, rośnie nasza potęga finansowa”.

„Protokoły”: Zgodnie z prawem istnienia, siła ma rację. Nasza racja leży w sile. Poprzez dominację finansową będziemy manipulować kapitałem, stwarzać kryzysy i doprowadzać do bankructwa państwa gojowskie. W naszych rękach jest największa siła wszechczasów – złoto. Z takim bogactwem uda nam się udowodnić, że zło które musieliśmy dokonać przysłużyło się do uporządkowania wszystkiego. Będziemy nadal udowadniać, że to my jesteśmy dobroczyńcami, którzy pokaleczonej ziemi przywróciliśmy prawdziwe dobro człowieka, oczywiście pod warunkiem ścisłego przestrzegania ustanowionego przez nas prawa”.

Bliskim współpracownikiem Teodora Herzla był Max Nordau, który przekonał go do zorganizowania Pierwszego Kongresu Syjonistycznego w 1897 roku.

Nordau (ur. Simcha Sudfeld) w Budapeszcie w 1849 roku, później zmienił nazwisko by wykreować „gojowską” twarz. Na Pierwszym Kongresie w Bazylei, Szwajcaria, Nordau został wybrany na vice-prezydenta. Na Szóstym Kongresie w 1903 roku Nordau ogłosiłm że został opracowany plan syjonistyczny na następne dwie dekady:

Nordau: „Szczeble naszej drabiny prowadzą w górę i w górę: Pierwszy kongres Syjonistyczny – angielska propozycja państwa żydowskiego – przyszła wojna swiatowa – konferencja pokojowa, na której dojdzie do utworzenia żydowskiej Palestyny”.

W niniejszym dokumencie pokazane są „szczeble” drabiny zarówno „Protokołów” jak i syjonistów… z góry określony plan, który ma być wprowadzony do realizacji przez kontrolowanie dźwigni międzynarodowej polityki. Historia nie kłamie. Ani nie kłamią słowa żydów, którzy sto lat wcześniej przepowiedzieli to co nas czeka.

I te właśnie słowa dokładnie spisano dla nas, być może w najbardziej śmiertelnym i dominującym dokumencie w dziejach, obecnie znanym jako „Protokoły mędrców Syjonu”.

Brat Nathanael Kapner

http://www.realzionistnews.com/?p=534

Tłumaczenie Ola Gordon

Niedawno obchodzona 90. rocznica zwycięstwa polskiego pod Warszawą była okazją do przypomnienia, że Ojczyznę i Europę w sierpniu 1920 roku uratowaliśmy samodzielnie i w osamotnieniu. Wrogów mieliśmy blisko, a przyjaciół – bardzo nielicznych – daleko. Taka sytuacja – geopolityczna oraz dyplomatyczna – była cechą charakterystyczną całego dwudziestolecia.

Jednym z aksjomatów polityki zagranicznej II Rzeczypospolitej było przekonanie, że naszym najpewniejszym sojusznikiem jest i pozostanie Francja. W 1921 roku została podpisana umowa o współpracy wojskowej i politycznej, która była niejako potwierdzeniem tego przeświadczenia. Jednak już cztery lata później Paryż, zawierając w Locarno traktat z Niemcami Stresemanna, który gwarantował tylko tyle, że Niemcy uznają swoje zachodnie granice (o wschodnich nic nie wspomniano), okazał swoje faktyczne désintéressement sprawami swojego polskiego sojusznika. Dziesięć lat później zaangażowanie się francuskiej dyplomacji w konstruowanie tzw. paktu wschodniego, czyli próba wciągnięcia stalinowskiego Związku Sowieckiego w szerszy układ polityczno-wojskowy o ostrzu antyniemieckim, raz jeszcze udowodniło, że na wschodzie dla Francji najważniejszym sojusznikiem nie jest Warszawa. Na dodatek III Republika w tym okresie przechodziła serię ostrych kryzysów politycznych, a przede wszystkim opadło ją znużenie moralne. Okrzyki: “Nie chcemy umierać za Gdańsk!”, z roku 1939 były tylko uzewnętrznieniem procesu upadku morale, który nad Sekwaną miał o wiele dłuższą historię.
Brytyjczycy aż do 1939 roku kontynuowali swoją tradycyjną politykę niezawierania wiążących ich paktów sojuszniczych z żadnym mocarstwem (państwem) kontynentalnym. To brytyjska dyplomacja w 1935 roku dała pierwszy sygnał do polityki appeasementu, czyli systematycznego ulegania kolejnym żądaniom Adolfa Hitlera, zgadzając się na proces remilitaryzacji Niemiec. Najdalej na wschód Europy oczy brytyjskich dyplomatów sięgały nad Ren i kraje późniejszego Beneluksu. Udowodnił to aż nazbyt przekonująco rok 1938 i ugięcie się Arthura Neville’a Chamberlaina w Monachium przed “naprawdę ostatnim żądaniem kanclerza Niemiec” w sprawie Niemców Sudeckich i właściwie całej Czechosłowacji.

Stany Zjednoczone krótko po zakończeniu I wojny światowej powróciły na ścieżkę polityki izolacjonistycznej, której wyrazem była odmowa Senatu USA ratyfikowania traktatu wersalskiego (przypomnijmy, że jego integralną częścią było postanowienie powołujące do życia Ligę Narodów).

Sojusznicy chwiejni

Wiosną 1939 roku – po wkroczeniu wojsk niemieckich do Pragi i ogłoszeniu przez Berlin utworzenia Protektoratu Czech i Moraw – nad Sekwaną i Tamizą obudziło się zainteresowanie Polską. 31 marca 1939 roku brytyjski premier Chamberlain, przemawiając w Izbie Gmin, udzielił Polsce gwarancji, że Zjednoczone Królestwo nie zgodzi się na akt agresji wymierzony w niepodległość i integralność terytorialną Polski. Z tym że od początku Foreign Office za jedynego, potencjalnego agresora wobec Polski uważało Niemcy. Ex definitione wykluczano z tego kręgu Związek Sowiecki. Po drugie zaś, brytyjskie gwarancje (do których zaraz dołączyli ze swoimi Francuzi) nie oznaczały wcale intencji istotnego militarnego zaangażowania się Wielkiej Brytanii czy Francji w rejonie Europy Środkowej.
Rozpoczęte wiosną i kontynuowane latem 1939 roku rozmowy polskich oraz brytyjskich i francuskich sztabowców były traktowane przez Londyn i Paryż jako zasłona dymna, bardziej jako element uspokojenia (czyt. oszukania) polskiego sojusznika, a nie sposób wypracowania skutecznego planu obrony przed agresją III Rzeszy. W kwietniu 1939 roku, tuż przed rozpoczęciem się wspomnianych rozmów, nasi brytyjscy i francuscy partnerzy uzgodnili między sobą, że “w pierwszej fazie wojny jedyną bronią ofensywną, której będą mogli skutecznie użyć sprzymierzeni, będzie broń ekonomiczna”. W lipcu 1939 roku francuscy i brytyjscy sztabowcy wspólnie uznali, że “los Polski będzie zależeć od ostatecznego wyniku wojny (…) a nie od naszej zdolności odciążenia początkowego naporu na Polskę”.
De facto więc jeszcze przed 1 września 1939 roku nasi zachodni alianci postanowili, że Polska będzie walczyć w osamotnieniu. Dodajmy, że równolegle z rozmowami toczonymi z przedstawicielami naszych władz dyplomatyczno-wojskowe delegacje z Francji i Wielkiej Brytanii prowadziły negocjacje z Józefem Stalinem, ciągle postrzeganym przez zachodnie demokracje jako cenny partner w nadchodzącej zbrojnej konfrontacji z Niemcami. Odżywała w ten sposób stara idea “paktu wschodniego” i jeszcze starsze (sprzed 1914 roku) przekonanie zachodnich dyplomatów, że na wschodzie Europy liczy się tylko Rosja jako realna przeciwwaga dla mocarstwa niemieckiego.

Wybiegając nieco naprzód, należy w tym kontekście przypomnieć nikłe protesty, jakie na Zachodzie wzbudziła agresja sowiecka 17 września 1939 r. oraz brak reakcji brytyjskiej dyplomacji w latach 1939-1941 na domaganie się przez polskie władze potępienia przez naszych zachodnich sojuszników aneksji dokonanych na ziemiach polskich przez Związek Sowiecki oraz okrutnych represji, jakie spadały w tym czasie na polskich obywateli.

O tych sympatiach wiedziano doskonale w Warszawie. 25 sierpnia 1939 roku został zawarty formalny sojusz polsko-brytyjski. Sojusznicy zobowiązali się w nim do “udzielenia sobie natychmiast wszelkiego poparcia i pomocy środkami będącymi w ich dyspozycji”. Zasługą naszej dyplomacji było zawarte we wspomnianym traktacie zastrzeżenie, że układające się strony zobowiązywały się do niezawierania z innymi państwami układów, których “egzekucja mogłaby przynieść uszczerbek suwerenności lub nienaruszalności terytorialnej drugiej układającej się strony”. Parę lat później w Teheranie (1943) i Jałcie (1945) nasi zachodni sojusznicy gładko przeszli do porządku dziennego nad tymi zobowiązaniami.

Wrogowie zdecydowani

Sojuszników – chwiejnych i ślepych na jedno oko (jedyny wróg to Niemcy) – mieliśmy daleko. Wrogów – zdecydowanych i stałych w swojej wrogości wobec Polski – mieliśmy bardzo blisko. Nie trzeba przypominać, że drogi do wybuchu II wojny światowej nie utorowała przede wszystkim słabość zachodnich dyplomacji i upadek morale zachodnich społeczeństw (choć z pewnością były to czynniki, które odegrały niepoślednią rolę), ale sowiecko-niemiecki pakt o nieagresji z 23 sierpnia 1939 roku.
Pakt Ribbentrop – Mołotow z jednej strony usuwał trapiący Niemców od czasów Ottona von Bismarcka koszmar konieczności toczenia wojny na dwa fronty, z drugiej dawał Stalinowi korzystny punkt startowy do podjęcia dalszej agresji w głąb Europy. Decydował o tym wszystkim słynny tajny protokół zapowiadający IV rozbiór Polski i podział “stref wpływów” między Niemcami a Sowietami w całej Europie Środkowej – od Finlandii po Rumunię. Przypomnijmy, że Stalin to, co w sierpniu 1939 roku dostał od Hitlera, ponownie otrzymał, tym razem od zachodnich demokracji, na początku 1945 roku w Jałcie.

Postpolityka: historię zapomnieć; jest dobrze!

Taka była historia. Teraz, u progu XXI wieku, jest zupełnie inaczej. Zasadniczo mamy postpolitykę, czyli panujące wśród “młodych, wykształconych z dużych miast” przekonanie, że bezpowrotnie do przeszłości odeszła epoka wojen, twardo realizowanych interesów narodowych, tajnej dyplomacji; jesteśmy w NATO i w Unii Europejskiej, mamy potężnych sojuszników za Atlantykiem i żyjemy na zielonej wyspie. Jedyne poważne zagrożenie to “budzące się demony polskiego patriotyzmu”, grupa ludzi stojących pod krzyżem na Krakowskim Przedmieściu i polityk, który “obrażał” wielu swoim milczeniem po 10 kwietnia, a gdy się odezwał, okazał się “człowiekiem pełnym resentymentów i nienawiści”. Tyle postpolityka propagowana z rozmaitych stacji telewizyjnych (“nasi przyjaciele z Polsatu i TVN”).

A jakie są realia? Takie m.in., że naszą całą armię możemy zmieścić na jednym stadionie piłkarskim średniej wielkości. Zupełna przepaść w porównaniu z II Rzecząpospolitą, dla której armia była oczkiem w głowie i dla której ponoszono wielkie wyrzeczenia. Unia Europejska – co widać gołym okiem (por. kryzys euro) – przechodzi kryzys, nie tylko polityczny, również przyszłość NATO nie przedstawia się w różowych barwach. Wszystko to odbywa się na tle wzrastającego désintéressement Waszyngtonu sprawami Europy, a zwłaszcza naszego regionu. Atrapa rakiet typu Patriot na Mazurach jest tutaj aż zanadto wymowna. Atrapa gwarancji bezpieczeństwa dla Polski – zupełnie jak wiosną i latem 1939 roku.

To prawda, że Rosja także przeżywa kryzys (chyba najbardziej dotkliwy w kontekście demograficznym). Należy jednak pamiętać o słowach Bismarcka, że “Rosja nigdy nie jest na tyle słaba, żeby nie należało jej się obawiać”. A jest czego. Ostatnio do Białorusi dołączyła Ukraina jako państwo, w którym wpływy Kremla rosną systematycznie (umowa o przedłużeniu obecności rosyjskiej floty wojennej na Krymie). Sprawa Gazociągu Północnego przekonuje, że epoka twardego realizowania narodowych interesów Rosji oraz Niemiec, kosztem Polski, nie odeszła bynajmniej do przeszłości. Nie kto inny, jak obecny szef MSZ Radosław Sikorski porównał swego czasu Nord Stream do paktu Ribbentrop – Mołotow. Ale wtedy nie “dorzynał jeszcze watahy” i nie uczył publiki skandować kupletów o “byłym prezydencie”.

Parafrazując początek Sienkiewiczowskiej “Trylogii”, można powiedzieć, że rok 2010 jest to dziwny rok, w którym rozmaite znaki na niebie i ziemi zwiastują jakoweś klęski i nadzwyczajne zdarzenia.
Znaków nam nie brakuje. Ile mamy czasu?

Doc. dr hab. Grzegorz Kucharczyk

Autor jest kierownikiem Pracowni Historii Niemiec i Stosunków Polsko-Niemieckich Instytutu Historii Polskiej Akademii Nauk, autorem m.in. książek: “Czerwone karty Kościoła”, “Pierwszy holocaust XX wieku”, “Kielnią i cyrklem. Laicyzacja Francji w latach 1870-1914″.

Dziś mija sto lat od wydania przez świętego papieża Piusa X encykliki Notre charge apostolique. Papież potwierdził w niej aktualność cywilizacji chrześcijańskiej wobec pokus chrześcijaństwa zaadaptowanego do świata bez Boga. Św. Pius X pisał, że cywilizacji nie trzeba wymyślać od nowa, trzeba po prostu odbudować cywilizację chrześcijańską. Ostrzegał przed utopizmem chrześcijańskiej demokracji, pisząc, że skoro w społeczeństwie zawsze mogą pojawić się ludzie występni, władza państwowa musi być tym silniejsza – im groźniejszy jest egoizm złoczyńców. Przestrzegał przed wypaczonym pojęciem godności ludzkiej, przeciwstawianym wierności i posłuszeństwu. „Czyż bowiem święci – pytał – najposłuszniejsi z ludzi, byli wynaturzonymi niewolnikami?”. Uczył chrześcijańskiej miłości społecznej, która polega na integralnym zaangażowaniu na rzecz moralnych, intelektualnych i materialnych potrzeb bliźnich. Pokazywał, że wszystko to budowali wielcy biskupi i władcy Christianitas.

Napisana u progu XX wieku „Notre charge apostolique” to wielki manifest nieprzedawnialności zasad cywilizacji chrześcijańskiej. Bo i święty Pius X był papieżem na wskroś nowoczesnym. Rozumiał, że w dechrystianizującym się świecie to nie rządy będą oparciem porządku społecznego. Bronił wszędzie silnej opinii katolickiej. Dlatego podtrzymał opór wobec zaboru Państwa Kościelnego przez Włochy sabaudzkie, popierał monarchistyczną opozycję we Francji, strajki szkolne w Wielkopolsce młodzieży walczącej o polskie nauczanie religii. Gdy rząd niemiecki chciał narzucić niemieckiego biskupa prymasowskiej stolicy w Gnieźnie – Papież powiedział: nigdy nie powołam tam Niemca! Jego najważniejszym polskim doradcą był prał. Adam Sapieha, późniejszy Książę-Kardynał, który udzieli święceń kapłańskich ks. Karolowi Wojtyle. Ks. Sapiehę święty papież tak lubił, że kiedyś podarował mu w prezencie pudełko najprzedniejszych cygar.

Kolejne krzyże znikają z przestrzeni publicznej. A powodem jest, oczywiście, nie żadna tam wrogość do chrześcijaństwa, ale – nagle odkryta – wierność przepisom prawa. W ten sposób usprawiedliwia się zdjęcie krzyża ze szczytu Rysów.

Ten – postawiony przed rokiem, a mający upamiętniać 100-lecie TOPR i ratowników, którzy zginęli w górach – krzyż zniknął już z najwyższego szczytu polskich Tatr. Powodem miało być zaś to, że jego obecność była samowolą budowlaną nieustalonych osób.

I nie ma co udawać, że takie decyzje są całkowicie neutralne. W przestrzeni, geografii duchowej nie ma bowiem nic takiego, jak obojętność, neutralność. Jest „tak” albo „nie”, jest krzyż albo pustka, poświęcenie, omodlenie, uświęcenie terenu albo odrzucenie tegoż. Uzasadnienia zaś nie mają tu większego znaczenia, służą one głównie za wygodne usprawiedliwienia decyzji, które w innym przypadku spotkałyby się ze zdecydowanym protestem. Nie mają też znaczenia zapewnienia, że krzyże zostaną przeniesione w inne, bardziej godne miejsca. A nie mają, bowiem uznanie, że przestrzeń publiczna jest miejscem niegodnym dla krzyża, jest niezgodne z podstawowymi intuicjami chrześcijaństwa.

Uznanie, że tylko świątynie są godnym miejscem przechowywania krzyża, jest powrotem do jakiejś formy manicheizmu czy nawet pogaństwa, które dzielą przestrzeń na świętą i profaniczną. Stąd zaś już tylko krok do uznania (także obecnego w umysłach części Polaków), że nasze życie także dzieli się na dwie niezależne części: świętą (niedzielną) i doczesną (w pozostałe dni tygodnia). Taką teologię codzienności zaprezentowała wiele miesięcy temu w sprawie „Agaty” minister Ewa Kopacz, która deklarując swój katolicyzm, w tygodniu wskazała miejsce, w którym dziecko 14-latki z Lublina mogło zostać zamordowane. Nie zabrakło wtedy zresztą księży, którzy takiej decyzji bronili.

Zepchnięcie krzyży do świątyń wypływa jednak nie tylko ze źle przemyślanego chrześcijaństwa, ale również z dogłębnie przyjętej tradycji rewolucji francuskiej. To ona i będący jej następstwem radykalny francuski laicyzm uznają, że w przestrzeni państwa nie może być miejsca na żadne symbole religijne, a jedynym kultem publicznym, na jaki pozwolić sobie mogą obywatele jest – bałwochwalczy w istocie – kult państwa. Dowodem na takie myślenie jest choćby zakaz noszenia chust muzułmańskich, ale także habitów w miejscach publicznych… I nie ma co ukrywać, że niemała część naszych laicyzatorów chciałaby dokładnie takiego ustawodawstwa w Polsce.

A nie jest to ustawodawstwo duchowo obojętne. Jego twórcy chcieli bowiem, by dla człowieka najwyższą normą postępowania stało się prawo stanowione, a nie objawione. Prawo Boże musi zatem wedle nich ustąpić prawu ludzkiemu. To zaś jest nie do zaakceptowania przez świadomych chrześcijan. Właśnie z powodu odmowy akceptacji takiego myślenia ginęli pierwsi chrześcijanie, dla których prawo Boże zakazujące oddawania hołdu boskiego bałwanom było istotniejsze niż prawo rzymskie! I teraz w jakimś stopniu stajemy wobec podobnych wyzwań. Obecni chrześcijanie muszą sobie odpowiedzieć (może w Polsce jeszcze mniej), czy chcą służyć prawu Bożemu, czy ludzkiemu…

Ale są też bardziej przyziemne powody, dla których warto bronić krzyża. Otóż symbole mają znaczenie w naszym życiu. I nie jest tak, że całkowicie obojętne jest to, jakie symbole się z przestrzeni publicznej usuwa, a jakie mają tam wciąż prawo obecności… Nie jest też obojętne, czy nasze dzieci będą mogły spotkać znak krzyża na ulicach, drogach czy w górach, czy też zostanie on stamtąd usunięty. Dlatego warto przyglądać się temu, co dzieje się obecnie. Warto sprawdzać, czy przypadkiem zapewnienia o „czysto administracyjnym” charakterze jakichś posunięć, nie skrywają tylko głębszych powodów, dla których krzyże przeszkadzają.

Uwaga ta jest tym ważniejsza, że nikt nie może nas zapewnić, że po krzyżu na Rysach, przed Pałacem Prezydenckim czy na warszawskich ulicach (a przypomnę, że też jest sprzątnięto, bo rzekomo rozpraszały kierowców) nie przyjdzie czas na krzyż na Giewoncie czy na krzyże gdańskie. W takich sytuacjach lepiej dmuchać na zimne, szczególnie, gdy przyjrzy się w jakim kierunku zmierza Europa, i gdy sobie uświadomi, że od jakiegoś czasu Polska nie robi nic, by to zmieniać (więcej zasług dla chrześcijańskich wartości w Europie miał premier Miller niż premier Tusk)… Dlatego brońmy Krzyża i prawa do Jego obecności w przestrzeni publicznej.

Tomasz P. Terlikowski

Generał Jurij Iwanow, zastępca szefa Głównego Zarządu Wywiadu (GRU), nie żyje – podała “Krasnaja Zwiezda”.

Okoliczności śmierci człowieka, który odpowiadał między innymi za zdobywanie informacji w Polsce, na razie są otoczone tajemnicą. Warto przypomnieć, że kilka dni temu polska prokuratura oskarżyła szpiega GRU.

Agencji RIA-Nowosti twierdzi, że 52-letni Iwanow “zginął kilka dni temu w czasie kąpieli”. Nie podano jednak daty, ani miejsca. Tym bardziej nie wiadomo w jakich okoliczności zginął generał.

Iwanow był wiceszefem GRU od czterech lat. Wiadomo nieoficjalnie, że do jego kompetencji należało nadzorowanie zdobywania informacji na terenie Polski.

W minionym tygodniu warszawska prokuratura zakończyła śledztwo przeciwko Rosjaninowi, który szpiegował w Polsce na rzecz GRU. Ujęto go w styczniu 2009 roku.

Czy te dwa zdarzenia w tak krótkim czasie mogą mieć ze sobą coś wspólnego?

gb/TVP Info/rp.pl

Gen. Jurij Iwanow nie żyje – poślizg informacji

Droga informacji jest często długa i kręta. Od pojawienia się jakiejś informacji do jej publikacji często upływa kilka czy kilkanaście dni, niektóre informacje nie pojawiają się wcale. Z takimi przypadkami ciągle możemy się spotkać, choć w czasach komputeryzacji, cyfrowych podpisów czy szyfrowanych wiadomości opóźnienie informacji absolutnie nie powinno mieć miejsca.

Doskonałym przykładem opóźnienia pojawienia się informacji jest śmierć wiceszefa rosyjskiego wywiadu wojskowego Gen. Jurija Iwanowa.

Pierwszą informację na temat śmierci Jurija Iwanowa jaką można znaleźć w internecie to informacja tureckiej agencji prasowej Anatolian News Agency która podała 13 sierpnia, że ciało znalezione pięć dni wcześniej (a więc 8 sierpnia) przez rybaków u wybrzeży Cevlik na granicy prowincji Hatay zostało zidentyfikowane jako ciało rosyjskiego dyplomaty Jurija Iwanowa.

Dyplomata utonął w czasie urlopu, który spędzał w syryjskim mieście Latakia, ale jego ciała nie udało się odnaleźć mimo szeroko zakrojonej akcji poszukiwawczej. Zdaniem władz, wiatr i fale musiały unieść ciało w kierunku wybrzeża okęgu Samandag.

Źródła urzędowe poinformowały, że ciało zidentyfikowano dzięki pomocy ze strony władz krajowych i międzynarodowych. W identyfikacji pomógł krzyżyk, który Iwanow miał na szyi. Sekcję zwłok przeprowadzono w Instytucie Anatomopatologii w sąsiedniej prowincji Adana, po czym wydano krewnym dyplomaty w Samandag.

Tą informację można potraktować jako wiadomość z „pierwszej ręki”, zdecydowanie można ją uznać jako najbardziej wiarygodną.

Kolejną informacja dotycząca śmierci Gen. Jurija Iwanowa można znaleźć na armeńskiej stronie news.am Tu wiadomość o śmierci Iwanowa pojawia się w dniu 17 Sierpnia 2010.

Rybacy znaleźli ciało rosyjskiego dyplomaty u wybrzeży Turcji. Najprawdopodobniej rosyjski dyplomata utonął w czasie wakacji w Syrii. Dyplomata przyjechał do Syrii jako turysta i przekroczył granicę na paszporcie dyplomatycznym. Rzecznik Ambasady Roski w Syrii, Andriej Zajcew, oświadczy RIA Novosti, że dyplomata nie był urzędnikiem Ambasady Rosji w Syrii. Wcześniej media podały informację o śmierci rosyjskiego dyplomaty Jurija Iwanowa, którego ciało zostało znalezione przez rybaków u wybrzeży Cevlik na granicy prowincji Hatay przed pięcioma dniami. Oficjalne źródła podały, że ciało udało się zidentyfikować dzięki pomocy władz krajowych i międzynarodowych. Wiadomość podał Hurriyet Daily News.

Poprzednia wiadomość (turecka) pochodziła z 13 sierpnia, ta jest z 17 sierpnia i przesuwa datę śmierci Iwanowa z 8 na 12 sierpnia.

W Polsce informację dotyczącą śmierci Gen Jurija Iwanowa można znaleźć w portalu Onet. Informacja z dnia 28 Sierpnia 2010. Według agencji RIA-Nowosti, która powołuje się na źródło w rosyjskim ministerstwie obrony, 52-letni Iwanow „zginął kilka dni temu w czasie kąpieli”.

Reasumując, Gen. Iwanow utonął około 8 sierpnia, ciało znaleziono 13 sierpnia. Agencje napisały o tym 17 sierpnia. W Polsce podano to do wiadomości 28 Sierpnia 2010.

Urlop czy ucieczka Iwanowa?

Od kiedy Komorowski przestał pokazywać się publicznie?

[...]

News Soure: Hurriyetdailynews, Russian diplomat’s body found on Hatay shore

News Source: News.am Body of Russian diplomat found on Turkish coast

[...]

Za: pluszaczek.pl (“Gen. Jurij Iwanow nie żyje – poślizg informacji – część II”)

Dzisiejsza uroczystość powstała z inicjatywy bł. Honorata Koźmińskiego, który po upadku Powstania Styczniowego starał się zjednoczyć naród wokół Królowej Polski – Maryi. Wraz z ówczesnym przeorem Jasnej Góry, o. Euzebiuszem Rejmanem, wyjednał on u św. Piusa X ustanowienie w 1904 r. święta Matki Bożej Częstochowskiej. Papież Pius XI rozciągnął w 1931 r. ten obchód na całą Polskę oraz zatwierdził nowy tekst Mszy świętej i godzin kanonicznych.

Uroczystość Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej to jedno z głównych świąt Maryjnych na Jasnej Górze, obok uroczystości Najświętszej Maryi Panny, Królowej Polski (3 maja); wspomnienia Najświętszej Maryi Panny z góry Karmel (16 lipca); odpustu Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny (15 sierpnia) i święta Narodzenia Najświętszej Maryi Panny (8 września). Ma ona przede wszystkim charakter dziękczynienia za szczególną rolę Maryi w dziejach całego narodu, jest też wyrazem czci dla jasnogórskiego Obrazu Matki Bożej.

Wywiad przeprowadził jeden z naszych przedstawicieli w Stanach Zjednoczonych, Yves Jacques. Ostatnio rozmawiał on z Francois de Siebenthalem, który dawniej pracował jako bankier w Szwajcarii, na temat kryzysu w świecie finansowym dzisiaj, i o tym, jakie rozwiązania zaproponowałby udzielający wywiadu, aby skorygować ten nieporządek.

Yves Jacques: Francois, pochodzi Pan ze Szwajcarii, posiada Pan wykształcenie w dziedzinie bankowości i ekonomii, czy tak?

Francois de Siebenthal: Tak jest.

YJ: A jak długo pracuje Pan jako ekonomista?

FS: Ponad dwadzieścia pięć lat.

YJ: Niektóre podręczniki i inne źródła wprowadzają ludzi w błąd podając, że banki pożyczają pieniądze pochodzące z depozytów swoich klientów. Czy może Pan nam powiedzieć, jak jest naprawdę?

Prawda jest taka, że to kredyt tworzy depozyty, a nie odwrotnie.

FS: Prawda jest taka, że to kredyt tworzy depozyty, a nie odwrotnie. To znaczy, że na przykład więcej niż 90% pieniędzy będących w obiegu powstało po prostu z powietrza. Szacuje się, że 99,99% dolarów USA jest wytworzone z niczego. Nazywamy to pieniądzem Fiat (niech się stanie), albo pieniądzem Ex Nihilo (z niczego). Generalnie problem polega na tym, że używa się systemu kredytu, aby utrzymać wzrost gospodarczy Stanów Zjednoczonych, aby podtrzymać ekonomię amerykańską, kosztem ubogich na świecie.

Ostatnio finansjera wykorzystała nawet rynek nieruchomości w USA, aby wesprzeć machinę kredytu. Wytworzono ogromne kwoty kredytu (Ex Nihilo) jako pożyczki na zakup nieruchomości, a potem te amerykańskie pożyczki hipoteczne sprzedano inwestorom takim jak Fanny Mae czy Freddie Mac z ogromnym zyskiem. Następnie ten ogromny import pieniędzy i oszczędności z całego świata zostały użyte, aby oznajmić ludziom w Ameryce, że wartość amerykańskiego przemysłu wzrasta cały czas nieustannie. Ale obecnie doszliśmy do granic wypłacalności i amerykański dolar zaczyna ześlizgiwać się w dół. Stracił on 60% swej wartości od początku wojny w Iraku. Ten cały system jest wielkim kłamstwem i powoduje olbrzymi spadek wiarygodności i zaufania.

Gdy kredyt jest tworzony jedynie po to, aby podtrzymywać pozorny wzrost ekonomii, istnieją różne drogi wyjścia z tej sytuacji. Jedną z nich może być doprowadzenie do powszechnej wojny z milionami ofiar, albo krwawej rewolucji, czy chociażby kredytowego kryzysu, jakiego doświadczyła Japonia wraz z niedoborem gotówki i masowym wyludnieniem, albo znowu może to spowodować totalną zapaść ekonomii, jak to się zdarzyło w 1929 roku.

YJ: Takie są więc ich sposoby?

FS: Właśnie, moim zdaniem międzynarodowi bankierzy planują nowe wojny i rewolucje. Myślę, że najlepszym pomysłem na to byłoby to, co zrobili biedni ludzie w Stanach Zjednoczonych w 1929 roku. Utworzyli banki lokalne z sześcioma tysiącami lokalnych systemów pieniężnych. Możemy usprawnić te lokalne systemy i skoordynować je, jako sieć uprawnionych, bezpłatnych i otwartych dla wszystkich banków lokalnych, używających tych samych walorów, dostępnych dla wszystkich ludzi dobrej woli.

Taką właśnie propozycję możemy znaleźć na stronie internetowej www.pavie.ch ze wszystkimi szczegółami, jak taki lokalny system powinien funkcjonować, tak jak już działają te systemy w niektó rych biednych krajach.

Dolar z pewnością upadnie, więc powinniście zachęcać wszystkich do uruchamiania lokalnych systemów, usprawnionych LETS (Local Exchange Systems – Lokalne systemy wymiany) wraz z dywidendą i dyskontem skompensowanym (zobacz ‘social credit’ i ‘kredyt społeczny’ w Internecie). W rzeczywistości dolar załamuje się teraz szybciej. Jego wartość idzie w dół cały czas. Na przykład, gdy zaczynałem pracę w bankowości, dolar był równy czterem frankom szwajcarskim. Teraz relacja wynosi jeden do jednego. A zatem, jest to potężna inflacja. Gdy Szwajcar, na przykład, chce kupić Chevroleta, musi wymienić go na sery, zegarki, maszyny i inne dobra. Gdy Amerykanin chce kupić zegarek szwajcarski, płaci w dolarach. A co to jest dolar? Kawałek papieru, na którym jest wydrukowane: „Jeden Dolar: pokładamy nadzieję w Bogu” („One dollar: In God we trust”), albo jakieś bity w komputerze.

YJ: Czy nie sądzi Pan, że chcą oni, aby dolar upadł w USA dlatego, że chcą go zastąpić przez amero?

FS: Tak myślę. Działają oni teraz podobnie jak w 1929 roku. Banki drukują więcej banknotów i otwierają więcej kredytów, by bardzo tanio kupować więcej aktywów, a w ten sposób mogą kontrolować więcej ludzi i nie można niczego zrobić bez ich zgody. Ustawa Patriot Act to metoda wprowadzenia dyktatury, a nagle okaże się, że zechcą wymienić wszystkie banknoty i wprowadzić nowe z wprasowanym wewnątrz czipem RFID.

YJ: Co pan sądzi o ludziach, którzy twierdzą, że powinniśmy zastąpić dolara przez euro albo japońskiego jena?

FS: Jeśli dolar upada, a znowu ci sami ludzie będą stać za euro albo jenem, to wszystko zakończy się podobnie jak z dolarem. Porozmawiajmy o japońskim jenie. Japonia ma ogromne problemy demograficzne. Liczba ludności Japonii zmniejszy się o jedną trzecią do 2050 roku. To się już zaczyna. Nastąpi masowa deprecjacja na rynku nieruchomości i to spowoduje rozległy kryzys, większy nawet niż w Stanach Zjednoczonych, bo Japończycy nie pozwolą na imigrację. Jedynym rozwiązaniem, jakie mogę przewidzieć dla Japonii jest duży spadek cen nieruchomości. Wiem, że obecnie są duże naciski w Japonii, aby wprowadzić eutanazję. Wiemy, że jest to w rzeczywistości wojna, wojna wymierzona w najsłabszych w społeczeństwie. Kupuje się mnóstwo robotów, aby sprostać tym trendom. Prawda jest taka, że chcą oni masowej redukcji liczby ludności, idącej w miliardy… Julian Simon napisał w swojej książce „Ostateczne zasoby 1″ („The Ultimate Resource 1″), że ci ludzie zapłacili mu za przedstawienie dowodu, że ziemia jest przeludniona. On jednak w swych artykułach i książkach wykazywał coś zupełnie przeciwnego.

Ostateczne zasoby” (teraz „Ostateczne zasoby 2″ – „The Ultimate Resource 2″) i „Populacja ma znaczenie” („Population Matters”) mówią o tendencjach w Stanach Zjednoczonych i na świecie w odniesieniu do zasobów środowiska naturalnego i ludności, oraz relacji pomiędzy nimi. Simon stwierdza, że nie ma powodu, aby warunki materialne życia na ziemi miały przestać się systematycznie poprawiać, a powiększająca się populacja przyczynia się do tej poprawy na dłuższą metę. Te przystępne, napisane dla szerokiego kręgu odbiorców książki rozbudziły odważne pomysły i przewidziały spadek cen surowców naturalnych, wzrost podaży ropy naftowej na świecie i spadek cen ziemi uprawnej. Spojrzenie Simona na ekonomię populacji jest wyjątkowe i przekonywające. W dyskusji porusza on sprawy zasobów, środowiska, wzrostu liczby ludności, stosując właściwe metody analityczne.

Jak napisano na stronie internetowej amazon.com, Julian L. Simon jest największym nonkonformistą na świecie. „Ostateczne zasoby 2″ – wydanie poprawione, uzupełnione, nie kontynuacja wydania pierwszego – przebija ostrzem krytyki święte krowy ekologii, kontrolę populacji i Paula Erlicha. Wobec sprzeczności pomiędzy ograniczonością zasobów naturalnych a ludzką pomysłowością Simon jest przekonany o zdolnościach intelektualnych ludzi do pokonywania problemów. Na szczęście, nie jest on teoretykiem. W książce przedstawia przekonujące empiryczne uzasadnienie dla swej prognozy pomyślnej przyszłości. Kluczami do postępu nie są stanowe programy ochrony (konserwacyjne), mówi Simon, ale ekonomiczna i polityczna wolność. Tylko wtedy utalentowane umysły mogą właściwie poświęcić się rozwiązywaniu ziemskich dylematów. (Link do tekstu jego książki)

W swej książce „Populacja ma znaczenie” Simon opisał, jak nękali go ostracyzmem „władcy” nowego nieporządku świata.

Ostatnio wydaną książką na temat takiego typu manipulacji jest praca Steve’a Moshera. Jego książka nosi tytuł „Kontrola populacji” („Population Control”) i daje ona nie tylko zarys problemu, ale przedstawia także sposób jego rozwiązania. Mosher poświęca swój ostatni rozdział możliwym do przyjęcia sposobom, w jaki kraje rozwinięte mogą uniknąć katastrofy demograficznej, która obecnie nam zagraża. Drobne zwolnienia od podatku i marne zasiłki na dziecko nie są wystarczające. Twierdzi on, że młode małżeństwa potrzebują całkowitej osłony od podatku. A programy kontroli populacji powinny być zlikwidowane jak najszybciej. Mosher kończy cytując Juliana Simona: „Istota ludzka jest ostatecznym bogactwem”. Potrzebny jest udział każdego z nas, by znaleźć dobre rozwiązania. (Więcej informacji: www.pop.org). Lista wszystkich zapisów video Juliana L. Simona na linku: http://www.youtube.com/view_play_list?p=DDAF5AC211C1A

Członkowie tych Klubów nienawidzą ubogich ludzi. Większość tych bogatych optujących za Nowym Porządkiem Świata to rasiści. W rzeczywistości, są oni rasistami najgorszego gatunku. Manipulują ludźmi tak, aby uwierzyli, że nasza ziemia jest przeludniona. I tak biedni są spędzani i ogradzani jak bydło w wielkich metropoliach, takich jak Meksyk (Mexico City), aby można było ich kontrolować i mieć pewność, że są poprawni. Ale tak naprawdę reszta ziemi jest pusta. Świat jest ogromny i może wyżywić więcej ludzi. Ramzes w Egipcie, opisany w Biblii, myślał właśnie w ten sam sposób i kazał zabijać wszystkich Żydów rodzaju męskiego. Teraz mamy „białych” bankierów żyjących w Nowym Jorku, Londynie i Paryżu, wykonujących tę samą, dobrze płatną robotę: zabijanie milionów, a nawet miliardów dzieci w aborcjach, w finansowych miękkich Gułagach, bankierów zarabiających miliardy dolarów.

Polecam ten film: „Przyzwolenie na faszyzm” („Freedom to Fascism”), twórcy filmowego Aarona Russo, który przedstawił swą wiedzę z pierwszej ręki o planach globalnych elit w sfilmowanym wywiadzie na żywo z Alexem Jonesem, dziennikarzem radiowym i filmowcem.

Nick Rockefeller powiedział Russo o planach wprowadzenia mikroczipu dla wszystkich ludzi, (zobaczBilderberg i micro-chip w Internecie) i uprzedził go o „wydarzeniu, które pozwoli dokonać inwazji na Afganistan i Irak” około jedenastu miesięcy przed 11 września 2001 r. (przed 9/11). Rockefeller przepowiedział, że „wojna z terroryzmem” będzie grą w ciuciubabkę, w której żołnierze będą szukać po jaskiniach nieistniejących wrogów. Rockefeller próbował także zwerbować Aarona Russo do Rady Stosunków Zagranicznych (CFR) podczas trwania okresu ich przyjaźni. Film udostępniony przez rodzinę Russo potwierdza tę przyjaźń, a także wzmacnia dowody na istnienie globalnego planu, w którym ważną rolę odgrywają: propagowanie przez Rockefellera tzw. wyzwolenia kobiet, ostateczny plan elit redukcji światowej populacji oraz narzucenie mikroczipu społeczeństwom.

YJ: Czy może Pan krótko nam wyjaśnić, jak dzisiaj tworzy się pieniądze, a jak powinny być tworzone? Następnie, być może, porozmawialibyśmy o praktyce pobierania odsetek.

FS: W Stanach Zjednoczonych większość pieniędzy, jako oprocentowane kredyty, są kreowane przez Bank Rezerwy Federalnej i inne banki prywatne. Bank Rezerwy Federalnej jest na tyle federalny, na ile „federalny” jest Federal Express [amerykańska firma przesyłkowa]. Znaczy to, że jest to prywatna korporacja będąca własnością kilku osób. Jestem w posiadaniu listy około 12 rodzin, które są udziałowcami właścicielami banku Rezerwy Federalnej. Ludzie ci używają tej prywatnej firmy dla swoich osobistych zysków, przynoszącej prywatne dochody w wysokości bilionów (tak, bilionów) dolarów. Jeśli dodać te kwoty, które są generowane każdego roku, począwszy od Bożego Narodzenia 1913 r., sumy ukryte w przeróżnych fundacjach i trustach, w „rajach” podatkowych, to profity tych ludzi są niewiarygodne. Wojny są dla ich własnych zysków, a nie dla korzyści Amerykanów.

Na bazie kredytu, który nazywany jest M zero (M0), mamy ogromne kreowanie pieniędzy i są one tworzone z niczego. Alan Greenspan powiedział, że kreują oni pieniądze z powietrza. Są dane publikowane przez Rezerwę Federalną (która jest prywatną kompanią), które pokazują, że przyznaje ona i sama emituje kredyt do innych banków i instytucji finansowych.

Kilka miesięcy przed jego zamordowaniem, prezydent John F. Kennedy został wezwany przez swojego ojca, Josepha, na rozmowę w hallu w Białym Domu. Tam ojciec powiedział mu: „Jeśli to zrobisz, oni cię zabiją!”. Ale prezydent nie dał się powstrzymać. W dniu 4 czerwca 1963 roku, podpisał Dekret Prezydencki numer 111 110, który znosił Ustawę i dekret nr 10 289, i przekazywał produkcję banknotów w ręce państwa, pozbawiając kartel banków prywatnych wielkiej części ich potęgi. Po tym, jak 4 miliardy dolarów USA o małych nominałach, nazywanych „Banknotami Stanów Zjednoczonych”, zostały już wprowadzone do obiegu, a państwo już przygotowywało dalsze cięcia waluty emitowanej przez Fed [skrót od Federal Reserve], Kennedy został zastrzelony 22 listopada 1963 r. Stało się to 100 lat po śmierci Lincolna. Doprowadził on także do emisji wolnych od długu banknotów „Greenback” („zielone dolary”) dla Stanów Zjednoczonych i został zastrzelony przez snajpera. Następca Kennedy’ego, Lyndon B. Johnson, wstrzymał druk banknotów z niewytłumaczalnych powodów. Dwanaście banków Rezerwy Federalnej wycofało natychmiast banknoty Kennedy’ego z obiegu i zastąpiło je swoimi potwierdzeniami długu. Kilka tych banknotów znajduje się stale w rękach Imeldy Marcos, ponieważ jej mąż także próbował odejść od systemu.

Obecnie podczas tego sub-prime kryzysu, drukuje się miliony lub biliony dolarów, lecz nie wiemy dokładnie, dokąd one idą. Możliwe, że idą na podtrzymanie banków, które bankrutują. Oszuści podtrzymują oszustów. I oczywiście wszystkie te pieniądze są kreowane jako dług, czyli są obciążone odsetkami. Te odsetki są nałożone na amerykańskie społeczeństwo głównie poprzez podatki, na plecy biednych ludzi. Na przykład, weźmy LTCM 3, bilonowy skandal za Clintona, a także inne podobne sytuacje. Biedni na świecie nie mają co jeść; umierają z głodu. A jeszcze gorzej, że dzieciom nie pozwala się nawet urodzić! Ich celem jest, aby było mniej ludzi, których łatwiej można kontrolować przy pomocy prawa, które staje się coraz głupsze. Jeden taki przypadek to Monsanto, firma, która patentuje genetycznie modyfikowane świnie lub rośliny i rujnuje farmerów. Ich celem jest podnoszenie cen żywności, a ciągle mó wią, że pracują dla dobra ludzkości…

Fed rozpoczynała z 300 w przybliżeniu ludźmi czy bankami, które stały się właścicielami (akcjonariuszami, płacącymi 100 dolarów za akcję – kapitał akcyjny nie podlega publicznej wymianie) w bankowym systemie Rezerwy Federalnej. Utworzyli oni międzynarodowy bankowy kartel o bogactwie nie mającym porównania. Fed inkasuje miliardy dolarów rocznie w odsetkach i rozdziela ten profit między swoich akcjonariuszy. Kongres udzielił nielegalnie Fedowi prawa drukowania pieniędzy (poprzez Skarb Państwa) bez odsetek wobec Fed. Fed zatem kreuje pieniądze z niczego, pożycza je nam poprzez banki i pobiera odsetki od naszej waluty. Fed skupuje także długi rządowe płacąc pieniędzmi, które drukuje i następnie obciąża odsetkami podatników USA. Wielu senatorów i prezydentów stwierdziło, że jest to oszustwo.

Louis T. McFadden, przewodniczący Komisji Bankowości i Waluty Kongresu USA (House Committee on Banking and Currency) w latach 1920-1921, oskarżył Rezerwę Federalną o umyślne spowodowanie Wielkiego Kryzysu w 1929 r. W kilku przemówieniach wygłoszonych wkrótce po utracie pozycji przewodniczącego Komisji, McFadden twierdził, że Rezerwa Federalna jest sterowana przez banki Wall Street i ich filie w europejskich bankach.

McFadden powiedział: Panie Przewodniczący, mamy w naszym kraju jedną z najbardziej skorumpowanych instytucji, jaką znał świat. Mam na myśli Zarząd Rezerwy Federalnej i banki Rezerwy Federalnej. Zarząd Rezerwy Federalnej, który jest ciałem rządowym, oszukał rząd USA, że jest wystarczająco dużo pieniędzy na spłacanie długu państwowego. Dwunastu monopolistów kredytu, którzy nielojalnie i podstępnie zostali wprowadzeni do naszego kraju przez bankierów z Europy i odpłacają się nam za naszą gościnność podkopywaniem naszych amerykańskich instytucji… Ludzie słusznie wysuwają oskarżenia wobec Zarządu i banków Rezerwy Federalnej. Tekst całego wystąpienia jest na stronie http://www.afn.org…

McFadden został zamordowany w ten sam sposób, co Kennedy i Lincoln i wielu innych przeciwników tych, którzy kontrolują system lichwy.

„Quid prodest scelus, is fecit” znaczy: „Ten, kto ma korzyść ze zbrodni, ten jej dokonał”.

Encyklika papieża Benedykta XIV, „Vix pervenit” określająca, jakie kontrakty są dobre, a jakie złe w biznesie, została usunięta z półek księgarskich. Encyklikę tę można znaleźć pod następującymi adresami w Internecie: http://www.papalencyclicals.net/Ben14/b14vixpe.htm oraz http://en.wikipedia.org/wiki/Vix_Pervenit

A więc kim są właściciele centralnych banków Rezerwy Federalnej? Nazwiska prawdziwych właścicieli 12 banków centralnych – bardzo dobrze ukrywana tajemnica – zostały w części ujawnione. Oto lista niektórych nazwisk:

• Rothschild Bank z Londynu
• Warburg Bank z Hamburga
• Rothschild Bank z Berlina
• Lehman Brothers z Nowego Jorku
• Kuhn Loeb Bank z Nowego Jorku
• Israel Moses Seif Banks z Włoch
• Goldman, Sachs z Nowego Jorku
• Warburg Bank z Amsterdamu
• Chase Manhattan Bank z Nowego Jorku
• Lazard Brothers Bank z Paryża

Wszyscy ci bankierzy są związani z londyńskimi domami bankowymi w całkowicie wolnym City, które ostatecznie kontroluje Fed. Gdy Anglia przegrała Rewolucyjną Wojnę z Ameryką (nasi ojcowie walczyli z własnym rządem), lichwiarze planowali kontrolować nas przez przejęcie naszego systemu bankowego, drukowanie naszych pieniędzy i zadłużanie nas.

Wymienione poniżej osoby były właścicielami banków, a zatem właścicielami akcji w Fed. Wymienione poniżej banki posiadają znaczącą kontrolę nad dystryktem Fed w Nowym Jorku, który z kolei kontroluje 11 innych dystryktów Fed. Te banki także są częściowo w posiadaniu zagranicznych właścicieli i kontrolują Fed District Bank Nowy Jork:

• First National Bank z Nowego Jorku, James Stillman
• National City Bank, Nowy Jork, Mary W. Harnman
• National Bank of Commerce, Nowy Jork, A.D. Juillard
• Hanover National Bank, Nowy Jork, Jacob Schiff

Chase National Bank, Nowy Jork, Thomas F. Ryan, Paul Warburg, William Rockefeller, Levi P. Morton, M. T. Pyne, Geroge F. Baker, Percy Pyne, Pani G. F. St. George, J. W. Sterling, Katherine St. George, H. P. Davidson, J. P. Morgan (Equitable Life/Mutual Life), Edith Brevour i T. Baker (źródło: http://www.rense.com/ufo2/fedrez.htm)

YJ: Świetnie, sądzę że wywiad z Panem pomoże wielu ludziom trochę bardziej zrozumieć system i to, co się dzieje obecnie.

FS: Lepiej jest walczyć w taki sposób, aby utworzyć klub kredytowy, albo lokalny system z kuponami wolnymi od odsetek, tak jak pisaliśmy w MICHAELU na przykładzie Madagaskaru i Filipin, niż chwytać za broń i prowadzić wojnę! Proszę zobaczyć http://www.michaeljournal.org/localmoney.htm

YJ: Prawda jest oczywista, a wielu ludzi jej nie dostrzega. Chcą skomplikowanego systemu, a w rzeczywistości rozwiązanie jest bardzo proste.

FS: Podczas Wielkiego Kryzysu w latach 1930. obywatele uruchomili 6000 systemów lokalnych, systemów lokalnego kredytu, na obszarze całych Stanów Zjednoczonych. Mówmy ludziom, by studiowali historię swojego własnego kraju. Gdy tworzono swój własny kredyt, wielkie banki stawały. Róbcie to samo! Ulepszajcie to zgodnie z systemami i dywidendami Kredytu Społecznego, by dzielić się zyskiem, jaki przynoszą automaty i komputery! 90% prac wykonają za nas komputery i roboty, wyzwaniem dla nas jest, jak rozdzielać tę obfitość.

YJ: Właśnie, myślę, że taki jest plan Pielgrzymów św. Michała. Chcemy uruchomić systemy lokalnej wymiany w całym świecie. Wiem, że w Kolumbii mają kilka takich systemów, które funkcjonują bardzo dobrze.

FS: W Stanach Zjednoczonych wasi dziadkowie byli organizatorami systemów lokalnych. Trzeba ich pytać, jak to robili. Mieliście ponad 6 tysięcy systemów w Stanach Zjednoczonych. System WIR (nazwa od zaimka Wir – my) w Szwajcarii uczynił nasz kraj jednym z najbogatszych na świecie. (www.wir.ch) Pomyślmy o tym, co stało się w Argentynie, gdy upadły tam banki. Może się to również zdarzyć w Stanach Zjednoczonych.

Maurice Allais, profesor ekonomii w Państwowej Szkole Inżynierii Górnictwa w Paryżu, zdobywca nagrody Nobla w dziedzinie ekonomii w 1988 roku, napisał w swej książce „Les Conditions Monetaires d’une Economie de Marche” („Monetarne uwarunkowania rynku ekonomicznego”, str.2): „W istocie, obecny sposób tworzenia pieniądza z niczego przez system bankowy jest, nie waham się tego powiedzieć, aby pomóc ludziom wyraźnie uzmysłowić sobie, o co tu chodzi, podobny do wytwarzania pieniędzy przez fałszerzy, tak słusznie potępianego przez prawo. Mówiąc konkretnie, daje te same rezultaty”.

Powinniśmy walczyć bez wytchnienia, 24 godziny na dobę, siedem dni w tygodniu, walczyć z lichwą na każdym poziomie, bo lichwa zabija.

Proszę posłuchać cytatu z tekstu Louisa Evena. „A co sądzić o określeniu, użytym przez Papieża: ‘lichwa praktykowana w innej formie’? Czy jest to zbyt wysoka stopa procentowa? Jeśli tak, to jaki procent? A jeśli coś innego, to o jaką formę chodzi?”

Angielski ksiądz, zwany Ojcem Drinkwater, napisał w 1935 roku książkę, identyfikującą tę „pazerną żarłoczną lichwę w innej formie”, którą jest monopolizacja kredytu, co było coraz bardziej równoznaczne z monopolizacją pieniądza, chociaż funkcjonowanie monopolizacji kredytu było ciągle tajemnicą dla każdego prawie w tym czasie.

Ojciec Drinkwater zanotował, że komitet działający przy Uniwersytecie we Fryburgu w Szwajcarii przygotował pewne elementy do szkicu encykliki Rerum novarum, i że wśród członków komitetu była co najmniej jedna osoba z Austrii, dobrze znająca zagadnienie pieniądza i kredytu bankowego. Tekst przygotowany przez Austriaka i najwidoczniej zaakceptowany przez komitet, jasno pokazał, jak pieniądz bankowy – kreowany w bankach i składający się zasadniczo z cyfr zapisanych w księgach bankowych i księdze głównej, który stał się już ważnym monetarnym instrumentem dla handlu i przemysłu – jest zaledwie niczym innym jak monetyzacją (tzn. równoważnikiem monetarnym) zdolności produkcyjnej całego społeczeństwa. Nowy pieniądz w ten sposób kreowany może być tylko i wyłącznie społeczny z natury (tzn. należący do całego społeczeństwa), a nie może być własnością banku. Nowy pieniądz jest społeczny z powodu swej bazy: wspólnoty, społeczeństwa, i ponieważ może on kupić dowolne dobro lub usługę w kraju. Dlatego kontrola nad źródłem pieniędzy daje w ręce tych, którzy ją posiadają, nieograniczoną potęgę nad całym życiem ekonomicznym.

Tekst austriackiego eksperta pokazał także, że banki nie pożyczają pieniędzy swych depozytariuszy, ale depozyty, które kreują z niczego, po prostu przez wpisanie liczb do ksiąg bankowych. Gdy banki pożyczają komuś pieniądze, żaden rachunek w banku nie jest zmniejszany. Nie muszą one wyciągać ani centa ze swoich sejfów. Tak więc pobierany procent od ich pożyczek jest z pewnością lichwą: jakakolwiek jest stopa – w rzeczywistości jest to więcej niż 100%, bo jest to procent z kapitału równego zero, nil – wierzyciel (pożyczkodawca, bank) nie musi funkcjonować bez pieniędzy, które pożycza, on je po prostu kreuje! Ta lichwa może być słusznie nazwana „żarłoczną”, gdyż banki żądają, aby dłużnicy zwracali pieniądze, które nie były nigdy wyemitowane, nie były nigdy wprowadzone do obiegu. (Banki kreują kapitał, który pożyczają, ale nie kreują pieniędzy na odsetki.) Dlatego też jest matematycznie niemożliwe, aby spłacić cały dług. Jedynym sposobem dla gospodarki w takim systemie jest znowu pożyczać, aby móc płacić odsetki, co prowadzi do niespłacalnych prywatnych i publicznych długów.

Jakie były dokładnie słowa tekstu dotyczące monopolu kredytu? Nie wiadomo, bo nie ma wzmianki o nich w encyklice. Czy były one usunięte we Fryburgu z końcowego tekstu posłanego do Rzymu? Czy były wykradzione między Fryburgiem a Rzymem, albo między dotarciem do Rzymu, a dostarczeniem do Papieża? Albo, czy to papież Leon XIII zdecydował odłożyć list na bok? Ojciec Drinkwater stawia te pytania, ale nie daje odpowiedzi. Koniec cytowania. Ten skandal produkuje taką samą absurdalną sytuację jak w Kanadzie.

Na końcu zacytujmy Mackenzie Kinga, który stwierdził podczas swej kampanii wyborczej na premiera Kanady w 1935 roku: „Dopóki kontrola emisji pieniądza (waluty) i kredytu nie zostanie przywrócona rządowi i nie zostanie uznana jako wybitnie wyróżniająca się i nienaruszalna jego powinność, dopóty wszelkie rozważania o suwerenności parlamentu i demokracji są jałowe i bezskuteczne”. Więcej wykresów obrazujących naszą sytuację ekonomiczną można znaleźć na naszej stronie internetowej:

YJ: Dziękujemy za tę rozmowę. Będziemy pamiętać o Panu i Pana rodzinie w naszych modlitwach.

FS: Dziękuję, zapewniam również o naszych modlitwach za Was i życzę wszystkiego najlepszego. Jeśli będzie potrzeba dalszych informacji, proszę przesyłać e-mail na mój adres: siebenthal@gmail.com

Źródło: http://www.michaeljournal.org/wywiad.htm

ZION

(prosze sie nie przejmowac pierwszymi trzema obrazkami… to konsekwencja „poprawnej cenzury”… potem mozna spokojnie obejrzec ponad 150 wymownych zdjec i obrazkow !)

Oto kilka obrazkow ku zachety:

Rajmund urodził się 8 stycznia 1894 roku w Zduńskiej Woli koło Łodzi, z małżonków Juliusza Kolbego († 1914) i Marianny z Dąbrowskich († 1946).

W dniu urodzin otrzymał Chrzest święty w kościele parafialnym pw. Wniebowzięcia NMP. Był drugim z kolei dzieckiem Kolbów. Rodzice trudnili się tkactwem chałupniczym, ale z powodu ciężkich warunków materialnych byli zmuszeni zwinąć warsztat i przenieść się do Łodzi, potem do Pabianic, gdzie ojciec pracował w fabryce, a matka prowadziła sklepik i pracowała jako położna (ok. 1897).

Rodzice Rajmunda należeli do III Zakonu św. Franciszka. Ojciec, ogarnięty szczerym patriotyzmem, chętnie czytał swoim synom patriotyczne książki. Chłopcy “zarażeni” od ojca najchętniej bawili się w rycerzy i rysowali na płotach polskie orły. Pierwsze nauki pobierali w domu rodzinnym.

Rajmund jako chłopiec lubił także nieraz i poswawolić. Pewnego dnia w takiej sytuacji zawołała z wyrzutem matka: “Mundziu, co z ciebie będzie!?”. Słowa te utkwiły mu długo w pamięci. Powoli chłopiec poważniał. Kiedy miał 12 lat, ukazała mu się Najświętsza Maryja Panna, trzymająca w rękach dwie korony: białą i czerwoną. Zapytała chłopca, czy je chce, a równocześnie dała mu do zrozumienia, że korona biała oznacza czystość, a czerwona męczeństwo. “Odpowiedziałem, że chcę. Wówczas Matka Boża mile na mnie spojrzała i znikła”. Było to w kościele parafialnym w Pabianicach.

W 1907 roku franciszkanie konwentualni ze Lwowa prowadzili w Pabianicach misje. Rajmund wraz ze swoim starszym bratem Franciszkiem, postanowił wstąpić do franciszkanów. Obaj przedarli się przez granicę z zaboru rosyjskiego do zaboru austriackiego, do Lwowa, gdzie wstąpili do małego seminarium franciszkanów konwentualnych. W trzy lata potem podążył za nimi brat najmłodszy, Józef. Lwów przypomniał Rajmundowi czasy, kiedy to w katedrze lwowskiej przed cudownym obrazem Matki Bożej łaskawej król polski, Jan Kazimierz, ogłosił Maryję Królową Polski i złożył na Jej ręce ślubowanie (1656). Przed tym samym obrazem postanowił i on także poświęcić się Maryi. “Z twarzą pochyloną ku ziemi – napisze w swoich pamiętnikach – obiecałem Najświętsza Maryi Pannie, królującej na ołtarzu, że będę walczył dla Niej. Jak? – nie wiedziałem, ale wyobrażałem sobie walkę orężem materialnym”.

Szybko jednak doszedł do przekonania, że walki zbrojnej nie da się pogodzić ze stanem duchownym, który sobie zamierzał obrać. Postanowił zatem zrezygnować z kapłaństwa i poświęcić się jako żołnierz walce w obronie Ojczyzny. Wtedy to właśnie na terenie Austrii tworzyły się podziemne organizacje wojskowe, mające na celu wyzwolenie Polski spod okupantów. Tworzyły się legiony polskie. Kiedy Rajmund z bratem byli już zdecydowani, przybyła do nich w odwiedziny matka. Skoro jej wyjawili swój zamiar, wtedy wyznała, że wraz z ojcem postanowiła poświęcić się na wyłączną służbę Bożą. Rajmund uznał w tym dla siebie znak woli Bożej, że ma pozostać. Poprosił też niebawem o przyjęcie do nowicjatu (1910). W rok potem złożył śluby czasowe.

Ponieważ w małym seminarium ukończył klasę ósmą gimnazjalną, w roku 1912 przełożeni wysłali go na dalsze studia do Krakowa. Stąd wszakże ze względu na jego niezwykłe zdolności skierowano go jeszcze tego samego roku 1912 do Rzymu, gdzie zamieszkał w międzynarodowym kolegium serafickim. Równocześnie uczęszczał na znany uniwersytet papieski, prowadzony przez jezuitów, Gregorianum. Studia filozoficzne (1912-1915), jak i teologiczne (1915-1919) uwieńczył dwoma doktoratami. Rajmund okazywał nadto wybitne uzdolnienia matematyczno-fizyczne. Napisał artykuł pt. Etereoplan o pojeździe międzyplanetarnym.

Dnia 1 listopada 1914 roku Kolbe złożył profesję uroczystą, w czasie której dodał sobie imię Maria. Dnia 28 kwietnia 1918 roku Kolbe otrzymał święcenia kapłańskie. Rzym był dla o. Kolbego opatrznościowy. W stolicy chrześcijaństwa zrozumiał, że nie tylko Polska, ale i cały świat powinien należeć do Chrystusa. W 1917 roku przypadały dwie rocznice, które o. Kolbemu dały wiele do myślenia: 400-lecie wystąpienia Marcina Lutra i 200-lecie powstania masonerii. Dwie te okazje wykorzystali wrogowie Kościoła dla zamanifestowania do niego nienawiści. Burmistrz Rzymu, Żyd, Ernest Nathan, został wielkim mistrzem masońskim. Zarządził on obchody z czarnym sztandarem giordanobrunistów, na którym był znak Lucyfera, depczącego św. Michała Archanioła. W czasie pochodu wołano: “Diabeł będzie rządził w Watykanie, a papież będzie jego szwajcarem (gwardzistą; sługą)”. Maksymilian jako świadek patrzył z najwyższym bólem i oburzeniem, jak można było w Wiecznym Mieście dopuścić do takiej prowokacji. Jeszcze więcej drażniła go obojętność tłumu gapiów, nie reagującego na to bluźnierstwo. Równocześnie w tym samym roku 1917 świat katolicki obchodził rocznicę 75-lecia objawienia się NMP Alfonsowi Ratisbonne.
Wspomniane wypadki natchnęły Maksymiliana, ażeby utworzyć z jednostek najbardziej bojowych i oddanych Maryi Niepokalanej rodzaj bractwa, które by skupiało w swoich szeregach wszystkich ludzi, którym sprawa królestwa Bożego na ziemi leży na sercu. W porozumieniu zatem z przełożonymi i po naradzie ze spowiednikiem w tym samym roku 1917, gdy był jeszcze subdiakonem, założył wśród swoich kolegów Rycerstwo Niepokalanej (Militia Immaculatae).

W 1919 roku o. Maksymilian powrócił do Polski. Bardzo się ucieszył, że jest już wolna. Postanowił dołożyć wszystkich sił, by była królestwem Niepokalanej. Zaczął więc werbować ochotników do Rycerstwa Niepokalanej. W styczniu 1922 roku zaczął wydawać w Krakowie Rycerza Niepokalanej. Przełożeni jednak w obawie, że o. Kolbe zadłuży klasztor, wysłali go do Grodna, gdzie Święty założył zaraz drukarnię. Pracował niestrudzenie nad nowym dziełem, które uważał za program swojego życia. Ale też owoce rychło okazały się w całej pełni: w 1927 roku Rycerz Niepokalanej wychodził już w nakładzie 70 000 egzemplarzy, a liczba członków Milicji Niepokalanej (MI) wzrosła do 126 000 członków.

Prawdziwy wszakże rozmach nastąpił dopiero wtedy, gdy o. Kolbe przeniósł swoje dzieło do Teresina, 42 km od Warszawy. W roku 1927 założył tu Niepokalanów. Kiedy wybuchła wojna światowa w 1939 roku, klasztor w Niepokalanowie liczył 13 ojców, 18 kleryków nowicjuszów, 527 braci profesów, 82 kandydatów na braci i 122 chłopców w małym seminarium. Był to więc największy klasztor w owych latach na świecie i jeden z największych, jakie znają dzieje Kościoła.

Nakład Rycerza Niepokalanej doszedł do 750 000 egzemplarzy, Rycerzyk Niepokalanej dla dzieci miał nakład 221 000 egzemplarzy, Mały Dziennik osiągnął już cyfrę 137 000 egzemplarzy, a jego wydanie niedzielne 225 000 egzemplarzy. Od roku 1938 Niepokalanów posiadał własną radiostację. Nie obywało się oczywiście bez trudności. Prasa wolnomyślna robiła wszystko, by dzieło ośmieszyć i odstręczyć od niego przyjaciół, ale twór Niepokalanej pokonywał wszystkie przeszkody.

W 1930 roku o. Kolbe opuszcza Niepokalanów i w towarzystwie 4 współbraci za zezwoleniem przełożonego generalnego udaje się do Japonii, do miasta Nagasaki, gdzie zakłada drugi Niepokalanów. W 1931 roku otworzył tam nowicjat, a w 1936 roku małe seminarium.

W tym roku Rycerz Niepokalanej w języku japońskim miał już nakład 65 000 egzemplarzy. “Szaleniec Boży” zamierzał otworzyć podobne do Niepokalanowa polskiego i japońskiego ośrodki w całym świecie ku chwale Niepokalanej i rozszerzeniu Jej królestwa na ziemi. To jednak było piekłu za wiele. Bohaterskie życie miał Święty zakończyć jeszcze piękniejszą śmiercią. Czerwona korona męczeństwa była już blisko.

Właśnie o. Maksymilian powrócił do kraju, by podeprzeć Niepokalanów polski, który w czasie jego nieobecności przeżywał kryzys. I kiedy wszystko ponownie zaczęło iść z dynamicznym rozmachem, wybuchła wojna, a po niej nastała noc okupacji.

Dnia 19 września Niemcy przystąpili do likwidacji Niepokalanowa. Wraz z o. Kolbe pozostali bracia zostali również aresztowani i umieszczeni w obozie w Amtlitz (między 24 września a 8 listopada). Stąd wywieziono ich do Ostrzeszowa (od 9 listopada do 8 grudnia 1939 roku). W samą uroczystość Niepokalanej, 8 grudnia, nastąpiło zwolnienie z obozu.

O. Kolbe natychmiast powrócił do Niepokalanowa. Tu zajął się przygotowaniem 3000 miejsc dla wysiedlonych z Poznańskiego, wśród których Żydów było 2000. Zorganizował nieustanną adorację Najśw. Sakramentu, otworzył warsztaty naprawy zegarków i rowerów, wystawił kuźnię i blacharnię, zorganizował krawczarnię i dział sanitarny. 17 lutego 1941 roku gestapo zabrało o. Kolbego do Warszawy na osławiony Pawiak. 25 maja 1941 roku wywieziono go do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Otrzymał numer 16 670.

Pod koniec lipca 1941 roku uciekł jeden z więźniów z bloku o. Kolbego. Wściekły komendant nakazał zwołać na plac cały blok i co dziesiątego wytypowanego przez siebie więźnia skazał na śmierć głodową, w specjalnie na to przygotowanym bunkrze. Wśród przeznaczonych na śmierć znalazł się Franciszek Gajowniczek. Nieszczęśliwy westchnął, że musi opuścić żonę i dzieci. Wtedy stała się rzecz, która zdumiała katów. Z szeregu wyszedł o. Kolbe i prosił, by jego skazano na śmierć zamiast Gajowniczka, który stał obok niego. Na pytanie: kim jest? odparł, że jest kapłanem katolickim. Jest samotny, a Gajowniczek ma żonę i dzieci. Poszedł na śmierć wraz z 9 towarzyszami do bloku śmierci, nr 13. Bunkier, który dotąd był miejscem przekleństw i rozpaczy, pod przewodnictwem o. Maksymiliana stał się przybytkiem Bożej chwały. Modlono się i śpiewano nabożne pieśni. Przyzwyczajony do głodu o. Kolbe przeżył w bunkrze dwa tygodnie bez kruszyny chleba i kropli wody. Wreszcie oprawcy dobili go zastrzykiem fenolu. Stało się to 14 sierpnia, w wigilię Wniebowzięcia Najśw. Maryi Panny 1941 roku. O. Kolbe miał zaledwie 47 lat.

Dnia 17 października 1971 roku papież Paweł VI dokonał osobiście uroczystej beatyfikacji Męczennika w obecności dziesiątków tysięcy wiernych z całego świata i ponad 3000 pielgrzymów polskich. Dnia 10 października 1982 roku Ojciec święty Jan Paweł II dokonał jego kanonizacji.

Kult św. Maksymiliana rozszedł się lotem błyskawicy po Polsce. Diecezja koszalińsko-kołobrzeska ogłosiła go swoim patronem. W Zduńskiej Woli, dzięki inicjatywie miejscowego proboszcza, powstał Ośrodek Pamięci św. Maksymiliana. Zachował się tu szczęśliwie dom rodzinny Świętego przy ulicy jego imienia. Św. Maksymilian Maria Kolbe pozostanie w dziejach Kościoła w Polsce jako jedna z najpiękniejszych jego postaci. Człowiek, który zaufał Niepokalanej, nie zawiódł się, bo zawieść się nie mógł. Do roku 1982 ku czci Świętego wystawiono w Polsce 61 kościołów i kaplic, a za granicą – 35.

Źródło informacji: x. Wincenty Zaleski SDB “Święci na każdy dzień”, Wydawnictwo Salezjańskie, Warszawa 1998

Właśnie wróciłem spod krzyża smoleńskiego przy pałacu prezydenckim w Warszawie. Jestem strasznie zmęczony więc proszę wybaczyć, że przesadnego brylowania i "super bajeranckiego reportażu" raczej nie będzie. Będzie za to prosta ale rzetelna relacja. Postaram się aby możliwie jak najlepiej oddała to co tam się działo i jak to wyglądało z mojej perspektyw, oraz naświetlę nieco tło całej sprawy. Z mainstreamowych mediów się tego prawdopodobnie nie do … Read More

via Brzytwa Kwietniowa

Polacy to naród w środku Europy, najbardziej cywilizowanego kontynentu świata. Żydzi mieszkają w Azji, największym i jednym z najmniej cywilizowanych kontynentów (vide: “dzikie azjatyckie hordy”). Różnicę w standardach cywilizacyjnych tych dwóch narodów najwyraźniej zauważyć można po sposobie, w jaki te demokratyczne kraje zabiegają o swoich obywateli:

Katastrofa:

10 kwietnia 2010, w katastrofie lotniczej wojskowego tupolewa pod Smoleńskiem ginie 96 polskich obywateli, m.in. dwóch prezydentów (w tym urzędujący), najwyżsi generałowie, prezes NBP, maszałkowie parlamentu, posłowie, senatorzy, kombatanci.

26 lipca 2010, w rumuńskich Karpatach rozbija się wojskowy izraelski śmigłowiec z 6 żołnierzami na pokładzie. Wszyscy giną.

Interwencja rządu:

Polacy:

Do Rosji udaje się polski premier, uzgadnia działania ze swoim rosyjskim odpowiednikiem. Mówią o polsko – rosyjskim pojednaniu, modlą się i obejmują. Wkrótce do Rosji wyrusza polska ekipa interwencyjna, z dwoma ministrami (obrony narodowej i zdrowia), grupą patologów, kilkoma prokuratorami.

Żydzi:

Do Rumunii wyrusza wojskowa ekspedycja z przedstawicielami rabinatu i odpowiednio wyposażoną grupą poszukiwawczo – ratowniczą. Kilka tygodni po katastrofie, po wykonaniu przez izraelskich wojskowych najważniejszych prac, do Rumunii przyjeżdża, z pierwszą w historii wizytą premier Izraela.

Śledztwo

Polacy:

W związku z faktem, że polski wojskowy tupolew pilotowany przez żołnierzy i transportujący generałów oraz zwierzchnika sił zbrojnych został przez polskie władze uznany za samolot cywilny, a specjalna konwencja o wspólnych z Rosją śledztwach nie miała przepisów wykonawczych, nie było prawnej możliwości wspólnego śledztwa, prowadzone są więc odrębne śledztwa polskie i odrębne rosyjskie.

Żydzi:

Prowadzone jest wspólne, izraelsko – rumuńskie śledztwo.

Ciała ofiar

Polacy:

Ofiary zostały przewiezione do Moskwy, następnie zindentyfikowane przez służby rosyjskie, częściowo przy udziale polskich patologów (w identyfikacji zwłok uczestniczyła nawet osobiście minister zdrowia E. Kopacz (z zawodu lekarz rodzinny – pediatra)). Polski prokurator asystował jedynie przy sekcji zwłok prezydenta Kaczyńskiego wykonanej przez rosyjskich specjalistów (wg polskiego prawa jedynie sekcja dokonana przez prokuratora jest sekcją uznawaną). Pozostałe sekcje zwłok prawdopodobnie odbyły się. Wskutek nacisków warchoła Macierewicza być może dokumentacja sekcji zwłok niedługo przybędzie do Polski (jest 4 miesiące po katastrofie). Po przybyciu do Polski ciał ofiar (w metalowych, zaplombowanych trumnach) sekcji również nie można było dokonać, ponieważ wg. polskiej prokuratury ciała nadal znajdowały się “pod jurysdykcją Rosjan” (pytanie, dosyć ważne ze względu na ew. ekshumację, w czyjej jurysdykcji znajdują się ciała po pogrzebie?).

Żydzi:

Ciała izraelskich żołnierzy znalezione zostały częściowo przez Rumunów, częściowo przez ekipę izraelską. W asyście rabinów przeniesione zostały do szpitala a następnie przetransportowane do Izraela celem indentyfikacji.

Wrak. Zabezpieczenie miejsca wypadku.

Polacy:

Miejsce katastrofy zabezpieczone zostało przez służby rosyjskie. Turyści i miejscowa ludność ciągle odnajdują nowe elementy wraku, czasem elementy zwłok. Wiedzę, o stopniu zabezpieczenia miejsca wypadku polska prokuratura czerpie z mediów, ale pod wpływem pytań dziennikarzy (znów sprowokowanych przez warchoła Macierewicza) prokuratura postanowiła wysłać do Rosjan zapytanie o stan zabezpieczenia miejca wypadku. Szczątki wraku które udało się zabezpieczyć Rosjanom spoczywają luzem na pobliskim lotnisku. Pod wpływem medialnego zainteresowania polska prokuratura oznajmiła, że poprosi Rosjan o rozstawienie nad wrakiem namiotu. Do dnia dzisiejszego polskie służby śledcze, ani jakiekolwiek inne, nie przeprowadziły badań na miejscu wypadku (byłby to “krok zimnowojenny” w stosunku do Rosji), które zresztą, jeśli wierzyć mediom, zostało już przekształcone przez buldożery, a drzewa znaczące ścieżkę opadania samolotu wycięte.

Żydzi:

Specjalna izraelska ekipa zbadała miejsce wypadku. Wrak śmigłowca przetransportowany został do Izraela w ciągu kilku dni. 50-kilogramowe części wraku przenoszone były na plecach izraelskich żołnierzy.

Czarne skrzynki

Polacy:

Rejestratory polskiego tupolewa, łącznie z tym, który był otwierany w Polsce, znajdują się w Rosji w gestii tamtejszych służb, Polacy mogli jednak uczestniczyć w ich odczytaniu, ba po interwencji otrzymali kopię zapisu, a nawet jedną z wersji stenogramu rozmów.

Oryginały czarnych skrzynek (własność Polski) pozostaną w Rosji, w gestii tamtejszych służb do czasu zakończenia rosyjskich śledztw (możliwe jednak, że Polakom uda się czasowo uzyskać do nich dostęp!).

Żydzi:

Izraelskie czarne skrzynki po ich odnalezieniu szybko przesłane zostały do Izraela .

Komisja techniczna badająca katastrofę

Polacy:

Na jej czele stoi minister spraw wewnętrznych, doskonały administratywista, kierujący w międzyczasie zwalczaniem powtarzających się powodzi oraz najbardziej rozbudowanym ministerstwem.

Żydzi:

Na czele komisji stoi wysokiej rangi wojskowy, były wyróżniający się pilot śmigłowców i dowódca dywizjonu.

Powyższe zestawienie doskonale ilustruje polskie i żydowskie standardy cywilizacyjne:

Polacy są ufni, otwarci, empatyczni, po prostu cywilizowani.

Żydzi zaś nieufni, roszczeniowi, “zimnowojenni”, po prostu dzicy.

Jest jednak jeden element, w którym azjatyccy Żydzi niemal dorastają do wyśrubowanych polskich standardów. Element ten to

prognozowanie winnych wypadku:

O ile jednak Żydzi dopuszczają jeszcze przyczynę techniczną, to Polacy wyeliminowali ją w 2-3 dni po katastrofie (i to bez badań!) przez pozostałe miesiące koncentrując się na zagadnieniu kto sprowokował pilotów do popełnienia błędu.

Państwo polskie się sprawdziło. Tak mówili po smoleńskiej katastrofie m.in. prezydent Bronisław Komorowski, premier Donald Kłamczuch, wybitna publicystka Janina Paradowska. I zestawiając spolegliwe decyzje polskiego rządu w sprawie śledztwa smoleńskiego, z agresywnymi poczynaniami Żydów po katastrofie w Karpatach trudno nie przyznać im racji.

Sądzę, że przyczyna tkwi w cywilizacyjnej przewadze Europy nad Azją:

Sprośni Turcy Brzydcy Żydzi
lak się wami Śmierć nie hydzi
Na Żydowskie nie dba Smrody
Z dzikiemi skacze Narody.

Być może w tym XVII-wiecznym Tańcu śmierci anonimowy poeta antycypował kwintesencję cywilizacyjnej przewagi rządzącej dziś Polską ekipy nad jej izraelskim odpowiednikiem.

Foros

Nadzieję na szybką śmierć Jarosława Kaczyńskiego wyraził na swoim blogu Janusz Palikot. Autorytety milczą.

„Przyjdzie taki dzień, że Jarosław będzie już rozmawiał z siłami ostateczności. Być może jeszcze w tym roku. I wówczas uznamy, że to był naprawdę dobry rok. Tego się trzymam, w to wierzę” – napisał na swoim blogu Janusz Palikot.

TPT

„Tam, gdzie panuje władza bolszewików, Kościół chrześcijański jest prześladowany z większym okrucieństwem niż podczas trzech pierwszych wieków chrześcijaństwa” – tak w skierowanym do Papieża Benedykta XV telegramie z 7 lutego 1919 r. pisali dwaj biskupi prawosławni – Sylwester z Omska i Beniamin z Symbirska na Syberii. Podawali przejmujące przykłady krwawych prześladowań, profanacji i zniszczeń („Polak Katolik”, 10 marca 1919).

W ciągu dwóch pierwszych lat od rozpoczęcia rewolucji bolszewickiej zamordowanych zostało 32 metropolitów – arcybiskupów i biskupów. Byli przedtem torturowani. Metropolita petersburski Beniamin był oblewany na mrozie zimną wodą, a gdy to zamieniło go w słup lodu, został utopiony. Biskup tobolski Hermogen, który dobrowolnie pojechał z carem Mikołajem II na zesłanie, został przywiązany do koła napędzającego parostatek i zginął przez nie rozszarpany. Biskupa Andronika zakopano żywcem. Arcybiskup czernihowski Wasilij został ukrzyżowany, a następnie spalony. Metropolicie kijowskiemu zadano wiele ran, wykastrowano go, a nagie zwłoki zbezczeszczono (Igor Bunicz, Poligon szatana, Warszawa 1996). Zamordowanych zostało kilkuset księży prawosławnych. Prześladowana była początkowo przede wszystkim Cerkiew prawosławna, ściśle związana z caratem. Niebawem bolszewicy zwrócili się przeciwko Kościołowi katolickiemu w Rosji, uznanemu za główną przeszkodę na drodze do zbudowania ustroju komunistycznego w tym kraju i na świecie.

170 męczenników za wiarę

Przewrót bolszewicki w Rosji był w planach jego realizatorów początkiem rewolucji komunistycznej w Europie i w świecie. Jej żagiew miała ponieść Armia Czerwona na Zachód „przez trupa Polski”, jak głosiły plakaty sowieckie. W bitwie pod Warszawą w sierpniu 1920 r. Armia Czerwona poniosła druzgocącą klęskę. Unicestwiony został plan Lenina i Trockiego zwycięskiego marszu na Berlin i Paryż. Przez dwa lata na Kresach Wschodnich I RP toczyła się wojna polsko-bolszewicka. W tym czasie na terenach opanowanych przez bolszewików tylko epizodycznie atakowani byli księża polscy. Miało to zwykle miejsce w wyniku ich poparcia dla ruchu oporu przeciwko bolszewikom lub z powodu publicznego potępienia przez nich napadów na dwory ziemiańskie oraz rabunków i zabójstw dokonywanych przez bandy bolszewickie.
Pierwszym z księży polskich formalnie skazanym na śmierć 28 marca 1918 r. przez sowiecki Trybunał Rewolucyjny w Mohylewie na Białorusi był ks. Eugeniusz Świętopełk-Mirski. Tego samego dnia po torturach został zamordowany na peryferiach miasta. Przed śmiercią żądano od niego oświadczenia, jako warunku ocalenia życia, że nie wierzy w Boga. Odrzucił to żądanie. Był pierwszym z ok. 170 księży katolickich skazanych na śmierć przez władze sowieckie w okresie 1918-1938 i w większości rozstrzelanych. Jego grób zachował się na cmentarzu katolickim w Mohylewie. Był pierwszym męczennikiem za wiarę pod panowaniem bolszewików.
W następnym roku na Kresach Wschodnich rozstrzelani zostali księża: Paweł Birnik (Homel), Michał Buklarewicz (Bigusowo), Wincenty Łotarewicz (Mir) i Jan Weber (Słonim). W tym samym roku w Wołoczyskach na Podolu w podobny sposób zginął ks. Szymon Babarski. Był jednym z siedmiu polskich księży z diecezji łucko-żytomierskiej zamordowanych w ciągu pierwszych dwóch lat władzy bolszewików. Pozostali to: Karol Baran (Krasiłów), Cyryl Bujalski (Czercze), Michał Dziendzik (Obodówka), Bolesław Lisiecki (Winnica) i Jan Kniukszta (Kodyma), Kazimierz Mazur (Krasiłów). W Radziwiłłowie k. Dubna na Wołyniu zamordowany został przez wojska bolszewickie ks. Adolf Kowalski. Już nieżyjącego przywiązano do ogona końskiego i włóczono po mieście. Kilku księży z archidiecezji mohylewskiej zginęło w tym czasie w Rosji i na Syberii. Między innymi Ksawery Marcinian i Wincenty Mikołajtis.
Już w czasie wojny polsko-bolszewickiej aresztowany został w Mińsku 1 sierpnia 1920 r., pod zarzutem działalności kontrrewolucyjnej, ks. bp Zygmunt Łoziński. Pomimo gróźb nie podpisał deklaracji, że uznaje władzę sowiecką, i oświadczył, że do końca życia będzie zwalczał komunizm szerzący bezbożnictwo i bezprawie. Po chwilowym zwolnieniu został 4 września ponownie aresztowany. Był więziony w Mińsku i Moskwie. Po uwolnieniu w lipcu 1921 r. skierowany został przez władze bolszewickie na Łotwę, skąd przyjechał do Polski. Ważył wówczas 43 kilogramy.

Żywcem zakopany w ziemi

Liczba księży represjonowanych i zamordowanych w czasie inwazji na Polskę jest stosunkowo niewielka. Wojna w 1920 r. trwała względnie krótko, a bolszewicy zajęci realizacją wielkiego celu militarnego, którym było podbicie Polski i marsz na Zachód, nie zdążyli ujawnić w pełni swojej wrogości wobec Kościoła katolickiego. Rozprawę z nim odkładali na później i jedynie przygodnie zwracali się przeciwko księżom, którzy znaleźli się w polu ich działania. W czasie inwazji na Polskę i podczas wycofywania się Armii Czerwonej po klęsce pod Warszawą zamordowanych zostało kilkunastu kapłanów. Kilkunastu ucierpiało w inny sposób.
Na terenie archidiecezji wileńskiej śmierć poniosło trzech księży. W nocy z 5 na 6 sierpnia w parafii Krzemienica bolszewicy rozstrzelali ks. Władysława Klamma. W parafii Pieski ten sam los spotkał ks. Aleksandra Hajduka. W parafii Żuprany jej administrator i dziekan dekanatu Oszmiana ks. Ryszard Knobelsdorf po przyjęciu funkcji kapelana Samoobrony Wileńskiej, która powstała na zapleczu frontu bolszewickiego, został zdradzony i aresztowany. Przywiązany do wozu pieszo odbył drogę kilkuset kilometrów z Oszmiany do Białegostoku, gdzie go osadzono w więzieniu. 22 sierpnia 1920 r., w czasie wycofywania się wojsk bolszewickich po klęsce pod Warszawą, został na skraju tego miasta zamordowany przez zakopanie żywcem w ziemi. Istnieje relacja, że przedtem wycięto mu krzyż na plecach i obcięto palec z pierścieniem prałackim. W 1924 r. odbyły się ekshumacja i pogrzeb ks. Ryszarda Knobelsdorfa z udziałem Marszałka Józefa Piłsudskiego, którego był kuzynem. Pochowany został przy kościele parafialnym w Żupranach, obok rodziców – Wilhelma i Ludwiki z Klicperów. W następnych latach wzniesiono pomnik ku jego czci. W przeddzień wejścia wojsk sowieckich na Wileńszczyznę we wrześniu 1939 r. jedna z parafianek w celu ocalenia pomnika przed zniszczeniem usunęła napis w języku polskim, upamiętniający śmierć księdza z rąk bolszewików. Pomnik zachował się do chwili obecnej. W 1995 r. grupa parafian obchodziła w Żupranach 75. rocznicę śmierci ks. Knobelsdorfa.
Do kilku morderstw kapłanów doszło po klęsce bolszewików pod Warszawą. W Ostrołęce rozstrzelany został ks. Franciszek Kołomyjski, który w czasie I wojny światowej (1915-1918) przebywał na uchodźstwie w Smoleńsku i pracował tam w liczącej wówczas 8 tys. wiernych parafii Niepokalanego Poczęcia NMP. W czasie odwrotu wojsk bolszewickich spod Warszawy uprowadzony został z Ostrołęki 20 sierpnia 1920 r. ks. Stanisław Pędzich, który w latach 1911–1914 był tam rektorem kościoła pobernardyńskiego (tzw. klasztoru), a w czasie wojny pracował w Odessie na Ukrainie. Dwa dni później zakłuty został bagnetami w Szczuczynie. Kilku księży zamordowano na terenie archidiecezji lwowskiej. Jednym z nich był ks. Adam Małaczyński z parafii Brzeżany, który 19 sierpnia 1920 r. został, jak zanotowano, „crudeliter a bolszevicis occisus” („okrutnie przez bolszewików zabity”).
Zgodnie z azjatycką metodą bolszewicy brali niekiedy księży jako zakładników. Ci mieli szansę przeżycia. Tak było w kilku znanych przypadkach. W parafii Goworowo w diecezji płockiej aresztowani zostali: proboszcz ks. Leon Gościcki i wikariusz ks. Stefan Nowakowski. Ocaleli dzięki wystąpieniu w ich obronie parafian oraz miejscowych Żydów, licznych w tym miasteczku. Ksiądz Ludwik Zatryb, wikariusz w Pułtusku, a później w Ostrołęce, porwany wraz grupą Polaków przez wycofujący się oddział wojsk bolszewickich i „poddany rozstrzelaniu pod Rajgrodem, uratował się od śmierci, symulując śmierć”. Niekiedy zakładników ratował atak wojsk polskich. Tak było w przypadku więzionych przez bolszewików w Łomży w podziemiach gmachu Komitetu Obrony Narodowej ks. bp. Romualda Jałbrzykowskiego i ks. Franciszka Wądołowskiego. Bez porównania liczniejsze miały być ofiary wśród księży polskich na Kresach Wschodnich po ataku ZSRS na Polskę we wrześniu 1939 roku.
Ks. prof. Roman Dzwonkowski SAC

Ksiądz prof. Roman Dzwonkowski SAC jest socjologiem, wieloletnim profesorem KUL, specjalizuje się w badaniach nad Polonią i Polakami na Kresach Wschodnich, zajmuje się historią Kościoła katolickiego na Wschodzie.

***************************************

„Wojna światowa, ze swymi rzeziami i spustoszeniami, była plagą bezprzykładną w dziejach. Ale pozostawiła nam wielkie nauki, jedną z najpiękniejszych jest zwycięstwo pod Warszawą. Uczy nas ono, że jeśli kraj jakiś chce żyć w wolności i szacunku, musi utrzymać we wszystkich grupach gorące uczucie miłości ojczyzny, oraz że we wszystkich umysłach tym płomieniem oświeconych musi uwydatnić znaczenie wysiłku i konieczności poświęcenia, bo bez wysiłków i poświęceń nigdy nie dokonano niczego wielkiego. Uczy nas ono, jednym słowem, że narody mają los, na jaki zasługują” – mówił w dziesiątą rocznicę Bitwy Warszawskiej 1920 roku generał Maxime Weygand.

Francuski generał niezwykle trafnie oddał stan ducha pokolenia Polaków, które w 1918 r. odzyskało niepodległość. Pokolenia, które po ponad wieku wynaradawiania i niewoli nie tylko „chciało żyć w wolności”, lecz także było gotowe za nią płacić cenę najwyższą. Dowiodło tego czynem, walcząc o granice i broniąc niepodległości, a jednocześnie budując zręby państwa, tworząc instytucje, przeprowadzając wybory, pisząc Konstytucję, uczestnicząc w dyplomatycznych zmaganiach…
Jakże mizernie wypada porównanie z tym właśnie okresem dorobku Polski po 1989 roku. Gdy dwa lata później do swej Ojczyzny przybył z czwartą pielgrzymką Ojciec Święty Jan Paweł II, przypomniał Dekalog, wzywając do jego przestrzegania. Podjęcie tego przesłania stanowiło jednak zbyt duży wysiłek dla wielu uwiedzionych „bezstresowym wychowaniem”, „luzem”, hasłami typu: „róbta co chceta” czy „pierwszy milion trzeba ukraść”, oraz pogrążaniem się w niepamięci. Dzisiaj mamy tego efekty: państwo w rozkładzie i młódź taplającą się w błocie, dla której „autorytetami” są komedianci przekonujący, że Polska wcale nie jest najważniejsza…
W 1920 roku – w dwa lata po odzyskaniu niepodległości – Polacy stanęli wobec wielkiej próby. Nie zabrakło jednak mobilizacji i poświęcenia całego społeczeństwa. Poświęcenia tym większego, że wtedy trzeba było płacić krwią…

„Całą Moskwę na nas zwalili”

Po przejęciu władzy w Rosji bolszewicy zamierzali eksportować swą zbrodniczą ideologię na zachód do zrewoltowanych Niemiec. Pierwsze walki z polskimi wojskami rozpoczęły się w lutym 1919 roku. Następnie Polacy wspólnie z ukraińskimi wojskami Semena Petlury zajęli duże obszary Ukrainy wraz z Kijowem. Jednakże letnia kontrofensywa sowiecka z 1920 r. przedarła się przez polskie pozycje i oddziały bolszewickie wkroczyły w głąb kraju, siejąc strach, spustoszenie i pozostawiając za sobą pożogę. Ich wojska zbliżały się do Warszawy. Sowiecki dowódca Michaił Tuchaczewski wzywał do „wzniecenia ogólnoświatowego płomienia rewolucji przez trupa białej Polski”. W portach zachodniej Europy dokerzy odmówili załadunku transportów broni dla Polski; podobne akcje podjęli też robotnicy w Niemczech i Czechosłowacji. Ta ostatnia nie zgodziła się na przemarsz wojsk węgierskich gotowych nas wesprzeć. Bolszewicy przygotowywali się już do przejęcia władzy po wkroczeniu do Warszawy. W Białymstoku powołano Tymczasowy Komitet Rewolucyjny Polski (odpowiednik PKWN z 1944 roku) na czele z Feliksem Dzierżyńskim, Julianem Marchlewskim, Feliksem Kohnem. „Naznaczeni zostali przez kogoś (…) w obcym kraju. (…) Dla poparcia swej władzy przeprowadzili na nasze pola, na nędzne miasteczka (…) obcą armię, masę złożoną z ludzi ciemnych, zgłodniałych, żądnych obłowienia się i sołdackiej rozpusty. W pierwszym dniu wolności, kiedyśmy po tak strasznie długiej niewoli ledwie głowy podnieśli, całą Moskwę na nas zwalili” – pisał Stefan Żeromski.
W coraz bardziej krytycznej sytuacji na początku lipca Sejm RP uchwalił utworzenie Rady Obrony Państwa. Jednocześnie rozpoczęto formowanie stutysięcznej Armii Ochotniczej, która była dowodzona przez gen. Józefa Hallera. To jej żołnierze – pełni patriotycznego zapału, wywodzący się ze wszystkich warstw społecznych i stanów – wpłynęli na podniesienie morale regularnego wojska od tygodni cofającego się przed bolszewikami. Wszędzie organizowano zbiórki pieniędzy i kosztowności na potrzeby wojska. Rada Naczelna Ligi Młodzieży Polskiej wzywała: „Wspomnijcie na młodzież Lwowa. Ona to przecież swym przykładem pociągnęła starszych. Poszli, walczyli i zwyciężali. Młodzieży, twoim dziś najwyższym obowiązkiem jest dać dobry przykład ofiarnego czynu obywatelskiego. Za tobą pójdą wszyscy…”. Na warszawskich uczelniach zawieszono zajęcia, większość studentów zaciągnęła się do armii, podobnie młodzież starszych klas gimnazjalnych. Do różnych formacji pomocniczych, straży przystępowali harcerze, rzemieślnicy, robotnicy, ziemianie… Na front podążały dziesiątki tysięcy ochotników…

„Potop mordów, nienawiści, bezczeszczenia Krzyża…”

Z każdym dniem sytuacja stawała się coraz bardziej dramatyczna. Na początku lipca polscy biskupi wysłali list do Ojca Świętego Benedykta XV. „Jeżeli Polska ulegnie nawale bolszewickiej, klęska grozi całemu światu, nowy potop ją zaleje, potop mordów, nienawiści, bezczeszczenia Krzyża. Ojcze Święty, w tej ciężkiej chwili prosimy Cię, módl się za Ojczyznę naszą…”. Jednocześnie apelowali do episkopatów świata. „Polska w pochodzie bolszewizmu na świat jest już ostatnią dla niego barierą. A gdyby się ta załamała, rozleje się on po świecie falami zniszczenia. I jakżeż straszliwa jest ta fala, która dziś światu zagraża. Bo bolszewizm jest ostatnim wykwitem wszelkich zasad negacji, chowanych przez całe stulecia, które godziły w rodzinę, w wychowanie, w ustrój socjalny, w religię. (…) Zwracamy się przeto, bracia nasi, z prośbą o ratunek; nie o pieniądze was prosim, nie o amunicję, nie o wojskowe zastępy. (…) Prosim was dzisiaj o szturm modłów do Boga za Polskę”.
27 lipca 1920 r. biskupi zebrali się na Jasnej Górze, oddając Polskę w opiekę Najświętszemu Sercu Jezusa i ponownie obierając Matkę Bożą Królową Polski. W kościołach odczytano odezwę Episkopatu odwołującą się do obrony Jasnej Góry: „W najcięższej chwili rozbicia narodowego wystarczyła garstka jedna, ożywiona wielką wiarą i wielką miłością, ażeby zabłąkanych nawrócić. Z garstki obrońców Częstochowy spłynął wówczas na całą Polskę duch pokrzepienia i duch odrodzenia. I garstka stanęła za wielkie armie i pułki. Zwyciężyła i naród zbawiła”. Ojciec Święty Benedykt XV pisał: „Obecnie wszakże chodzi o rzeczy o wiele poważniejsze, obecnie jest to niebezpieczeństwo nie tylko dla istnienia narodowej Polski, ale miłość dla Europy całej każe nam pragnąć połączenia się z nami wszystkich wiernych w błaganiu Najwyższego, aby za orędownictwem Najświętszej Dziewicy Opiekunki Polski zechciał oszczędzić Narodowi Polskiemu tej ostatecznej klęski oraz by raczył odwrócić tę nową plagę wycieńczonej przez upływ krwi Europie”. Kościoły wypełniły się wiernymi, a przez Warszawę przeszły kilkudziesięciotysięczne procesje do placu Zamkowego z wystawionymi relikwiami, wtedy jeszcze błogosławionych, Andrzeja Boboli i Władysława z Gielniowa.

100 milionów uratowanych przed jarzmem Moskwy

15 sierpnia 1920 r. wojska polskie pod Radzyminem i Ossowem, gdzie poległ ks. Ignacy Skorupko, odparły trwający kilka dni frontalny atak bolszewików na Warszawę. Jednocześnie znad Wieprza ruszyło decydujące uderzenie na tyły wojsk bolszewickich oblegających stolicę, które zostały zmuszone do odwrotu. Brytyjski lord Edgar Vincent d’Abernon nazwał odparcie bolszewików pod Warszawą „osiemnastą decydującą bitwą w dziejach świata” i dodawał: „W wielu sytuacjach historycznych Polska była przedmurzem Europy przeciw inwazji azjatyckiej. W żadnym atoli momencie zasługi, położone przez Polskę, nie były większe, w żadnym momencie niebezpieczeństwo nie było groźniejsze”.
Niepodległość Polski została uratowana, jednakże kończący wojnę pokój w Rydze nie odpowiadał wielkości odniesionych wcześniej zwycięstw – chodzi tu m.in. o zgodę na niekorzystny przebieg wschodniej granicy i pozostawienie poza nią ok. 1,5 mln rodaków i ludności znad Berezyny i Dniepru ciążącej ku Polsce. Tym samym zwycięstwo pod Warszawą, przypieczętowane następnie triumfem nad Niemnem, nie zostało w pełni wykorzystane. Nie umniejsza to jednak znaczenia bitwy pod Warszawą. Jak oceniał historyk Władysław Pobóg-Malinowski: „Piłsudski przez odniesione zwycięstwo uratował nie tylko Polskę przed czerwoną niewolą. Wspaniałym akordem zamykającym stuletni okres walk polskich o wolność i niepodległość – zwycięstwo to utrwalało wolność i niepodległość wszystkich sąsiadów Polski, zwłaszcza krajów bałtyckich, stawało się też zasadniczym wiązadłem dla gmachu całej środkowo-wschodniej Europy i na ćwierć wieku przed Jałtą roku 1945 ratowała co najmniej 100 milionów Europejczyków przed czerwonym jarzmem Moskwy”.
Sowieci pamiętali o swej klęsce. Jakże wielu spośród zgładzonych wiosną 1940 r. ponad 21 tysięcy polskich oficerów miało w swych życiorysach kartę walki z bolszewikami w 1920 roku. To ich dosięgły kule enkawudzistów nad dołami śmierci i w więziennych piwnicach. Zdążyli jeszcze wychować kolejne pokolenie ku dojrzałości i świadomości, że „bez wysiłków i poświęceń nigdy nie dokonano niczego wielkiego”…
Jarosław Szarek

Autor jest historykiem, publicystą, pracownikiem Biura Edukacji Publicznej Instytutu Pamięci Narodowej, Oddział w Krakowie.

*****************

Victoria 1920 roku miała znaczenie europejskie, a nawet globalne, ponieważ w sierpniu 1920 r. pod Warszawą i na całej linii Wisły starły się ze sobą nie tylko Wojsko Polskie i sowiecka Armia Czerwona. Było to zarazem starcie dwóch fundamentalnych idei – polskiego patriotyzmu oraz komunistycznego internacjonalizmu. Starcie cywilizacji zachodniej, europejskiej oraz rosyjsko-azjatyckiej. W Armii Czerwonej służyło tysiące byłych carskich generałów i oficerów, którzy jeszcze kilka lat wcześniej byli zaborcami Polski, a teraz pod bolszewicko-komunistycznymi hasłami szli ponownie zdobywać Priwislianskij Kraj.

Agresja Rosji Sowieckiej na Polskę i Europę rozpoczęła się od rozkazu – dyrektywy Lenina z 29 listopada 1918 r. dla Armii Czerwonej. Premier Rosji i bolszewicki dyktator nakazywał, aby przeniosła idee rewolucji komunistycznej na Zachód, tak aby „zatopić bagnet Armii Czerwonej w Europie”.
Wykonawcami tego rozkazu Lenina byli nieomal wszyscy przywódcy rewolucji bolszewickiej, w tym Józef Stalin. To ten właśnie sowiecki zbrodniarz i morderca milionów ludzi nazwał w listopadzie 1918 r. odradzającą się niepodległą Rzeczpospolitą „polskim przepierzeniem między Rosją a Europą”. Według Stalina, to „polskie przepierzenie” należy zniszczyć, oddziela ono bowiem rewolucję rosyjską od rewolucji europejskiej, a Armia Czerwona jest tak silna, że może militarnie zrealizować te polityczne plany.
Już 12 stycznia 1919 r. dowództwo Armii Czerwonej – Lew Trocki oraz Siergiej Kamieniew – wydało strategiczny rozkaz rozpoczęcia „czerwonego marszu na Zachód”, a tym samym wykonania planu „Operacja Wisła”. Oznaczało to przejście przez Polskę do Niemiec i rozpoczęcie tam rewolucji komunistycznej. 5 lutego 1919 r. Rosjanie zdobyli Kijów, a 14 lutego doszło do pierwszego starcia młodego Wojska Polskiego z Armią Czerwoną. Była to bitwa o miasteczko Mosty nad Niemnem. Tak rozpoczęła się wojna polsko-sowiecka, która z miesiąca na miesiąc stawała się realnie wojną o Europę.
27 stycznia 1920 r. podczas wspólnego posiedzenia rządu i politbiura na Kremlu pod przewodnictwem Włodzimierza Lenina naczelny dowódca Armii Czerwonej Siergiej Kamieniew przedstawił władzom politycznym Rosji sowieckiej ostateczny i szczegółowy strategiczny plan szeroko zakrojonej ofensywy przeciwko Polsce, przygotowany przez szefa sztabu polowego Armii Czerwonej Borysa Szaposznikowa (późniejszy marszałek i szef sztabu generalnego armii sowieckiej; w 1939 r. razem ze Stalinem i Mołotowem brał udział w pertraktacjach na Kremlu z von Ribbentropem 23 sierpnia; to właśnie on przygotował plan agresji na Polskę 17 września). Główne uderzenie miało zostać wyprowadzone przez Białoruś do końca kwietnia 1920 roku.

Decydująca bitwa XX wieku

Z perspektywy XXI wieku Victorię Polską 1920 należy zaliczyć do trzech decydujących bitew wieku XX. Były to: Warszawa 1920, Midway 1942, Stalingrad 1943. Pozostałe najważniejsze bitwy XX wieku to: Cuszima 1905, Marna, Tannenberg, Verdun – w I wojnie światowej, oraz bitwa o Anglię, Moskwa, Pearl Harbor, lądowanie w Normandii – w II wojnie, a także wojny wietnamska i koreańska.
Jeżeli przyjąć kryteria celów politycznych, cywilizacyjno-ideowych, obszar bitwy, zasięg strategiczny, a także sylwetki wodzów, to wymienione bitwy nawet przy innym ich rezultacie nie decydowały jednak o losach całej Europy czy nawet świata. Wyjątkowość Warszawy, Midway, Stalingradu polegała zaś na tym, że były nieodwracalne i decydujące.
Bitwa Warszawska, Bitwa nad Wisłą, Cud nad Wisłą – toczyła się na ogromnej przestrzeni. Front liczył od 650 do 800 kilometrów długości. Rozciągał się od Zaleszczyk i Czortkowa, przez Lwów, Zamość, Dęblin, Warszawę, Płock, Włocławek, Toruń, Grudziądz. W bitwie brali udział wybitni wodzowie, dowódcy oraz politycy. Po stronie polskiej byli to m.in.: Józef Piłsudski, Władysław Sikorski, Kazimierz Sosnkowski, Walery Sławek, Józef Beck, Lucjan Żeligowski, Tadeusz Bór-Komorowski, Edward Rydz-Śmigły, Tadeusz Rozwadowski, Józef Haller, Stanisław Haller, Tadeusz Kutrzeba, Leopold Okulicki, Stanisław Maczek.
Po stronie sowieckiej w wojnę zaangażowani byli m.in.: Włodzimierz Lenin, Józef Stalin, Feliks Dzierżyński, Michaił Kalinin, Lew Trocki, najwybitniejsi marszałkowie Armii Czerwonej: Michaił Tuchaczewski, Aleksandr Jegorow, Kliment Woroszyłow, Siemion Budionny, Siemion Timoszenko, Wasilij Czujkow, Borys Szaposznikow, Gieorgij Żukow.
Obie strony miały pełną świadomość, że Bitwa Warszawska zadecyduje o przyszłości Europy, Rosji i Polski. Cele wojny zostały jasno nakreślone przez rząd Rosji sowieckiej. Ale i Polacy mieli poczucie, że ponownie stanowią „przedmurze Europy”, a już głęboką świadomość tego miał wódz naczelny Wojska Polskiego, od którego strategicznych wizji i rozkazów naprawdę zależały losy narodów i państw Europy.

„Wykończymy Polaków”

Znaczenie Bitwy Warszawskiej dla losów Europy, a nawet całego świata rozumieli najlepiej ci, którzy rozpętali wojnę i znali jej strategiczne cele: przegrani przywódcy Rosji sowieckiej. W Moskwie 20 września 1920 r., a więc już po klęsce pod Warszawą, przemawiając na zamkniętym posiedzeniu rządu rosyjskiego, jego premier i bolszewicki dyktator Włodzimierz Lenin tłumaczył, dlaczego przegrana Armii Czerwonej pod Warszawą była katastrofą:
„Stanęliśmy przed nowym zadaniem. Mogliśmy i powinniśmy byli wykorzystać sytuację militarną, żeby rozpocząć wojnę zaczepną. Sformułowaliśmy to nie w oficjalnej uchwale, zawartej w protokołach Komitetu Centralnego, ale powiedzieliśmy między sobą, że sprawdzimy za pomocą bagnetów, czy w Polsce nie dojrzała już proletariacka rewolucja socjalistyczna. Wiedzieliśmy dobrze, że rozbijając armię polską, rozbijamy pokój wersalski, na którym opiera się cały światowy system obecnych stosunków międzynarodowych. Gdyby Polska stała się sowiecka, pokój wersalski zostałby zburzony i cały system międzynarodowy, ustanowiony dzięki zwycięstwom nad Niemcami, runąłby. (…) Polska wojna była najważniejszym punktem zwrotnym nie tylko w polityce Rosji Sowieckiej, ale także w polityce światowej. Uważaliśmy bowiem, że gdzieś pod Warszawą znajduje się nie centrum polskiego rządu burżuazyjnego, ale centrum całego współczesnego systemu imperialistycznego oraz że okoliczności pozwalają nam wstrząsnąć tym systemem i prowadzić politykę nie w Polsce, ale w Niemczech i w Anglii”.
W zakończeniu przemówienia Lenin zapewnił, że Moskwa „będzie nadal przechodzić od strategii defensywnej do ofensywnej, bez ustanku, aż wykończymy tych Polaków na dobre!”.
Przegrany sowiecki wódz, uważany za „czerwonego Napoleona”, marszałek Michaił Tuchaczewski w tym samym duchu rewanżyzmu co Lenin zapowiadał ponowną próbę podboju Polski i Europy:
„Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że gdybyśmy wyrwali z rąk burżuazji polskiej jej burżuazyjną armię, pożar ten nie dałby się ograniczyć ścianami polskimi. Jak wzburzony potok, rozlałby się po całej Europie Zachodniej. Tego doświadczenia rewolucji z zewnątrz Armia Czerwona nie zapomni. I jeżeli kiedykolwiek burżuazja europejska wyzwie nas do nowej walki, to Armia Czerwona potrafi ją pogromić, zaś rewolucję w Europie wesprzeć i rozprzestrzenić”.
Niezwykle zwięzły, ale charakterystyczny raport z 4 września 1920 r. wysłał do Moskwy Kliment Woroszyłow – komisarz polityczny I Sowieckiej Armii Konnej (późniejszy marszałek i minister obrony oraz przewodniczący Rady Najwyższej, czyli oficjalnie głowa państwa Związku Sowieckiego). Woroszyłow pobity pod Lwowem i Zamościem raportował swym zwierzchnikom na Kremlu przyczyny klęski Armii Czerwonej: „Przeklęta, ciemna Polska wykazała szowinizm i tępą nienawiść do ruskich”.

Agresja na Europę

5 maja 1920 r. Lew Trocki – drugi obok Lenina przywódca Rosji i naczelny komisarz Armii Czerwonej – na tajnym posiedzeniu rządu rosyjskiego na Kremlu nakreślił szczegółowo plan agresji Rosji na państwa Europy. Inwazję Armii Czerwonej nazywał rewolucją, która dąży „na spotkanie europejskiego proletariatu, który wie, że może ono nastąpić tylko nad trupem białogwardyjskiej Polski, w wolnej, Robotniczo-Włościańskiej Polsce”.
Armia Czerwona skoncentrowała główne swe siły w dwóch rejonach: na północ od bagien Polesia oraz w rejonie Charkowa. Oba te fronty sowieckie miały się połączyć następnie już na terytorium Polski, a po jej zdobyciu maszerować dalej na Europę. Na głównym kierunku uderzenia były Niemcy i Francja. Komisarzem frontu południowego, który z rejonu Charkowa miał przejść przez Galicję, Lwów i dalej na Zachód, był Józef Stalin. To do niego osobiście Lenin wysłał z Moskwy pod Lwów zaszyfrowaną depeszę 23 lipca 1920 r. z rozkazem rządu Rosji: „Uważamy, że rewolucję należy natychmiast nasilić we Włoszech. (…) W tym celu należy zsowietyzować Węgry, a także Czechosłowację i Rumunię”.
W odpowiedzi z 24 lipca Stalin obiecywał Leninowi zdobycie Lwowa i pobicie Polaków najpóźniej w ciągu 7 dni. „Teraz, kiedy mamy Komintern, pokonaną Polskę i mniej czy bardziej przyzwoitą Armię Czerwoną (…) byłoby grzechem nie pobudzić rewolucji we Włoszech. (…) Należy postawić kwestię organizacji powstania we Włoszech i w takich jeszcze nieokrzepłych państwach, jak Węgry, Czechy (Rumunię przyjdzie rozbić). (…) Najkrócej mówiąc: trzeba podnieść kotwicę i puścić się w drogę, póki imperializm nie zdążył jako tako podreperować swojej rozwalającej się fury”.
Ta wymiana depesz pomiędzy Leninem a Stalinem pokazuje, że Rosja sowiecka poszerzyła pierwotne plany podboju Europy Zachodniej o Europę Południową.
4 lipca 1920 r. rozpoczęła się wielka ofensywa bolszewicka na całym Froncie Zachodnim – od granicy z Łotwą aż do błot poleskich. Strategiczne cele agresji sowieckiej nakreślił w swoim rozkazie marszałek Tuchaczewski: „Żołnierze Armii Czerwonej! Nadszedł czas rozrachunku. Armia Czerwonego Sztandaru oraz armia drapieżnego Białego Orła stanęły naprzeciw siebie przed bojem na śmierć i życie. Przez trupa Białej Polski prowadzi droga ku ogólnoświatowej pożodze. Na naszych bagnetach przyniesiemy szczęście i pokój masom pracującym. Na Zachód!!! Wybiła godzina natarcia. Na Wilno, Mińsk i Warszawę! Naprzód marsz!”. Inne rozkazy obiecywały sołdatom milionowej Armii Czerwonej bogate łupy w zdobywanych miastach Polski i Europy. Obiecywano m.in. „sławną z bogactw Warszawę” (!) i zachęcano wprost do rabunków.
W krytycznym momencie dla losów Polski i Europy cała ogromna odpowiedzialność dziejowa za obronę przed milionową nawałą Armii Czerwonej spadła na Józefa Piłsudskiego. Należy podkreślić, że Marszałek pełnił w tych dramatycznych zmaganiach jednocześnie cztery kluczowe stanowiska: jako Naczelnik Państwa był faktycznym prezydentem Rzeczypospolitej. Jako Wódz Naczelny dowodził całością Wojska Polskiego, podlegał mu szef Sztabu Generalnego oraz wszyscy inni generałowie i dowódcy. Piłsudski był zarazem przewodniczącym Rady Obrony Państwa, w skład której wchodzili premier rządu, marszałek Sejmu oraz inni politycy i wojskowi. I wreszcie Marszałek Józef Piłsudski osobiście objął dowodzenie tzw. grupą uderzeniową, która 15-16 sierpnia ruszyła do kontrofensywy na pewną już zdobycia Warszawy Armię Czerwoną. Były to ostatnie rezerwy, strategiczny odwód polski, dużo słabszy od rosyjskiego. Ale te ostatnie kilka polskich dywizji zostało skoncentrowanych w newralgicznym miejscu w widłach Wisły i Wieprza oraz w krytycznym momencie wielkiej bitwy. I dlatego Piłsudski dowodził nimi osobiście.

Waleczni na polu chwały

11 sierpnia 1920 r., kiedy toczyły się najbardziej zażarte i dramatyczne boje na przedpolach Warszawy, Lwowa, Płocka, kiedy czołowe oddziały bolszewików dochodziły już do linii Wisły, Marszałek Piłsudski jako Naczelnik Państwa, a zarazem przewodniczący Rady Obrony Państwa ustanowił Krzyż Walecznych. Był on nadawany zarówno żołnierzom, jak i oficerom i generałom za wyjątkowe bohaterstwo i waleczność na polu chwały.
Polem chwały były wtedy niemal wszystkie miejsca, gdzie żołnierze Wojska Polskiego toczyli bohaterskie bitwy i starcia z przeważającymi siłami wroga. To m.in. przedpola Warszawy wokół Wołomina, Radzymina, Zielonki, Kobyłki, Nasielska, to „zawsze wierny” Lwów, Grodno, Płońsk, broniony bohatersko Płock – jedyne miejsce, gdzie Rosjanom udało się dotrzeć bezpośrednio do brzegu Wisły; Brody, Zamość, Zbaraż, Włocławek, a nawet Toruń. Tutaj Armia Czerwona dotarła w sierpniu 1920 r. najdalej na zachód, chcąc uchwycić most przez Wisłę. Z Torunia do granicy z Niemcami było już zaledwie kilkadziesiąt kilometrów, a do Berlina około 400 kilometrów i zupełna próżnia strategiczno-operacyjna, luka bez żadnej jednostki bojowej.
Na geopolitycznej mapie wielkich wydarzeń militarnych i wojen w dziejach świata zawsze jest jakiś punkt krytyczny. Dziejowe zmagania, wielkie wojny obronne i strategiczne ofensywy, nawet jeśli trwały wiele lat, nawet jeżeli uczestniczyły w nich milionowe armie – zawsze miały taki historyczny moment zwrotny. Tak właśnie było w sierpniu 1920 r., kiedy milionowa nawała Armii Czerwonej zdobyła już ponad połowę terytorium Rzeczypospolitej i pewna zwycięstwa nad Polakami szła pod złowieszczym bolszewickim hasłem: „Naprzód na Zachód! Przez trupa Polski do serca Europy”.
Victoria Polska miała swój punkt krytyczny między 14 a 17 sierpnia 1920 roku. To wtedy nastąpił przełom, cud, zwrot operacyjno-strategiczny, to wtedy powstrzymany został walec sowieckiej ofensywy, a Wojsko Polskie przeszło do kontrataku. Trzy newralgiczne dni i trzy krytyczne bitwy zmieniły losy wojny, a w konsekwencji losy Polski, Europy, a także przegranej Rosji.
14 sierpnia 1920 r. w miejscowości Ossów, odległej od stolicy zaledwie o 20 km, na podejściach do Wołomina został stoczony bój, który przeszedł do legendy i tradycji historycznej jako pierwsza porażka Armii Czerwonej w bitwie o Warszawę. Bitwę pod Ossowem rozstrzygnęli żołnierze polskiej 8. Dywizji Piechoty oraz dwa polskie pociągi pancerne „Mściciel” i „Paderewski”, które wyjechały z bocznicy kolejowej w Wołominie i zaatakowały pewnych już zwycięstwa bolszewików. Krytycznym momentem bitwy było kontrnatarcie pod Ossowem prowadzone przez l. Kompanię 236. Pułku Piechoty złożoną wyłącznie z żołnierzy ochotników, w tym głównie harcerzy. Na ich czele szedł bohaterski ksiądz kapelan Ignacy Skorupka. W ręku trzymał krzyż, ubrany był w sutannę, co miało wzmocnić morale żołnierzy, ale zarazem stanowiło łatwy cel dla wroga. Prowadzony przez księdza Skorupkę mały oddział powstrzymał w krytycznym momencie sowiecką 79. Brygadę Strzelców. To był przełom w walkach o stolicę Polski. Poległy bohaterską śmiercią ksiądz Skorupka stał się symbolem obrońcy Ojczyzny i poświęcenia życia w walce o jej wolność.
W nocnych walkach z 14 na 15 sierpnia 1920 r. w Zamostkach Wólczyńskich pod Radzyminem poległ inny bohater Bitwy Warszawskiej – porucznik Stefan Pogonowski, dowódca 1. Batalionu 28. Pułku Strzelców Kaniowskich. Stało się to zaledwie 16 kilometrów od Warszawy, którą bolszewicy planowali zająć następnego dnia. Generał Lucjan Żeligowski, jeden z najwybitniejszych polskich dowódców, tak opisywał znaczenie ataku pod Radzyminem w nocy z 14 na 15 sierpnia batalionu ciężkich karabinów maszynowych pod dowództwem Pogonowskiego:
„Dnia 15 sierpnia o godz. 1-szej w nocy, prowadząc swe dzielne kompanie do zwycięskiego ataku na pozycje nieprzyjacielskie, pod Radzyminem padł dowódca 1-go batalionu 28-go pułku piechoty śp. kpt. Pogonowski (…) w chwili, kiedy nieprzyjaciel otworzył sobie wejście do stolicy, Pogonowski z batalionem odosobnionym, w miejscu najbardziej zbliżonym do tyłów nieprzyjaciela, uderzył nań w nocy pod Wólką Radzymińską, dzięki czemu nieprzyjaciel, który już doszedł do Kątów Węgierskich, czuł się zagrożony na swoich tyłach. (…) W samorzutnej inicjatywie śp. kpt. Pogonowskiego leży wielkość jego czynu. Był to moment zwrotny w historii tej wojny. Psychologia klęski, cofania się, ciągłych odwrotów została nareszcie przełamana. Odwróciła się karta historii. W tym przełomie psychologicznym jest wielka treść czynu i śmierci śp. kpt. Pogonowskiego”.
17 sierpnia 1920 r. w Zadwórzu na przedpolach Lwowa doszło do dramatycznej bitwy polskiego batalionu piechoty pod dowództwem kapitana Bolesława Zajączkowskiego z dwiema brygadami kawalerii sowieckiej. Była to czołowa grupa osławionej sowieckiej I Armii Konnej marszałka Siemiona Budionnego. Bitwa pod Zadwórzem przeszła do tradycji i chwały oręża polskiego i już w 1920 roku była nazywana „Polskimi Termopilami”. Żołnierze polscy przez cały dzień stawiali bohaterski opór wielokrotnie silniejszej i liczniejszej Armii Czerwonej, opóźniając jej marsz na Lwów, co pozwoliło przygotować obronę miasta. W ten sposób pod Lwowem zatrzymana została nie tylko sowiecka I Armia Konna, ale cały sowiecki Front Południowo-Zachodni, którego dowódcą był marszałek Jegorow, a komisarzem politycznym sam Stalin. To z kolei spowodowało, że te ogromne siły bolszewickie nie były w stanie wspomóc sowieckiego Frontu Zachodniego marszałka Tuchaczewskiego w krytycznych dniach Bitwy Warszawskiej.
Bitwę pod Zadwórzem porównywano do greckich Termopil ze względu na bohaterstwo i liczbę Polaków, podobną do liczby 300 Spartan dowodzonych przez Leonidasa, którzy zginęli, wybierając śmierć w obronie Ojczyzny, a nie poddanie się barbarzyńskim najeźdźcom – Persom, ciągnącym na Grecję aż z Azji. Z 318 żołnierzy batalionu kapitana Zajączkowskiego zginęli na polu chwały wszyscy, łącznie z dowódcą. Jego ostatni rozkaz brzmiał: „Chłopcy, do ostatniego ładunku!”. Kiedy zabrakło amunicji, doszło do dramatycznej walki wręcz, podczas siódmej szarży rosyjskiej kawalerii kozackiej na Polaków. Kapitan Zajączkowski oraz kilku oficerów ostatnią kulą, jaka im pozostała, odebrali sobie życie. Pozostali zginęli w walce. Do niewoli sowieckiej dostało się jedynie kilkudziesięciu rannych żołnierzy polskich. Wszyscy natychmiast zostali wymordowani przez bolszewików, mimo że byli bezbronnymi jeńcami wojennymi.
Dr Józef Szaniawski

********************

Prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie. Doświadczenie wojny 1920 r. pokazało, że wypróbowanych przyjaciół w nadmiarze nie mieliśmy. „Osiemnasta decydująca bitwa w dziejach świata” została zwycięsko stoczona przez Polskę przy biernej widowni. Tym większa waga tej wiktorii.

Wojna z bolszewikami 1920 roku była pierwszą zwycięską wojną Polski z Rosją od 1634 roku (od czasu wojny smoleńskiej Władysława IV). Wojną – dodajmy – stoczoną samodzielnie, tylko i wyłącznie siłami państwa polskiego, które od niespełna dwóch lat dźwigało się z ponadwiekowej niewoli rozbiorów. Rzecz jasna, wielkość tego osiągnięcia powiększa stawka, o którą walczono w sierpniu 1920 roku na przedpolach Warszawy – skomunizowanie lub nie całej Europy. Już po klęsce Armii Czerwonej, w październiku 1920 roku, Lenin stwierdzał: „Gdyby Polska stała się sowiecka, gdyby robotnicy Warszawy otrzymali z Rosji pomoc, jakiej oczekiwali i pragnęli, traktat wersalski zostałby przekreślony, a cały zbudowany przez zwycięzców system międzynarodowy – zniweczony”.

Alianci: „polski imperializm”

Cały problem polegał jednak na tym, że „zwycięzcy”, o których mówił Lenin, czyli zachodni alianci, nie mieli żadnych intencji, by w chwili zagrożenia bytu Polski, gdy w lipcu 1920 roku bolszewicka ofensywa osiągnęła swoje apogeum, nieść skuteczną pomoc państwu, które walczyło nie tylko o przetrwanie swoje, ale całego Zachodu. Przeważały obojętność i niechęć. W tej ostatniej celował zwłaszcza brytyjski premier David Lloyd George, niekryjący swojej niechęci do Polski i Polaków już od czasów paryskiej konferencji pokojowej. Gdy Armia Czerwona sunęła latem 1920 roku na Warszawę, szef brytyjskiego rządu nie szczędził Polsce słów potępienia za „awanturę Piłsudskiego” oraz „polski imperializm” przejawiający się w chęci odzyskania przez Polskę obszarów (a właściwie ich części) utraconych przez nią na rzecz Rosji w wyniku rozbiorów.
To właśnie Lloyd George był głównym architektem tzw. porozumień w Spa z lipca 1920 roku. 10 lipca 1920 roku podczas odbywającej się w tym belgijskim kurorcie alianckiej konferencji polski rząd (wówczas pod prezesurą Władysława Grabskiego) został zmuszony – pod naciskiem brytyjskim, przy bierności Francuzów i Amerykanów („likwidujących” już wówczas swoje sprawy w Europie) – do przyjęcia skrajnie niekorzystnych warunków zgody zachodnich mocarstw na podjęcie się mediacji w toczącym się konflikcie polsko-bolszewickim.
W Spa Polska została zmuszona do zrzeczenia się na rzecz Czechosłowacji polskiej części Śląska Cieszyńskiego, zajętego zbrojnie przez Pragę w styczniu 1919 roku. Dodatkowo zaś musiała przyjąć ciężkie warunki alianckiej mediacji, tzn. wycofanie wojsk za tzw. linię Curzona. Chociaż w tej ostatniej sprawie nie było dostatecznej jasności, skoro na konferencji w Spa postanowiono na przykład, że w Galicji wojska polskie i bolszewickie powinny pozostać na linii zajmowanej w dniu podjęcia przez Brytyjczyków (w imieniu wszystkich aliantów) misji rozjemczej. A w połowie lipca 1920 roku linią rozdzielającą obie armie na tym obszarze była rzeka Zbrucz. Tym samym więc – według tych postanowień – Lwów i cała Galicja Wschodnia miały pozostać po stronie polskiej. Jednak w depeszy wysłanej do Moskwy, krótko po wspomnianej konferencji, przez szefa brytyjskiej dyplomacji lorda Curzona linię rozgraniczenia przesunięto w ten sposób, że Lwów ze Wschodnią Małopolską zostawał po stronie bolszewickiej.
Lenin był tak pewny zwycięstwa, że z miejsca odrzucił nawet tak korzystne warunki zachodniej mediacji. Bolszewicki dyktator nie życzył sobie „imperialistycznej ingerencji” w stosunki polsko-rosyjskie. Straszenie taką ingerencją było tylko zabiegiem propagandowym, bowiem zachodni alianci nie mieli zamiarów przysyłania do Polski efektywnej pomocy wojskowej, na przykład w postaci transportów uzbrojenia, amunicji czy aprowizacji. Cały wojskowy wysiłek aliantów w lipcu i sierpniu 1920 roku ograniczył się do wysłania do Polski międzysojuszniczej misji rekonesansowej, na której czele stali generałowie Maxime Weygand (Francja) oraz Henry Radcliffe (Wielka Brytania).
Już po odniesionym przez Polaków zwycięstwie misja rekonesansowa przerodziła się – zwłaszcza za sprawą prasy francuskiej – w misję, której Polska zawdzięczała swoje ocalenie. Oto bowiem duża część francuskiej prasy na poważnie twierdziła, że autorem zwycięstwa w bitwie pod Warszawą był nie kto inny, jak francuski generał Weygand, który miał opracować plan skutecznego kontrataku na wojska bolszewickie. Nie pomogły zaprzeczenia samego Weyganda, który publicznie niejednokrotnie podkreślał, że zwycięstwo jest tylko i wyłącznie polskie. Dla wielu zachodnich komentatorów jednak zwycięstwo mogło być tylko Zachodu, ewentualna porażka – tylko i wyłącznie Polski.

„Pożyteczni idioci” – na Zachodzie i wśród sąsiadów

Bolszewicka propaganda odrzucająca „imperialistyczną ingerencję” w sprawy stosunków polsko-rosyjskich, które z pewnością ułożą się na drodze współpracy i wzajemnego zrozumienia (o to miał zadbać zainstalowany w Białymstoku przez Armię Czerwoną Tymczasowy Komitet Rewolucyjny Polski na czele z Feliksem Dzierżyńskim), była obliczona również na potrzeby tzw. pożytecznych idiotów (słowa Lenina) w zachodnich społeczeństwach. A takich nie brakowało.
Na przełomie lipca i sierpnia 1920 roku brytyjskie związki zawodowe (w tym związek dokerów pracujących w portach) zagroziły strajkiem w razie wysłania przez rząd pomocy wojskowej dla Polski. Podobne stanowisko zajęli robotnicy niemieccy w Gdańsku. W tym przypadku w grę wchodziło nie tylko posłuszne wykonywanie zaleceń Międzynarodówki Komunistycznej, która już w maju 1920 roku wzywała wszystkich robotników, by występowali przeciw wspomaganiu „polskich imperialistów”. Do tego stanowiska dołączyła się pod koniec lipca 1920 roku II Międzynarodówka Socjalistyczna. Trzeba przypomnieć, że niemiecka socjaldemokracja całkowicie zgadzała się z niemieckimi „partiami burżuazyjnymi” (konserwatystami, liberałami i nacjonalistami rozmaitych odcieni), które potępiały terytorialne postanowienia traktatu wersalskiego, a zwłaszcza oddanie Polsce Wielkopolski i Pomorza Gdańskiego uparcie nazywanego – także w prasie socjaldemokratycznej – „korytarzem”. Charakterystyczne, że w tym samym czasie Stalin nazywał Polskę „przepierzeniem” oddzielającym czerwoną Rosję od Zachodu.
Wersalu nie akceptowali również niemieccy komuniści, którzy w „polskich aneksjach” (jak nazywano powrót do Polski ziem oderwanych przez Prusy w rozbiorach) dostrzegali jedną z przeszkód na drodze do wszechproletariackiej rewolucji. 20 lipca 1920 roku rząd niemiecki oficjalnie ogłosił swoją neutralność w toczącym się konflikcie polsko-rosyjskim, który wchodził właśnie w swoją decydującą fazę. Neutralność – oznaczająca m.in. zamknięcie terytorium niemieckiego na transporty materiałów wojennych z zachodu do Polski – była de facto wspomaganiem strony bolszewickiej. Niemcy zresztą mieli w zanadrzu także inną opcję „rozwiązania kwestii polskiej”. W lipcu i sierpniu toczyły się poufne rozmowy między stroną bolszewicką a dowództwem niemieckiej Reichswehry (gen. Hans von Seeckt) przewidujące współpracę obu armii w razie ostatecznego upadku Polski. Jako linię rozgraniczenia wspominano wówczas niemiecko-rosyjską linię graniczną z 1914 roku. Jak widać, niemiecko-sowieckie rozgraniczanie „stref wpływów” miało dłuższą historię aniżeli pakt Ribbentrop – Mołotow.
Polska nie mogła również liczyć na pomoc od południa. 7 sierpnia 1920 roku rząd Czechosłowacji ogłosił swoją neutralność w obliczu ofensywy bolszewickiej na Warszawę, ze skutkiem podobnym, jaki miała dla polskiego wysiłku zbrojnego neutralność niemiecka. Praga zresztą już wcześniej – mimo nacisków francuskiej dyplomacji, cofała transporty z uzbrojeniem i amunicją, które szły do Polski. Prezydent Czechosłowacji Tomasz Masaryk mówił otwarcie: „Los Polski jest przesądzony”. Wtórowała mu większość prasy czeskiej. Nawet Belgia postarała się, by nie wysyłać do Polski nie tylko materiałów wojennych, ale i żywności. Taką decyzję podjął 17 czerwca 1920 roku rząd w Brukseli.

Jedynie bratankowie

Wrogie Polsce stanowisko Czechosłowacji było o tyle istotne, że Praga mogła skutecznie blokować transporty z wojenną pomocą dla Polski idące nie tylko z Zachodu, ale i z Południa. Jedynym państwem, które od początku konfliktu polsko-bolszewickiego zdecydowanie opowiedziało się po stronie polskiej, były Węgry. Propolskie stanowisko Budapesztu nie tylko wynikało z tradycyjnej sympatii dla „bratanków”, ale przede wszystkim z faktu, że w 1919 roku Węgrzy mogli na własnej skórze odczuć komunistyczną rewolucję Beli Kuhna. Wiedza o tym, czym naprawdę jest „rząd robotniczo-chłopski”, skłoniła Madziarów do wysyłania transportów broni i amunicji do Polski walczącej z bolszewickim zalewem. Nad Dunajem nie brakowało nawet ochotników wyrażających gotowość do walki z bolszewią z bronią w ręku u boku Wojska Polskiego.
Polskę od Węgier oddzielała jednak Słowacja tworząca integralną część neutralnego przecież państwa czechosłowackiego. W tej sytuacji gros transportów z Węgier szło przez Rumunię, która również nie ogłosiła zabójczej dla Polski neutralności. Jednak to państwo miało słabo rozbudowaną sieć kolejową, a ponadto wspólna granica polsko-rumuńska, w miarę posuwania się ofensywy bolszewickiej za rzekę Zbrucz, stała się iluzoryczna.
Prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie. Doświadczenie lata 1920 r. pokazało, że wypróbowanych przyjaciół w nadmiarze nie mieliśmy (by użyć tutaj eufemizmu). Zamiast tego otrzymywaliśmy mediacje, misje rekonesansowe i deklaracje neutralności zamykające ostatnie kanały z pomocą dla Polski. „Osiemnasta decydująca bitwa w dziejach świata” została zwycięsko stoczona przez Polskę przy biernej widowni. Tym większa waga tej wiktorii.
Prof. Grzegorz Kucharczyk

Docent dr hab. Grzegorz Kucharczyk – kierownik Pracowni Historii Niemiec i Stosunków Polsko-Niemieckich Instytutu Historii Polskiej Akademii Nauk. Autor m.in. książek: „Czerwone karty Kościoła”, „Pierwszy holocaust XX wieku”, „Kielnią i cyrklem. Laicyzacja Francji w latach 1870-1914″.

To jest miejsce w którym w 1920 roku po raz pierwszy zatrzymano bolszewicką inwazję. Teraz Polacy własnym sumptem wybudowali tam pomnik najeźdźcom.

Źródło: netKonkret – Gazeta Opinii Mieszkańcow Powiatu Wołomińskiego

A to jest grób poległych Polaków, obrońców stolicy swego kraju, w tym samym Ossowie:

“Jeśli zapomnę o nich, Ty Boże na niebie zapomnij o mnie…”

I miłosierny Bóg widocznie zapomina o niewiernej, współczesnej Polsce, o niewiernych Polakach – dozwalając na szatańskie rządy, na tchórzliwych hierarchów, na plagi społeczne. Bo Bóg odwraca się się od niewiernych, karze ich surowo.

Odsłonięcie na ścianie Pałacu Namiestnikowskiego tablicy upamiętniającej smoleńskie ofiary jest drwiną z Polaków i kompromitacją rządzącej ekipy.

Jak można chyłkiem, zaskakując wszystkich, wbudować rzecz, która ma być hołdem tragicznie zmarłych ofiar? Pomysłodawcy i wykonawcy tego przedsięwzięcia chcieli najtańszym kosztem wygasić konflikt trwający od kilku tygodni.

Ja nie podważam słuszności takiej decyzji. Zdumiewa mnie tylko, że podejmowano ją w całkowitej konspiracji. Odsłonięcie tej tablicy powinno mieć wysoką rangę społeczną i polityczną.

Tablica, która miała w sensie symbolicznym i dosłownym zastąpić krzyż oraz uspokoić napięcia wokół katastrofy smoleńskiej, nie tylko nie załagodziła sytuacji, ani nie wpłynęła łagodząco na obrońców krzyża.

Jeśli można by jeszcze zrozumieć nieobecność polityków w czasie odsłonięcia, to nie można pogodzić się z tym, że nie zaproszono nikogo z bliskich ofiar tragedii. To dla nich mogłoby być, wielkie święto. Tymczasem, ze względów czysto politycznych, zignorowano ich. Wręcz zlekceważono. Tym samym, tak naprawdę, jest to także wyraz zepchnięcia tej tragedii na jakiś margines.

Administracja nowego prezydenta – Bronisława Komorowskiego, okazała się niezwykle sprawna w tworzeniu przedstawienia na miarę amatorskiego kabaretu. Zamiast tysięcy warszawiaków uczestniczących w uroczystym odsłonięciu tablicy, skrzyknięto kilku żołnierzy z kompanii reprezentacyjnej oraz jednego anonimowego księdza. Być może tego nie było w zamyśle ekipy pałacu, ale cała ta historia przez wielu może być odczytana jako rodzaj prowokacji i dalsze podsycanie konfliktu.

Jerzy Jachowicz
dziennikarz śledczy tvp.info

Czytałem kiedyś wspomnienia starego partyzanta, który twierdził, że na ludności największe wrażenie robili nie zabici żołnierze niemieccy, jeno żołnierze żywi, ale rozebrani do gaci… Dziś zdarzyło się właśnie coś w tym rodzaju, a mam na myśli „akcję tablica”. Ja wiem, że to pewnie prowokacja, że idą ciężkie czasy, że nie ma się z czego cieszyć, ale – nie wytrzymałem…  Kancelaria prezydenta konspiracyjnie wieszająca tablicę na własnej siedzibie to już coś tak absurdalnego, że – proszę wybaczyć – uśmiałem się do łez… Toć to jakiś „surrealizm postkomunistyczny”! Oni są groźni, ale też w jakiś dziwny sposób słabi. To paskudna mieszanka i może z tego wyjść jakieś nieszczęście, ale, póki co Komorowski, choć fizycznie nieobecny, stanął dziś przed narodem bez spodni. Usłużne media będą go teraz pewnie osłaniać metodą opisaną przez Andersena w bajce „Nowe szaty cesarza”, ale może się znajdzie ktoś, kto krzyknie „król jest nagi!”…

Tad9

PS. Liberałowie starej daty lubili mówić o państwie jako „nocnym stróżu”, „państwo konspiracyjne” będzie oryginalnym wkładem Platformy do światowych nauk politycznych…

Pozdrawiam myslacych samodzielnie i zdrowo

Co jakiś czas nasza ukochana Gazeta Wyborcza zaskakuje nas ze zdwojoną siłą. Dzisiaj opisuje przypadek niejakiego Rafała Betlejemskiego. Kim jest ten szanowny dżentelmen? Tego Gazeta nie wyjaśnia, ale przeglądając internet w poszukiwaniu informacji dowiadujemy się następujących rzeczy:

Rafał Betlejemski – copywriter, scenarzysta reklamowy, reżyser reklamowy, założyciel i współwłaściciel agencji Koledzy Strategia&Kreacja (m.in. kontrowersyjna kampania House Virginity). To również artysta, performer, działający w przestrzeni publicznej i inicjator wielu akcji związanych z tożsamością, językiem i komunikacją, m.in. Tęsknie za Tobą, Żydzie!, Kapliczka Telewizyjna, Pomponiada – protest przeciwko zimie czy „A ja, czy poszedłbym”?

I cóż ten Pan  ciekawego wymyślił? Ano będzie palił stodoły! Wszystkiemu będzie przyglądał się nie nikt inny jak sam… Jan Tomasz Gross, autor słynnej książki “Sąsiedzi”. Na temat której dla Życia Warszawy wypowiadał się prof. B. Wolniewicz, a na pytanie, czy „książka Grossa ‘Sąsiedzi’ jest antypolska?”, odpowiedział:

„W całej swej tonacji jest antypolska. Wszelkie niejasności rozstrzyga się tam w taki sposób, by przedstawić Polaków opinii światowej w jak najgorszym świetle. Tak np. dla każdego, kto pamięta, czym była II wojna światowa, jest jasne, że choć zbrodni dokonali bezpośrednio Polacy, to zorganizowali ją i kierowali nią Niemcy (…). Są dokumenty, z których wynika, że taki był generalny plan niemiecki: zaraz po wkroczeniu organizować gdzie się da masowe mordy Żydów, ale tak, by wyglądały na spontaniczne. Gross natomiast robi, co może, by przekonać czytelnika, że w Jedwabnem >ukonstytuował się polski samorząd< i że to on samorzutnie rzecz przeprowadził. Tymczasem jest jasne, ze ów samorząd mógł być tylko wyznaczoną przez Niemców marionetką do wykonania ich poleceń. Za zbrodnie w Jedwabnem odpowiada państwo niemieckie, nie polskie”.

Po publikacji książki ostry sprzeciw wyraziło także Narodowe Odrodzenie Polski, rozpoczynając akcję: “Jan Tomasz Gross?!? Wyrwać Chwasta!!!“, która była sprzeciwem wobec antypolskich i kłamliwych zarzutów w niej zawartych.

I tutaj dochodzimy do sedna sprawy.

Akcja odbędzie się 10 lipca w 69 rocznicę tzw. “pogromu w Jedwabnem”.

Rafał Betlejewski poprosił także Polaków o wypisanie swoich grzechów na białych karteczkach, które następnie zostaną symbolicznie spalone w stodole. “Te karteczki mają mieć wymiar konfesyjny. Chciałbym, żeby te karteczki symbolizowały wszystkie nieżyczliwe myśli, jakie mogliśmy kiedykolwiek mieć w stosunku do Żydów, a które dziś tylko nam ciążą. Wszystkie te karteczki umieszczę w stodole, a następnie spalę” – wyjaśniał w “Gazecie Wyborczej”.

Przy okazji cały ten cyrk ma być inicjacją akcji “Tęsknie za Tobą, Żydzie!”.

Kto tęskni ten tęskni – może Rafał Betlejewski i ekipa z Gazety Wyborczej, bo my Polacy za czym mamy tęsknić? Za 20-leciem międzywojennym, w którym żydzi przejęli znaczą część handlu? Czy za Bezpieką, na czele której stało wielu żydów mordujących i torturujących nas Polaków po II wojnie światowej? Czy mamy tęsknić za ludźmi, którzy mimo ogromnej pomocy, którą otrzymali od nas Polaków w czasie II wojny światowej, starają się przypiąć nam łatkę antysemitów (ile jest udokumentowanych przykładów, pomocy Polakom ze strony Żydów???). Mamy tęsknić za ludźmi, którzy wyrafinowanymi metodami mordują ludność cywilną w Strefie Gazy, przy obojętności opinii publicznej i blokują dostawę pomocy humanitarnej dla Palestyńczyków? Przykłady można mnożyć.

Grzechów na białych karteczkach też nie mamy zamiaru wypisywać, a tym bardziej czuć się winnymi i  kajać się przed ludźmi, którzy tak na prawdę są nam OBCY. “Nie tęsknię za Tobą Żydzie” bo tęsknić nie ma za czym.

Admin portalu Nacjonalista.pl

LINK